Ekstrakt dociekliwego.

 

    Jeśli ten kawaler ma tę kawalerkę , to co ma ta panna? Bo chyba nie tego kawalera?

Ekstrakt o odległości.

 

Pomiędzy:

    - ja tu tylko pracuję,

a:

    -  tylko ja tu pracuję

wydaje się mieścić cały ocean goryczy.

Za parawanem paru poparzonych parów parzy się paradoksalnie i nieparzyście.

 

Podobno smutek uszlachetnia. Jeśli to prawda, Melancholijny Karampuk powinien być magnacką gwiazdą. Dziewczynka wyrosła na piękną kobietę, ukrywającą urodę w ogromniastych kapturach i ciuchach z definicji oversize. Ale tym razem nieśmiertelną czerń przełamała w pół wiśniową bluzą, w której utonęła kompletnie i bez reszty. Mimo to (starego satyra zawsze ciągnie ku niewinności domniemanej – uniwersalny standard, znany lepiej od Błękitnej rapsodii), dostrzegłem, że nie stroi się w biżuteryjne drobiazgi, a jeśli tuszuje fakty makijażem, czyni to niezwykle dyskretnie. Zapewne konfabuluję, ale raz (dawno temu) widziałem, jak się uśmiecha, czyli chyba-potrafi. Widocznie nie chce oszałamiać świata nieprzystojną, nastoletnią radością. Może duszę ma starszą od bursztynu?

Zima niby na chwilę odpuściła, co nie przeszkadza mi podziwiać kilku kożuszków okrywających niewieście delikatności. Panowie? Tych regularnie jest mniej w przedświcie i w komunikacji miejskiej. Rzadko kiedy kobiet jest zaledwie dwa razy więcej, bo przeważnie statystyka jest jeszcze bardziej druzgocąca płeć męską. Wrony wykonują jakieś zmasowane manewry nad Rzeką i okrążają dymy snujące się nad elektrociepłownią. Może usiłują przekierować ciepłą mgłę na północne dzielnice Miasta? (O rany! Ale ja się zrobiłem „amerykański” – w każdym hollywoodzkim filmie podziwiam bohaterów z wbudowanym kompasem, gdy bez wahania udają się w pościg w kierunku południowym, czy informują jednostki z tła fabuły, że zmierzają na zachód.)

PS. Chciałem dzisiaj spotkać dziewczynkę-szczygiełka, która będzie grała klasy na bruku, pilnując, by nie nadepnąć ani jednego złotego liścia, którymi, jak co roku, brzozy hojnie dzielą się z zimą. Nie udało mi się na razie. Za to w autobusie jechała pani w zgniłozielonym szaliku i czapce, która powodowała, że grzywka położyła się jej na brwiach i kobieta wyglądała jak sympatyczny, ale nieco złośliwy skrzat. Kiedy wysiadała, mogła choć raz podskoczyć, ale mimo rumianych policzków kwitnących nieoczywistością na bladej twarzy - nie odważyła się. Szkoda. Może to wina młodych platanów co rok strzyżonych w kulkę? Ich liściom brakuje delikatności i kruchości brzozy.

Rozmowa monitorowana.

 

Uprzejmie informujemy, że niniejsza rozmowa jest nagrywana, a ścieżka dźwiękowa może być (i niewątpliwie zostanie) użyta jako dowód w sprawie. Jednocześnie uprzedzamy, że odmowa tak nagrywania, jak i rozmowy będzie pierwszoplanowym argumentem przemawiającym na niekorzyść rozmówcy i sugestią, że ukrywa istotne dla sprawy informacje. W przypadku świadomej odmowy, z premedytacją może pani/pan odrzucić rozmowę, czego nie polecamy, w pozostałych przypadkach warto przystąpić z całą potęgą dobrowolności do ankiety na temat informacji, jakie pani/pan za pośrednictwem mediów społecznościowych i kontaktów bezpośrednich przekazuje hipotetycznym odbiorcom. Dziękując za obywatelską postawę przystępujemy do ankiety. Świadoma(y) prawi obowiązków, uroczyście przysięgam mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę, tak mi dopomóż Bóg, Honor i Ojczyzna (w przypadku wątpliwości, niech moją szczerość potwierdzą oprawcy ze służb specjalnych wykwalifikowani nie wiadomo gdzie do pozyskiwania wiarygodnych zeznań w izbach tortur ukrytych przed ciekawskich wzrokiem – Ależ ten Leśmian był dalekowzroczny! – Prawda?)

