Krucjata.

 

I wtedy właśnie, Moja Pani, poprosiła (tak to umownie nazwijmy) mnie, żebym TĘ LARWĘ…

Cóż. TA LARWA, była chyba starsza od bałtyckiego bursztynu i ówczesnego załamania systemu globalnej gospodarki. Zdechły ponoć wszystkie gady – Boże! Co mógłbym zrobić, żeby teraz zdechły ponownie?! Naukowcy wciąż się spierają, czy to było ocieplenie, czy wieczna zmarzlina panująca ledwie milion lat, wg kalendarza istot żyjących zbyt krótko, by to pamiętać. Świat się zwyczajnie roztopił i rozlał się wzdłuż i wszerz – Holandia i Wyspy Wielkanocne powinny być wdzięczne losowi, że ową niedogodność przeprowadził WTEDY, a nie TERAZ.

Jako jednostka zdecydowanie aspołeczna, uznałem, że to marnotrawstwo. Że bursztyn lubię? Owszem, ale ja nie o tym. Padło wówczas więcej mięsa, niż udało się zjeść. Może mam indiańskie (obecna nomenklatura demokracji wiodącej napiera, że owe zaszłości są północnoamerykańskie) korzenie, ale uważam, że Bóg dał, żebym to zjadł, ale nie po to, by zabijać ponad możliwości żołądka (i żony – te perfidie zawsze wiedzą jak utrafić faceta perfekcyjnie spreparowanym kotletem! Mają to wbudowane, ale skąd te geny pochodzą, to żadna się nie przyzna nawet na wymyślnych torturach)

Abstrahując (jeśli ktoś potrafi abstrahować od żony i kotleta, to zapraszam do grona ŚWIATŁYCH – przecież sam siebie nie nazwę MARGINESEM) od faktów i domniemań, uznałem, że kolaborować należy z własnym stadem (czytaj żoną), prawdy objawione zostawiając dla MESJASZY (mniejszość seksualna, bezpłodni, albo nawiedzeni tak, że przekierować potrafią popędy na idee – destylacja nie sfermentowanych płynów, lecz umysłów). Aspirowałem, ale nie doczekałem się odpowiedzi. Może moje CV podarła jakaś zawistna duszyczka, której TEŻ-SIĘ-NIE-UDAŁO? W MOIM (jak naiwnie sądziłem) stadzie, ja byłem SAMCEM ALFA, a ONA – SAMICĄ ALFA. WADERĄ! Testosteron we mnie napęczniał, bo facet tak ma – jak wspomni o swojej SAMICY ALFA. Barbarzyńskie, zerżnięty z jakiegoś filmu wulgaryzm – jak rżnąć, to Księżniczki, znalazł we mnie wdzięczną słuchawkę.

Lubiłem rżnąć! Ale LARWĘ? „Zrób coś” było mało konkretne, za to rżnięcie, zdawało się być pozbawione jakichkolwiek niedomówień. Posłusznie, rozpocząłem podchody. LARWA była chyba toksyczna, bo skrupulatnie unikały jej samice, a samce po pierwszym skarceniu dłonią w pysk przez swoje Wadery, kwiląc jak niewinne prosięta, szukały łatwiejszej zdobyczy. MOJA nie wybaczała porażek i zawsze potrafiła wyciągnąć z zanadrza, czy innego lamusa jakieś zawstydzające mnie „a pamiętasz?”. Nie mogłem się poddać. Musiałem choć do pierwszej krwi zmierzyć się z LARWĄ, więc nie uciekłem, tylko przystąpiłem do działań zaczepnych, przy których „Hej Mała!” nie wystarczało. Zapewne słyszała ów tekst od tak wielu śmiałków, że przestała wierzyć. „Hej Wielka?” – nie warte ryzyka, a nuż uzna, że ja oszacowałem jej cielesność zamiast na rozmiar 36, to zgoła na 58… A to już byłoby samobójstwo z premedytacją, jakie DOJRZAŁYM nie przystoi. Niech się tną małolaty płci nieokreślonej przed skrupulatną sekcją zwłok.

Przypomniałem sobie resztką instynktów, że miałem rżnąć, a nie smoltokować, jak jakiś zacietrzewiony głuszec w rui, względnie na puszczy. Miałem zrobić „coś”, a jeśli kobieta wyraża się tak nieprecyzyjnie, znaczy, jest gotowa na WSZYSTKO! Nawet na „pożegnalny seks” z „idącym na śmieć” Gladiatorem (poczytajmy mementa na nagrobkach, zanim czas je zdezaktualizuje bez pośrednictwa sieci globalnej). Z seksu, owszem, więcej niż skorzystałem, a ONA była łaskawa nie skomentować nadużycia, gdyż jej płeć eksploatowałem okazjonalnie i niezbyt ekstrawagancko, można powiedzieć zgoła, że na zamówienie. Po zaledwie trzecim, niewieścim ”ach” do dna opróżniłem zbiorniki paliwa i stygłem, jako niehartowane ostrze z damasceńskiej stali. Kiedy już próżnia zadomowiła mi się w mosznie i skolonizowała ją, anulując wszelkie doczesne granice, zostałem poinstruowany, że a konto sukcesu zainkasowałem właśnie zadatek (do zwrotu co do zasady), więc czas ruszyć w bój. Z LARWĄ oczywiście!

- Wróć z tarczą – pozwoliła sobie na chwilę słabości moja wypełniona mną Pani – i niech twoja lanca dopiero wtedy znów nabierze szczypty ostrości.

