Radca Radek w porannej poradzie na paradzie doradził radosnej Radzimile dorodną doradę.

- Jakie te legginsy muszą być ciepłe! – myślę sobie patrząc na dojrzałą blondynkę w futrze i wełnianym szalu, kiedy ta szamoce się po autobusie szukając miejsca na swoje bagaże. Pusto było, więc się udało pod krytycznym wzrokiem Skórzastogłowego. – Skoro górę pani musiała aż tak zabezpieczyć, żeby zrównoważyć zapotrzebowanie na ciepło dolnych partii ciała, więc legginsy… może pora sprawić sobie ze trzy pary na zimę?

W tramwaju dziewczyna w okularach nie ma legginsów, więc siedzi tyłeczkiem ogrzewając jedną z nóg wsuniętych pod siebie – wiadomo, nie ma to, jak własne ciepło. Nie ma co liczyć na obcych, lepiej zadbać o siebie we własnym zakresie. Wygimnastykowana musi być, bo trampek wystaje, żeby nie ubrudzić dżinsów w części lędźwiowej, wysmaganej zapewne męskim wzrokiem, aż spłowiały z zawstydzenia. Co prawda, kiedy patrzę na młode kobiety, odnoszę wrażenie, że wstyd to coś, co się zdarza innym (uwielbiany przeze mnie Pratchett nie ominąłby okazji, by po raz enty użyć tej maksymy). W Sklepiku Z Cudami, na dalszym planie stoi (tak to umownie nazwijmy) manekin. Chyba-damski, choć jest bez głowy. Ale odziany w cienką halkę (też sobie sprawić?), czyli wystarczająco, by nie szczękając zębami (ach! nie ma zębów) podziwiać (czym?) menażerię z pierwszego licząc od strony ulicy planu. Pieski w kubraczkach i termometr po niebieskiej stronie osi dopowiadają reszty. Na żywopłotach skrzą się zamarznięte pajęczyny i żadne kolie z brylantów nie błyszczą z podobnym smakiem i oryginalnością. Butwieją liście, na chwałę grzybów i planktonu ze świata owadów.

Wracając podsłuchałem nieprzejmującą się towarzystwem młodzież gawędzącą na tyle głośno, że każdy mógł posłuchać, nawet, jeśli nie zamierzał. I usłyszałem, że w miejscowości Paryż – z zachwytu nad takim początkiem, nie dosłyszałem, co się stało.