- Czy w przeciągu mijającego roku pani/pan, komunikował niepochlebne opinie na temat Rządu i Organów Go reprezentujących i co skłoniło panią/pana do owych wypowiedzi. Informujemy, że mowa nienawiści, ksenofobia, lub jakakolwiek inna fobia, a nawet przejaw dyskryminacji na dowolnym tle jest przestępstwem i będzie ściganym z urzędu, bezwzględnie i bez możliwości wnioskowania o przedawnienie.

- Czy popełnił(a) pani/pan czyn słowny zagrażający majestatowi Państwa, albo któremukolwiek z jego Światłych Orędowników, reprezentujących w imieniu Państwa Polskiego panią/pana na forum Sejmu, Senatu, Posiedzeniu Unii Europejskiej, Kongresu Stanów Zjednoczonych, Knesetu, Bundeswehry lub Izby Lordów Zjednoczonego Królestwa? Jakie obiektywne argumenty posiada pani/pan na swoją obronę i czyje interesy pani/pan reprezentuje, bo przecież nie narodowe, co jest z definicji oczywiste.

- Które z odgórnie spreparowanych wieści Głównego Nurtu Przekazu Masowego przyjęła/przyjął pani/pan ze zrozumieniem, a które wzbudziły opór/niechęć/chęć reakcji (* niepotrzebne skreślić, dziękuję, nie widzę).

- Jaki cel przyświeca pani/panu podważając choćby w duchu intencje Niemiłosiernie Nam Panujących Elit z Jedynie Słusznej Partii i czy jest pani/pan gotowa na rachunek sumienia, tudzież zasadny wymiar kary i długotrwałą resocjalizację w zakładzie zamkniętym, czy też pragnie pani/pan zamienić kategorię czynu i penalizację na zakład (także zamknięty) dla osób psychicznie odmiennych, posiadających przywilej uzurpowania sobie roli Mesjasza, Cezara, albo Zeusa, zgodnie z sumieniem i wyznawaną religią – z góry informujemy, że każdy z pani/pana wyborów zostanie w stu procentach sfinansowany ze środków budżetu Państwa, przy wsparciu dofinansowania Unijnego w ramach budżetu na lata najbliższe.

- W trosce o pani/pana komfort, prosimy o spakowanie szczoteczki do zębów, ewentualnych podpasek, włożenie wygodnych butów, tudzież odzieży, napisanie listu pożegnalnego i testamentu (dla ewentualnych spadkobierców po brawurowej, udanej akcji targnięcia się na grzeszny żywot). Aby nie czuła się pani/pan zaskoczony wizytą uzbrojonych funkcjonariuszy ostrzegamy, że zamek w drzwiach nie stanowi dla Sił Interwencyjnych żadnej przeszkody, a pozycja wyprostowana traktowana będzie jako usiłowanie stawienia oporu, spacyfikowana przy użyciu niezbędnych środków przymusu bezpośredniego z użyciem broni masowego rażenia włącznie.

- Proszę potwierdzić otrzymanie wiadomości głosowej głosem, bądź za pomocą innych pani/panu dostępnych środków przekazu. Dziękując za współpracę i obywatelską postawę życzymy pani/panu życia w zdrowiu, dostatku i przychylności przy okazji przypominając, że najbliższe wybory przedstawicieli narodu do udziału w których zachęcamy odbędą się już w przyszłym roku, także w zakładach zamkniętych, z wyłączeniem zakładów dla istot o ograniczonej poczytalności.

Pozostając w szczerej trosce o dobrostan pani/pana tak umysłu, jak i kieszeni, dla pani/pana dobra zmuszeni jesteśmy do działań prewencyjnych, zapobiegawczych i wyprzedzających, a ponieważ akurat moda ma swoje wymagania, więc płynąc z nurtem – także hybrydowych (cokolwiek miałoby to oznaczać). Z ramienia i nie tylko Partii U Steru życzymy pani/panu długich lat ciężkiej pracy na chwałę PKB i innych, zakulisowych (hybrydowych?) kosztów uzyskania przychodu.

Dyktatorka.

 

Przywiozła męża-nieudacznika; z obrożą na szyi. Skamlał, gotów posikać się ze strachu przed małżonką. Patrzyłem jak Caryca kontroluje wzrokiem uległość personelu, ani spojrzeniem nie zaszczycając „męża”. Rzuciła mu koniec smyczy, a on sam się przypiął i patrzył w jej nieobecne dla niego oczy, zgadując sekwencje kolejnych poleceń.