Któryż samiec udźwignie pochlebstwo, choćby było na wyrost? Wróć, sugerowało przychylność dla wracającego, a tę przychylność… No, przed dwudziestą drugą, nie godzi się głosić! Hipotetyczny uszczerbek na psychice niedorostków ponoć powstrzymuje samorządne i niezależne lędźwie od jawnego czynu. Ciekawe! Telewizyjne bajki pozawalają sobie na brutalizację narybku w tempie trudnym do porównania z „dorosłą” sceną. Bajki uśmiercają bohaterów i inne indywidua w tempie trudnym do osiągnięcia dla dorosłego kina. Wmawianie dzieciom, że odkryta pierś, to grzech i tajemnica, a śmierć „wrogów imperium”, to efekt spodziewany, patriotyczny, wręcz wymagający współudziału? Naprawdę? Odbiegłem, ale powietrze zawierało zbyt mało wartości odżywczych, bym zregenerował się przed wymarszem, co zostało już przyszpilone w planie dnia Najjaśniejszej, Jedynej i Mojej. Czas rozliczyć LARWĘ! Z jej niegodnego życia! Amen!

Szukanie legowiska LARWY, samo w sobie staje się czynnością moralnie wątpliwą, nawet, gdy posiada się błogosławieństwo Własnej Wadery. Jako jednostka podległa „wykonywałem rozkazy”, delegując odpowiedzialność na Zleceniodawczynię. I znalazłem, gdyż LARWA kryć się nie zamierzała. Dostrzegłem ją z daleka, a feromony poprowadziły mnie przez pole minowe wprost ku leżu, piernatom, gawrze, bo przecież nie norze… Przed (umownie nazwijmy to) wejściem, stał karny szereg zdeterminowanych i zdesperowanych Samców Alfa. Kulturalnie stanąłem w kolejce, przepuszczając damy ciężarne, weteranów i inwalidów. Damy nieco mnie zdekoncentrowały i kto wie, czy paru małolatów nie wkleiło się w kolejkę przede mnie, ale w stale rosnącym stadzie Samców Alfa czułem się coraz mniejszy, aż w końcu, zrezygnowany poprzestałem na samcu, aż upadłem na dno i zadowoliłem się pogardliwym mianem Petenta. Moja Wadera na pewno właśnie przestała być ze mnie dumna i może nawet podkleiła gumą do żucia podwójne dno szuflady biurka multimedialnego. Miałem dokonywać czynów bohaterskich, być niezłomnym ułomkiem, albo choć Zawiszą, któremu wszyscy winszują, a tymczasem byłem kolejkowiczem, w kolejce po drobny, gratisowy pakiecik z feromonami LARWY. Nisko upadłem i pewnie pogrążyłbym się całkiem, gdyby nie telefon od zaniepokojonej Wadery:

- Rozum zostawiłeś w domu Mój Ssssskarbie. Nie wysłałam cię na zakupy, więc opuść kolejkę i wal do źródła. Masz ją unicestwić, a nie dotować darowizną dowolnego rodzaju. A-NI-HI-LACJA! Lekceważąco podeszła do sylabizowania owego słowa, licząc najwyraźniej, że wytrąci mnie z marazmu zmaltretowanego długością nie mojego przecież ogonka. – Szalikiem ją załatw, albo weź pod but, jak kpa niedopalonego! Zresztą, sam lepiej wiesz, jak stłamsić wesz! Do boju!

I ruszyłem do boju, ale tłum chętnych przede mną stanowił coś na kształt Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego – trudny do sforsowania i pełen zagadek. Miałem wrażenie, że nim dotrę na czoło ogonka, zdążę się postarzeć. I chyba już zacząłem, kiedy posłyszałem kolejny telefon od Wadery. Z rezygnacją skazańca odebrałem połączenie i potulnie czekałem na zasłużoną połajankę. Ze słuchawki, zamiast jadu wytoczył się jednak entuzjazm:

- Boże! Wiedziałam, że jesteś zdolny do wszystkiego, ale zaskoczyłeś mnie absolutnie. Wracaj do domu na kartoflankę i kieliszek czegoś pikantnego. Jestem absolutnie zachwycona twoją inicjatywą.

- Ale, że co? – wydukałem, nie chcąc wykazać się niewiedzą przedmiotową – Naprawdę ci się podoba, czy sobie kpinę ze mnie urządzasz?

- Człowieku, to ty oka nie masz? – wrzasnęła w słuchawkę – W życiu do głowy by mi nie przyszło tak ją upaść. Niżej nie mogła, Tucznik jeden. Jest skończona medialnie i towarzysko. Brawo Mój Panie! Jak chcesz, to potrafisz. Wracaj szybko, żebym nie ostygła, to jeszcze ten.. no wiesz, wracaj, po dokładkę i kawałek tortu!

Wzruszyłem ramionami, nie wiedząc co się wydarzyło, ale z tortu , a tym bardziej z dokładki rezygnować na rzecz niepewnego pojedynku może wyłącznie idiota. Wracałem gdybając, marząc i nadziewając się na własne nadzieje. Moja Wadera obiecująca słodkie i gorrrące? Pyszota! Po drodze przez witrynę sklepu RTV dostrzegłem kurczącą się kolejkę przed gawrą LARWY – Tłustej, szpetnej i rozlazłej. Pożarła tych co bardziej wyrywnych i leniwie czekała na kolejkowiczów, by i z nich utoczyć kalorii. Gdyby mnie Moja Wadera nie odwołała z posterunku… teraz właśnie byłbym trzeci w kolejce… zaraz za tym łysym, któremu poci się czaszka nieskrępowana owłosieniem. Sama LARWA od tego popasu roztyta w każdej możliwej osi i w tych niemożliwych także. Morda w telewizorze niemal rozepchnęła monitor sześćdziesiąt dwa cale! Ale fart! Zamiast męki pańskiej, nagroda wypipkana gwiazdkami, czy innym brzęczkiem. Śmierć pochopnym, chwała roztropnym i opieszałym!