Prasówka i opowieść.

 

Dwa w jednym. Zaczęło się od seksu – wiele spraw tak się zaczyna, a czasami nawet tak kończy. W ramach porannej lektury trafiam na zaawansowany wykład dotyczący seksu przekąskowego i dla smakoszy. Wiadomo – żeby zostać „ekspertem”, należy nie tylko wiedzieć, ale i wykazać się. Najlepiej własną, chwytliwą klasyfikacją czynu, bo w seksie ludziska wypróbowali już niemal wszystko, łącznie z tym, żeby solowo wepchnąć sobie głęboko przez tyłek hantle dwa kilo żywej wagi, dla wzmocnienia zawstydzonego własną słabością jelitka (poważny niedobór żelaza w organizmie?).

A skoro już pozwoliłem się wyedukować w zakresie przekąsek (ongiś nazywanymi „szybki numerek”, obecnie fast-food), małostkowo pozazdrościłem i zapragnąłem dołączyć do grona światłych, nadających ton, nowoczesnych i otwartych na świat fachowców. Z miejsca wykryłem mało eksploatowane płaszczyzny seksu, o których mawia się niechętnie, albo wyłącznie w hermetycznych kręgach. Powszechnie znany jest seks małżeński i wyrażany z lekkim przekąsem pozamałżeński. A gdyby tak… seks przed-małżeński, względnie po-małżeński? Ale, po co się aż tak ograniczać? Seks panieński, wdowi, rozwodniacki, albo zgoła kawalersko-staropanieński! Niechby rozwodnicko-przedślubny! Nie bójmy się nowego! Seks z maszynką do golenia, albo z mikserem wolnoobrotowym, żeby przyjemność potrwała dłużej, na ile tylko przedłużona za grosze gwarancja pozwoli!

Ileż słów można utoczyć, jak dalece odpłynąć od natury. Terminologia zbyt trudna dla prostaczków, niczym skwarki na ziemniakach przyda smaczku sprawom znanym i lubianym. A potem już będzie można unieść rąbek spódnicy i pozwolić eksperckiemu tyłkowi na szaleństwa, o jakich jeszcze nie śnił. Ale… - bo bez takiego zawieszonego w próżni ale żadna eksperckość udać się nie może, gdyż życie zawsze bogatsze jest od jednostkowych fantazji, które należałoby przemnożyć przez te miliardy fantastów wciąż jeszcze żyjących, iluś zmarłych, którzy pozostawili po sobie SŁOWA i IDEE, oraz SI – kradnącą i lepiącą w całość co bardziej chwytliwe fragmenty cudzych wynurzeń, poczynając od podejrzanych indywiduów (przyznam się z zawstydzeniem, że bezwstydnie pasożytuje też na mnie, wykorzystując mój brak czujności sprowokowany analogowym życiem, bo w ciągu niespełna roku „czytliwość” bloga przekroczyła Wasze uprzednie, dziesięcioletnie osiągnięcia i łączne statystyki bloga właśnie dziś przekroczyły równik – znaczy milion odsłon. Obłęd!).

Wracając do ale - seks należy do absolutnego topu (po polsku – szczytowanie przy seksie jest najprostsze i nie zawsze jest ścigane prawem, choć mniejszość twierdzi, że łatwiej zdobyć koronę Himalajów niż nieudawany orgazm), czemu miałbym udawać, że ja, jako ta anomalia zoologiczna plasuję krzyżyk w rubryce „nie dotyczy”? Dotyczy. Wieczór miał być kameralny i więcej upojny, a kiedy miał nastać, staranniej niż zwykle umyłem królewskie (wg mnie) utensylia i opakowałem je zdobnie, bo nigdy nie wiadomo, kiedy woje do boju ruszą. Zawczasu ruszyłem tzw dupę i „ogarnąłem się” – czułem się, jakbym do pierwszej komunii szedł, albo na inne odpusty gwarantujące życie wieczne amen. Nikt dotąd jakoś nie zapytał, co zamierzam robić żyjąc bez końca, ale to już inny wywód/wzwód.

- Alleluja i do przodu! – krzyknął we mnie bies podstępny, bo wiadomo, że żar piekła kusi maluczkich tym, przed czym niebo się wzdraga. Zasiadłem między niewiastami (szczęściarz?), a oneż lały płyny naganne społecznie w naczynia ciut więcej niż skromne (szczęściarz?) - I cóż było począć z tak pięknie rozpoczętym wieczorem (szczęściarz?)?