Uwiązała go do kaloryfera, alfabetycznie wzywając personel, aby udowodnił swoją wartość. Parzył i milczał, by nie rozpraszać swojej pani. A kiedy już przed jego wzrokiem spełniła się męska część załogi, złapała go za pysk i wycedziła:

Widzisz? Nawet gówniarz potrafił mi dogodzić, a ty? Gdzie ja miałam oczy, kiedy wpuściłam cię do łóżka?

Negocjacje (u)czuciowe.

 

Gryząc palce z emocji, zaproponowała z nagła, że się podzieli i okaże mi własnowolnie każdą niedyskrecję, a nawet domysły. Naiwna, sądziła że zaspokoi mnie, niewątpliwie piękny, szkic nagiej natury, lecz ja trafiony tornadem emocji, po krótkich szamotułach wewnętrznych, zgłosiłem roszczenie na widowisko multimedialne!

Nie chciałem ugrzęznąć w namiastce. Jednowymiarowej, przemijającej przyjemności, stygnącej w oazie zapomnienia. Zaspokojenia mirażem, fatamorganą. Pozostałe zmysły brutalnie upomniały się o swoje prawa. O demokratyzację uczuć. Opozycja była silna, a jej roszczenia więcej niż słuszne. Jeśli więc naprawdę chciała (by), na dłużej zatrzymać moje zmysły musiałaby ulec bezwarunkowo. Obnażyć nie tylko zafałszowany tekstylnym mirażem obraz, ale WSZYSTKO!

Macierzyństwo.

 

I właśnie wtedy, jak grom z jasnego nieba, wyłuskał mnie pośród tłumu, dopadł bez jednego słowa, wykorzystał i zalągł się we mnie nomen-omen piorun kulisty. Zanim zdążyłem wykrzyczeć stosowne „ała”, posiadł mnie do cna, spenetrował pupkę, pogłębił uczucia i z nieukrywaną satysfakcją zasiał przyszłe życie. Zaraził moje trzewia swoim chromosomem. Zapłodnił i rozbudził śpiące snem wiecznym macierzyńskie uczucia. Zanim pierwsza łza bólu spłynęła mi z lewego, tego bardziej uczuciowego oka, nie umiałem już się gniewać na chuć napastnika. Położyłem dłoń na brzuchu i poczułem, jak każda brzemienna, że zostałem wybrany, by dać światu życie. I dam, choćbym zdechł przy porodzie.

Kwiczą kwity, kraczą kraty, kuszą kusze, kopią kopie, kluczą klucze, klęczą klęski i karmi karma krzyk kszyka z koszyka.

 

Miastem jeżdżą puste tramwaje, kojarzące mi się bez powodu z niedoskonale wyjedzoną konserwą, która czeka dopiero na wizytę zwabionego aromatem resztek padlinożercy, żeby wylizał wnętrze do czysta. Nieważne, szop pracz, czy niedźwiedź brunatny. Zerkam z niepokojem, ilekroć furty się otwierają, czy z mroku nie wychynie różowy, głodny jęzor, wyłuskują mnie z wnętrza tramwaju we własne wnętrze. A dziś jechałem „Kominkiem” – kardynałem Kominkiem, który Niemcom wybaczył i poprosił ich o wybaczenie. Ja tak nie umiem. Pamiętliwy jestem i zawzięty.

Wilgoć rozlewa się po świecie niespiesznie, wygładzając pory w asfaltowych ścieżkach, czasem wspinając się na kostki nieostrożnych piechurów. Wygasły kościół towarzyszy uniwersyteckim brylantom architektonicznym, skrzącym się od świateł. Cyniczne z racji wieku, ponure mury kościoła smużą się zaledwie mgłą domysłu, niczym zły duch, wyrzut sumienia utuczony wielowiekowym grzechem wyssanym z konfesjonałów. Spontanicznie zatrzymuję się przed witryną Sklepiku Z Cudami, a poza pierwszym planem, na półkach pełnych bibelotów, skromnie (powiedzmy) rozsiadł się Budda cały w złoceniach i żarliwą modlitwą hipnotyzuje całe stada dzikich kotów skrzętnie nadstawiających ucha, czy jakaś łaska boża nie uprzyjemni im nadciągającego dnia pełnego zagrożeń dla ich niezależności.

W podwórku nocny deszcz poczynił szkody. Wrony malujące odchodami pejzaż, czy może portret wydalając maźnięcia „pędzla” z wysokich gałęzi jawora muszą być niepocieszone. Spłukał wszystko i mandalę trzeba będzie zacząć układać od nowa. Istna szkoła cierpliwości i wytrwałości, godna epitetu syzyfowa. Pierwsze kleksy już znaczą obszar do zapełnienia.

