Pika pikuje, kopia kopiuje, oszczep się szczepi, włócznia się włóczy, dzida dziaduje, lanca lansuje, siekiera się kieruje, by młot zrobił łomot.

 

Brzozy hojnie oprószyły chodniki dojrzałym złotem drobnych liści, aż beton starał się zmięknąć z zachwytu. Autobus przyjechał zaskakująco pusty, więc wolny był od widzeń, uprzedzeń i zdumień. Za to w mknącym w przeciwną stronę tramwaju młoda kobieta cyzelowała pędzelkiem rzęsy, nóżką założoną na drugą nadając rytm procederowi. Autobus, choć tak niemiłosiernie pusty wlókł się, więc skorzystałem z przesiadki i dziś przyszło mi ujeżdżać Stanisława Dróżdża – szczerze? Bardzo podoba mi się inicjatywa MPK, aby tramwaje nosiły miano ludzi, choćby luźno związanych z Miastem i propagowały wiedzę na ich temat. Na takim tle pielęgnowanie (podejrzanych) wspólnych z Krainą U bliżej nieokreślonych wartości i promowanie owej idei w Mieście wydaje się być co najmniej nieporozumieniem. Są tacy, co mają żywe wspomnienia, albo rodzinne gawędy, ścigane dziś za „mowę nienawiści”, choć dziadkowie, którym udało się uniknąć tortur do śmierci nie powiedzieli jak było naprawdę! A ja choć usiłuję odnaleźć wspólne wątki, które obie nacje zdołały przetrwać i najwyraźniej wciąż pozostaję nieprzejednanym ignorantem.

Grunt, że wciąż jadę - dziś z Długopiórym, z którym wysiądziemy razem, ale teraz przede mną siedzi pani, której włosy kaskadą spływają z czubka głowy aż ramiona. Absolutnie bez uzasadnienia przypominam sobie Komin Maurycego i Wielką Kaskadę w Jaskini Niedźwiedziej, spływającą wapiennym wodospadem z pięćdziesięciu ośmiu metrów w otchłań nicości. Wysokość generuję z pamięci, ale coś się mogło zmienić w Kominie, albo w pamięci. Mało istotne, Tamta kaskada musi być zimną, wilgotną i twardą, a te włosy wyglądają jak zaprzeczenie wymienionych cech charakterystycznych. Po krótkim namyśle kreuję opinię, że piękno potrafi zamieszkać na obu końcach skali. Moje myśli drąży spostrzeżenie, że długie włosy wracają do łask i stają się (po angolowsku) must have.

- O rany… Jaki ja jestem „nowoczesny”!

W Sklepiku Z Cudami, trzy sowy-matrioszki hipnotyzują mrok spojrzeniem pozbawionym emocji. Co widzą? Istna zagadka Sfinksa – ja widzę zaledwie pusty chodnik i pociągnięte ciemnoszarą farbą balustrady, żeby co bardziej wyrywny piechur nie wylądował pod kołami. W kolejnym interwale czasu mijam panią o ustach skrzywionych dezaprobatą – ponieważ nikogo więcej nie widzę, albo ma marne zdanie o mnie, albo o swoim nałogu, bo ciągnie papieroska, który ma jej przywrócić ogląd świata na poziomie oczekiwanym. Zaśmiecam chodnik sobą? Zabawne, że działający od niedawna w przedsionku osiedla w „miasteczku kampingowym” zakład oferujący ham-burgery cuchnie tak, że gdyby powołać policję wszelkich zmysłów, błyskawicznie dochrapaliby się mandatu za zanieczyszczanie przestrzeni aromatycznej. Jeżeli zakład po kilku dniach działalności potrafi śmierdzieć tak intensywnie, jak traktować ów „biznes”? Broń biologiczna? Skażenie terenu? Za każdym razem zerkam na „patio” tego zakładu, czyli po naszemu na „ogródek” – pora roku nie sprzyja, ale zazwyczaj ktoś się tam pasie! Cierpi na zanik węchu? I prawdopodobnie smaku? Brrrr!

    Z drogi powrotnej, kiedy już zmysły nieco umordowane krótkim dniem, zauważam (słuchem) faceta usiłującego wsiąść do tramwaju. Tak dokładnie imitował dźwięk drących się portek, że co poniektórzy zaczęli się oglądać, czy to nie ich spotkało nieszczęście. I jeszcze na koniec rejestracja J3 SPEED.