Za parawanem paru poparzonych parów parzy się paradoksalnie i nieparzyście.

 

Podobno smutek uszlachetnia. Jeśli to prawda, Melancholijny Karampuk powinien być magnacką gwiazdą. Dziewczynka wyrosła na piękną kobietę, ukrywającą urodę w ogromniastych kapturach i ciuchach z definicji oversize. Ale tym razem nieśmiertelną czerń przełamała w pół wiśniową bluzą, w której utonęła kompletnie i bez reszty. Mimo to (starego satyra zawsze ciągnie ku niewinności domniemanej – uniwersalny standard, znany lepiej od Błękitnej rapsodii), dostrzegłem, że nie stroi się w biżuteryjne drobiazgi, a jeśli tuszuje fakty makijażem, czyni to niezwykle dyskretnie. Zapewne konfabuluję, ale raz (dawno temu) widziałem, jak się uśmiecha, czyli chyba-potrafi. Widocznie nie chce oszałamiać świata nieprzystojną, nastoletnią radością. Może duszę ma starszą od bursztynu?

Zima niby na chwilę odpuściła, co nie przeszkadza mi podziwiać kilku kożuszków okrywających niewieście delikatności. Panowie? Tych regularnie jest mniej w przedświcie i w komunikacji miejskiej. Rzadko kiedy kobiet jest zaledwie dwa razy więcej, bo przeważnie statystyka jest jeszcze bardziej druzgocąca płeć męską. Wrony wykonują jakieś zmasowane manewry nad Rzeką i okrążają dymy snujące się nad elektrociepłownią. Może usiłują przekierować ciepłą mgłę na północne dzielnice Miasta? (O rany! Ale ja się zrobiłem „amerykański” – w każdym hollywoodzkim filmie podziwiam bohaterów z wbudowanym kompasem, gdy bez wahania udają się w pościg w kierunku południowym, czy informują jednostki z tła fabuły, że zmierzają na zachód.)

PS. Chciałem dzisiaj spotkać dziewczynkę-szczygiełka, która będzie grała klasy na bruku, pilnując, by nie nadepnąć ani jednego złotego liścia, którymi, jak co roku, brzozy hojnie dzielą się z zimą. Nie udało mi się na razie. Za to w autobusie jechała pani w zgniłozielonym szaliku i czapce, która powodowała, że grzywka położyła się jej na brwiach i kobieta wyglądała jak sympatyczny, ale nieco złośliwy skrzat. Kiedy wysiadała, mogła choć raz podskoczyć, ale mimo rumianych policzków kwitnących nieoczywistością na bladej twarzy - nie odważyła się. Szkoda. Może to wina młodych platanów co rok strzyżonych w kulkę? Ich liściom brakuje delikatności i kruchości brzozy.