Z nadmiaru czasu wolnego od widzeń, pochylam się nad „eksperckością” obecnych czasów. Bez nich jakoś żyć się już nie da, przynajmniej medialnie. Dorobiliśmy się ekspertów od chorób nieznanych światu, od wykrywania, definiowania i oznaczania płci żywotów cyfrowych, bo chyba nie analogowych ludzi, są też tacy, którym udaje się osiągnąć ekspercki poziom wiedzy z zakresu etyki kontaktów seksualnych na styku człowiek-maszyna i prowadzić debaty, czy można zgwałcić budzik, albo obrazić mikser (uuuups! zapomniałem o ekspertach od mowy nienawiści, oraz innych wykluczeniach społecznych, w tym absolutnie niepomijalnych feminatywów w mowie i piśmie, dzięki którym lada chwila okazać się może, że to nie był o zgrozo budzik, tylko budziczka w galopującej depresji, albo mikserka-azjatka uczulona na wołowinę, mleko kozie i szałwię). Są eksperci od szkodliwości naturalnego żarcia i eksperci od zdrowego żywienia w sieciowych molochach, zawodowcy od określania i zmieniania norm tego, co w organizmie ludzkim jest niezbędne, a co nadmiarowe. Od dziur ozonowych wypierdzianych przez zanikające bydło domowe i czego kto nie wymarzy sobie. I tylko jakoś nie wiadomo, skąd ta wiedza tajemna pochodzi. Zdawałoby się, że wiedzą warto się dzielić, szkolić adeptów, a nie egoistycznie zawłaszczać na wyłączność, uśmiechem Giocondy kwitując pytania o pochodzenie, jakby to były dane wrażliwe.

Jakoś się tak układa, że wracając rozpustnie tramwajem otoczony jestem licealną gawędą i zdumieniami może już nie dziewiczymi, ale wciąż bliskimi temu stanowi. I jakoś tak ostatnio mojej podróży towarzyszyła debata przedmaturalna nad zawiłościami języka polskiego, ze zmasowanym naciskiem na słowo pszczoła i sposób zapisu, wg idealisty/licealisty nie do przyjęcia! Nie bardzo wiem, czy chciał skonsultować pisownię/nazwę z owadem ją noszącym, czy czuł się wykluczony, jako żyjątko z męskim zakończeniem układu rozrodczego i potrzebował w masie pszczół-dziewcząt odnaleźć sobie podobnego pszczoła. Przyznam się, że PSZCZOŁ brzmi. Trudno udawać obojętność, a samiczkom (być może) zmiękłyby kolanka, gdyby poznały kogoś o tak nietuzinkowym imieniu!

Saper, a właściwie – saperka.

 

Podniosła mi brodę palcem i oświadczyła, że jest kompetentna i zamierza mnie rozbroić. Rozmowy pokojowe i negocjacje ustępstw nie trwały długo, jak to zwykle bywa, gdy zdecydowane mocarstwo naciera na gospodarkę niezbyt wyrafinowaną i ubogą w argumenty, czy bogactwa naturalne. Usiłowałem, naprawdę, jednak mój patriotyzm legł w gruzach w obliczu jej zmasowanej determinacji. A skoro wykryła u mnie skłonność do ustępstw - już nie popuściła, zanim nie wydusiła ze mnie kompromisu, niewiele odbiegającego od bezwzględnej kapitulacji.

Chyba faktycznie była Ekspertem (poprawność polityczna wskazała mi niewłaściwość definicji pozbawionej feminatywu, więc obiecałem poprawności rychłą poprawę), gdyż pozbawiła mnie tkanki ochronnej i z chłodną głową rozpoczęła analizę procesów zachodzących we mnie na poziomie jądrowym. Aktywacja rdzenia paliwowego przebiegła bez zakłóceń, nawet w trybie bojowym, paliwo bez szemrania wypełniło zbiorniki, czekając na osiągnięcie i przekroczenie masy krytycznej. Reaktor (dwu)jądrowy produkował bez opamiętania, jakby reakcją łańcuchową żył od urodzenia. I chyba faktycznie żył. Ekspertyza (udało się dochować obietnicy w kwestii feminatywu) musiała mieć dwa, z niemiecka brzmiące nazwiska – Geiger i Muller (tu urodziła się drobna, wątpliwość, czy aby nie powinna objawić mi się jako Geigerka-Millerka, ale nie wiedziałem z którym państwowym Urzędem skonsultować wątpliwości). Analizowała poziom skażenia arogancko lekceważąc proces chłodzenia instalacji. Chciała doprowadzić do eksplozji? Najwyraźniej. A ja utraciłem już kontrolę nad lawinowym przyrostem masy ładunku. Utylizacja bezpośrednia, wprost na poligonie – ekologicznie, ekonomicznie i elegancko 3xE powinno gładko wpasować się w dominujące trendy.