Smoltok sączył się leniwiej niż elektroniczna muzyka, pełna jesiennych westchnień, sugerując życie w przytuleniu, w drobnych ustępstwach, wciąż śmielej zmierzających do celu, aby bez pośpiechu, małą łyżeczką się nasycić, albo pozwolić się sycić zmysłom prze eko-rurkę non stop. Ech! Dłonie upiły się najpierwsze i zapragnęły ogrzać się na niekomplementarnej parze piersi (szczęściarz?), więc jedna we w lewo, insza w prawo i już zaczęła gorzeć magia (szczęściarz?). Muzyce nieco podniósł się puls, ale nikomu nijak to nie przeszkadzało, więc, jako jedyny facet w towarzystwie (szczęściarz?) rzuciłem zuchwałą propozycję – paliwo rozzuchwaliło mnie, ale w końcu „ktoś musi”. Z samczą nieczułością zaproponowałem paniom grę w „uciekaj myszko do dziury”; eskalując zaproponowałem, by zarówno moję myszkę, jak i owe dziury wstępnie wyswobodzić z pęt tekstylnych (szczęściarz?). Wiem, panie w cichości ducha zapewne wolałyby, żebym zdrobnienie przemieścił na ich stronę i spłonione zuchwałością mą dziureczki poszczuł myszorem-potworem, o jakim możnaby (jeśli przetrwają) snuć siejące grozę opowieści na wieczorkach nieskrępowanych samczą obecnością, gdy już kiść biustonoszy beztrosko zawiśnie na żyrandolu… ale cóż - fakty niestety obnażyłyby brutalną prawdę.

Jednak równie dobrze mogłem otworzyć piekielne wrota i zaproponować mycie podłóg świętą wodą. Panie przystąpiły do wnikliwej analizy ad-hoc rzuconej propozycji i zwiększyły zapotrzebowanie na płyny naganne (dłonie mi ostygły, lekceważąco odtrącone na czas analizy). Smoltok rozrósł się i poczułem się jednostką marginalną, wstawioną (na pewno) poza nawias zaawansowanej strategii, jaka kluła się w dwóch, nieco rozcieńczonych etanolem skomplikowanych żeńskich systemach nerwowych. Żaden chłop nie sięgnie tego poziomu analizy gry i z uczestnika zostałem zdegradowany do poziomu obserwatora (kto przeciw-nie patrzę). Panie również miały umysły nieco skażone, a stopień ich rozcieńczenia rósł z każdym „kluczowym” znakiem zapytania i kieliszkiem.

Nie wnikając w etapy pośrednie (czytelnika zwykle interesuje zwycięzca, a historia martyrologii w siedmiu tomach wierszem służy tylko wzmożeniu napięcia, oraz psychodelicznym historykom, względnie pisarzom) zauważyłem, że poziom zapasów paliwa napędowego spadł dramatycznie nisko, czyli problem nie był zaściankowy, a wręcz pochodził ze sfery level-hard, dla wtajemniczonych wirtuozów i wymagał odpowiednio zaawansowanej „rozkminy”. Jednostka prosta, trącona alkoholem (grzanie dłoni dawno już straciło zasadność i stało się bezczelną, historyczną hipotezą, trudną do potwierdzenia przez szanujące się istoty) nie nadążała za biegłością wyrafinowanych dyskutantek i jedyne, co dotarło do moich sponiewieranych, zainfekowanych etanolem zwojów to dwie konkretne konkluzje:

- Jeden samiec na dwie samiczki, to kompletny absurd, ale gdyby odwrócić proporcje… propozycja warta byłaby natychmiastowego przetestowania, albo przynajmniej rozważenia (pewnie rozważanie trwałoby tydzień, ale to już akademicki problem, być może wystarczający na otwarcie przewodu doktorskiego. Wolałem się nie pogrążać w dywagacjach, a tym bardziej w pytaniu, o czym właśnie dyskutują, skoro proporcje są-jakie-są).

- Seks, to waluta, której trwonić nadaremnie się nie godzi. Na seks TRZEBA ZASŁUŻYĆ! Po coś się tę wonną różę pielęgnowało CAŁE ŻYCIE! Na pewno nie po to, by na życzenie, bezinteresownie szafować zasobami naturalnymi. Ciężkie czasy i trzeba oszczędzać.

Dopiłem (modnie jest mówić - zastosowałem) ostatnią dawkę ogłupiacza i sprawdziłem, czy na zewnątrz funkcjonują jeszcze odwieczne prawa natury. Ale co może wątły od zarania, męski umysł, zamroczony z premedytacją i bez umiaru? Wiatr uwalniał pochopne myśli. Seks dla zasłużonych? O takim żaden ekspert w spódnicy nie wspominał, żeby nie narazić się płci, która NIGDY nie wybacza i nie zapomina tym bardziej. Może się czegoś nauczyłem? Faceci się nie uczą! Tępi się rodzą i tacy mrą. Ale podświadomie od wtedy staranniej dobieram towarzystwo, w którym pozwalam szarym komórkom wymierać przede mną. Nie wszystko człowiek chce usłyszeć.