Eksperckie narzędzia badawcze bez lęku spenetrowały stan zasobów i miałem wrażenie, że raczej prowokują eskalację, niż zamierzają wygasić ogień pod kotłem. Spontanicznie eskalowałem, jeśli brak wyboru w tej kwestii pozwalał aż tak buńczucznie określać mój stan bieżący, przy jawnej aprobacie Ekspertyzy. A potem, przewidując zbliżającą się falę uderzeniową i nieuchronny, oślepiający rozbłysk, zamknąłem oczy. Grzyb atomowego spełnienia targnął ciszą i urósł w krzyku. Czyżbym popełnił samobójstwo i pociągnął za sobą masy? Oczy otworzyłem dopiero, gdy minęła fala uderzeniowa wraz z wtórną, z ostrożności przeczekując także trzecią, już nieporównywalnie mniejszej amplitudy, ale wciąż groźną.

Zwierzęcy strach spotworzył mi tętno, które z wielkim ociąganiem usiłowało przywrócić stabilną normę. A kiedy już z grubsza się udało, Ekspertyza (broń Boże Ekspertyczka) usiłowała z moich oczu odszyfrować, czy w ramach pokojowych rokowań zdeponowałem cały zapas paliwa, czy też zachomikowałem materiał wystarczający na kolejny, nieautoryzowany ładunek. Dwuznaczny uśmieszek sugerował, że w obliczu Fachowej Komisji nie ukryję wciąż nagich faktów, choćbym się starał pokryć je demagogią i słowotokiem. Zdeterminowana, zorientowana na sukces, przystąpiła do niezwykle skrupulatnej kontroli osobistej. Wolałem nie patrzeć. Zamknąłem oczy, jak tchórz. Ja wiedziałem. Ekspertyza chyba też, bo bez skrupułów pozbyła się skażonej pierwszą eksplozją odzieży ochronnej i przystąpiła do unieszkodliwiania kolejnego ładunku.

Jak daleko gotowa była się posunąć? A ja? Czy pozwolę ogołocić prywatne magazyny do ostatniego naboju? Nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie uciec się do nuklearnego szantażu i warto w zanadrzu zachować jeśli nie ładunek, to choć sugestię, że wciąż stać mnie na brutalny atak. Pustaka nikt szanować nie zechce, a polityka to naprawdę grząskie bagno. Zaryzykować konfrontację i przejąć kontrolę? Znaczy ten… Kontrol, żeby w duchu zaszczepionej z zewnątrz poprawności płciowej nie zatracić męskości na rzecz nieuzasadnionego (mam nadzieję) feminatywu naturalnego!

Gorączka grzes(c)zna.

 

Miotam się. Pragnę, pożądam, wzdycham… Ech! Uczuć rozmaitych, często sprzecznych, pełen jestem tak, że aż się we mnie przelewa, a potem wstyd łykam pospiesznie, bo pościel, tak chętna nocą, by spić ze mnie wszystkie soki, ledwie słońce do sypialni zajrzy, a już donosi, że w mroku okrzepła, skrzepła, zmatowiała, dojrzała do już-nigdy-więcej!

Kradnę wprost z chodników, spod kawiarnianych stolików, z mediów niby-socjalnych domysły niewypowiedziane, iluzje i to-tylko-przymiarki-których-kupić-nie-muszę, jakie ćmią w głowach im bardziej niedoświadczonych, tym szybciej eskalujących w ciekawość. Bo, w końcu to ledwie okamgnienie wobec wieczności, więc nawet gdyby ból, krok poza nieuświadomioną do dna strefę komfortu, piknik tuż za bezpiecznym portem, to może jednak nie, może wręcz przeciwnie, bo przecież nawet najdrobniejsza moneta posiada dwie strony jak nie przymierzając medal. Wszak grzeczni karmić się muszą ułudą łagodności, żreć życie małą łyżeczką, a jeśli raz, jeden-jedyny zapragną więcej? Rozpiąć szelki ograniczeń i powiedzieć – wreszcie ja!

Mijam na ulicy podobne wątpliwości, możliwości, niedorzeczności czekające na realizację, albo te, zbyt zuchwałe, by je pomyśleć, a co dopiero przymierzyć się do nich i nie tylko się. Każdy czeka tylko, aż spotka odwagę, która miast się pocić pośród myśli nieskromnych, powie – Spróbujmy! Najwyżej się nie uda. I co z tego? Kolejna pała wyląduje w dzienniczku? Można prozaicznie podrzeć dzienniczek, albo z nim żyć, współżyć, użyć, zużyć, przeżyć, a nawet wyżyć się bez reszty. Albo z resztą, gdyby mimo przeciwności losu się udało.

I wtedy napada mnie trwoga i powala na ziemię, a cel jej niechybnie jest przyziemny, podły, wstrętny – ograbić mnie z duszy, marzeń, nadziei, udowodnić, że istnieją niewyrugowane ze słowników słowa zakazane, jak RAZEM, które powinno, ba! Wręcz musi znaleźć się na liście słów przyszłościowo zakazanych. Nie tylko dla mnie, ale i dla wszystkich, którym SIĘ WYDAJE, że mogłyby popełnić ze kimkolwiek choć malutką, zaniedbaną wieczność.

- Czy brak odwagi na grzech czyni mnie pokornym? Czy zaledwie sprowadza do roli biernego grzesznika? Czającego się na szczególną okazję, nieuwagę zmysłów, czy niedbalstwo strażników status quo.

Ekstrakt flirtujący z (niewątpliwie) atrakcyjnym zewnętrzem.

 

Intencje, nawet szczerze żarliwe, potrafią ponieść zapalczywego głosiciela w otchłań sprzeczności i omotać pajęczyną paradoksów dojrzewających w cieniu negocjacji zbioru wzajemnych, często absurdalnych kompromisów.

Bo, jeśli tak, to czemu nie?

A skoro nie, to czemu tak?

Ekstrakt rozbierający.

 

Nie zamierzam pani podglądać przez okazałe dziury w pani spodniach. Nie chcę udawać, że mi to wystarczy i nie dostrzegam, jak sprawdza pani, czy mój wzrok wystarczająco wypełnił się zachwytem. Wolę, jawnie stracić zmysły, kiedy dziurawe tekstylia w zapomnieniu zaczną marznąć na podłodze.

Prasówka cd.

 

    No żesz! Znowu porażające wieści ze Wschodu. Aż trudno uwierzyć, jakie to bestie ci Rosjanie! W sobie tylko wiadomy sposób „namówili” dziewczynki, żeby podczas „schadzek” z Gierojami dosypywały im do drinków truciznę! Czternastolatka, po satysfakcjonującym seksie z frontowym bohaterem, dosypuje świństwo do alkoholu? Okropieństwo! I od tych drinków (bo przecież nie od zakazanego seksu) padło już dwudziestu trzech obróńców Europy!

    Zdumiewające, jak szybko dewaluują słowa i definicje zmieniają się w zależności od politycznego zapotrzebowania. Jeszcze niedawno takie zachowanie nazywało się pedofilią i było ścigane nawet przez więźniów, a niejaki Weinstein, czy Epstein pobijali rekordy nienawistnej popularności - ciekawe. wg AI nazwiska kończące się na -stein mają korzenie niemieckie, ale silnie wpisały się w kulturę żydowską, a tu Hollywood i Wielka Ameryka… Światowy Stróż Demokracji!

Ssacze ssanie na sanie w Sanie.

 

Wystarczyło, żeby szron zmatowił szyby i już z okazji na absencję skwapliwie skorzystał autobus. Może zaskoczyła go zima, albo inna tradycyjna wymówka zatrzymała go poza zasięgiem obelg pasażerów. Wsiadam w inny, żeby zminimalizować chronologiczną stratę, ale najwyraźniej jestem wstępnie poirytowany, bo ciśnienie podnosi mi cielę. Byk o obliczu sugerującym inteligencję szczątkową, u którego jedynym objawem życia jest powolny, niezniszczalny ruch żuwaczek znęcających się nad gumą arabską. Cielę rzuciło wychudły plecaczek na jedno siedzenie, samo usiadło na drugim i martwym wzrokiem przeliczało liczbę stojących pasażerów. Lico cielęcia nie zakwitło objawieniem, więc chyba nie dorachował się aż do wyniku, a tym bardziej konkluzji, że mógłby doczekać towarzystwa gustownej jałówki, gdyby tylko zrobił coś z tym nieszczęsnym plecakiem.

Sam usiadłem naprzeciw nieco zaniedbanego śpiocha, o długich, poskręcanych i niechlujnie wyglądających włosach. Usiłował spać, nieogolony, z ustami wydętymi w ”dzióbek” niezbędny do pochłonięcia kolejnej homeopatycznej dawki wódeczki z bardzo małego kieliszka. Nie byłem w stanie patrzeć na tę twarz, bo uczucia, jakie mnie ogarniały były łagodnie rzecz przedstawiając dramatycznie niepochlebne. Jeżyłem się nawet tam, gdzie byłem świeżo wygolony. Odetchnąłem dopiero, gdy wysiadł, pozwalając mi w spokoju choć ostatni przystanek przejechać.

Za to tramwaj pachniał gorącym, słodkim mlekiem – nie lubię, ale znam mnóstwo woni, przy których ta jest niemal akceptowalna. W tramwaju pustki, jakby święto już się zaczęło w Narodzie i rozrywki dostarcza mi jedynie zapodziana w przedświcie studentka germanistyki, która w trosce o zachowanie odrobiny tłuszczyku na ponętnych szyneczkach postanowiła przejechać cały przystanek, z tych bardzo krótkich, dzielących jej niekompetencję od germańskiego ładu. Ale wiadomo nie od dziś, że ziarnko do ziarnka i krągłości spłyną, zostawiając cień sylwetki charta na głodzie. W Sklepiku Z Cudami doszło do barbarzyńskiego ataku – drewniany koń w misternie zdobionym mozaiką klejnotów czapraku niczym ten nicpoń Tuchajbejowicz trafił na pal i tkwi w witrynie, jako przestroga dla niepokornych. Albowiem ubodzy posiądą Ziemię – TĘ ZIEMIĘ! Bogactwo truchła zapewne klątwą straszebną jest obłożone, skoro nikt trupa nie okradł, ani nie wykupił z niewoli, by swawolny wzrok nacieszyć do woli niedolą.

Ach! W ramach tła do porannej kawki pozwoliłem się oczarować sieciowej twórczości. W króciutkim filmiku młoda pani z wielką pewnością w głosie przekonywała, że podrywając nieznajomą warto zadbać o oryginalność, zamiast sztampy, którą KAŻDA słyszała już nie raz i jest zwyczajnie znudzona. Zgodziłem się z tą panią i grzecznie czekałem na objawienie, wskazówkę, podpowiedź i doczekałem się! O zgrozo! Pani zaproponowała ni mniej, ni więcej, jak nawiązanie dialogu propozycją „potrzymania ptaszka w trakcie sikania”! I jak stwierdziła, wiele pań ciekawość zatrzymałaby na dłużej niż chwilę, a ona wręcz nie byłaby w stanie się oprzeć takiej uwerturze do naprawdę bliskiej znajomości! Przeciągnąłem dłonią po policzku i nie wnikając w jakość golenia, doszedłem do wniosku, że chyba się starzeję, bo jakoś nie widzę siebie z takim tekstem zamiast banalnego „dzień dobry”. Cóż… Marzyć też trzeba umieć! Z rozmachem i bez pruderii! Na pierwszej randce do łóżka? Wykluczone! Co innego wziąć w rękę obcego ptaszka… może nawet bezimiennego.

Radca Radek w porannej poradzie na paradzie doradził radosnej Radzimile dorodną doradę.

- Jakie te legginsy muszą być ciepłe! – myślę sobie patrząc na dojrzałą blondynkę w futrze i wełnianym szalu, kiedy ta szamoce się po autobusie szukając miejsca na swoje bagaże. Pusto było, więc się udało pod krytycznym wzrokiem Skórzastogłowego. – Skoro górę pani musiała aż tak zabezpieczyć, żeby zrównoważyć zapotrzebowanie na ciepło dolnych partii ciała, więc legginsy… może pora sprawić sobie ze trzy pary na zimę?

W tramwaju dziewczyna w okularach nie ma legginsów, więc siedzi tyłeczkiem ogrzewając jedną z nóg wsuniętych pod siebie – wiadomo, nie ma to, jak własne ciepło. Nie ma co liczyć na obcych, lepiej zadbać o siebie we własnym zakresie. Wygimnastykowana musi być, bo trampek wystaje, żeby nie ubrudzić dżinsów w części lędźwiowej, wysmaganej zapewne męskim wzrokiem, aż spłowiały z zawstydzenia. Co prawda, kiedy patrzę na młode kobiety, odnoszę wrażenie, że wstyd to coś, co się zdarza innym (uwielbiany przeze mnie Pratchett nie ominąłby okazji, by po raz enty użyć tej maksymy). W Sklepiku Z Cudami, na dalszym planie stoi (tak to umownie nazwijmy) manekin. Chyba-damski, choć jest bez głowy. Ale odziany w cienką halkę (też sobie sprawić?), czyli wystarczająco, by nie szczękając zębami (ach! nie ma zębów) podziwiać (czym?) menażerię z pierwszego licząc od strony ulicy planu. Pieski w kubraczkach i termometr po niebieskiej stronie osi dopowiadają reszty. Na żywopłotach skrzą się zamarznięte pajęczyny i żadne kolie z brylantów nie błyszczą z podobnym smakiem i oryginalnością. Butwieją liście, na chwałę grzybów i planktonu ze świata owadów.

Wracając podsłuchałem nieprzejmującą się towarzystwem młodzież gawędzącą na tyle głośno, że każdy mógł posłuchać, nawet, jeśli nie zamierzał. I usłyszałem, że w miejscowości Paryż – z zachwytu nad takim początkiem, nie dosłyszałem, co się stało.

Prasówka cd.

 

    Zaledwie jeden artykuł, a pojawiło się tyle konkretów:

    Prokuratura już w niedzielę nie ma wątpliwości, że sprawca masakry w Krakowie wcześniej zabił swoją rodzinę. Ale sekcja zwłok zacznie się dzień później – więc skąd więc ta pewność? Rekord prędkości został ustalony również przy wykrywaniu tożsamości sprawcy i lokalizacji jego miejsca zamieszkania, bo w półtorej godziny od napaści, już wszystko było jasne, a antyterroryści wchodzili do mieszkania po uprzedniej ewakuacji mieszkańców bloku. I Pani Renata oka nie zmrużyła.

    - Najprawdopodobniej w sobotni poranek zamachowiec postrzelił śmiertelnie trzy osoby z własnej rodziny. Te osoby spały. W sobotnie poranki hałas jest tak wielki, że nikt z sąsiadów owych strzałów nie słyszał, osoby śpiące też się nie obudziły i już się nie obudzą.

    - Policja już po trzech minutach od rozpoczęcia zabójczego rajdu oddała pierwsze strzały. Czekali na miejscu z odbezpieczoną bronią? Nawet w amerykańskich filmach trwa to dłużej. Musimy mieć światowej klasy personel i logistykę premium! Marzy mi się, żeby równie szybko działali, kiedy otoczy mnie banda agresywnych pijaczków, albo kiedy paru Inżynierów zapragnie zgwałcić dziewczynę, która miała pecha przechodzić zbyt blisko ich popędów.

    Trwa żałoba, ofiarom nikt nie zwróci życia, ale we łbie aż się kotłuje od myśli, kto zaplanował taką akcję i w jakim celu?

Grusza grucha, a susza słucha ucha.

 

Z tłustej mgły wynurzał się (niechętnie) młody facet, stawiający kroki tak jakoś ostrożnie, jakby w przestrzeni międzyudowej zalęgło mu się coś nienormatywnego. Za to niewiasta malutkiego kalibru wręcz przeciwnie! Robiła, co mogła, żeby jej uda nie zapomniały o swoim towarzystwie i cieszyły się wzajemnością na wieki wieków. Kompletnie od czapy wymyślam „złotą myśl” – rewolucję od ewolucji różni jedynie tempo realizacji postulatów.

Z ciepłego autobusu przesiadam się w zimny tramwaj. W środku królują czapki i kaptury. Dostosowuję się błyskawicznie, niczym kameleon. Ustami wypuszczam komiksowe dymki, ale bez okularów nie potrafię rozczytać ich treści, a konfabulować nie chcę. Kopernik spod cywilizowanej regularnie wierzby rzucał nam kamienne spojrzenie, a empatii w jego wzroku za grosz nie było. Za to na przystanku, dumnie rozsiadł się pod wiatą nieco rozpasany cieleśnie gość w sweterku w niebiesko-czarne pasy i zlekceważył „mój” zimny tramwaj, czekając na cieplejszy wagon.

- I ja go rozumiem! Nieważne gdzie, byle komfortowo!

    Kilka wybryków „literackich” z tablic rejestracyjnych:

D7 GUID, D0 LUDEN, D7 BOBI, V3 SAIL.

ITS.

 

Dawno już rozwiązała milion krzyżówek, aż wreszcie przyznała, że nuży ją czytanie haseł. Teraz rezygnowała z podpowiedzi już po kilku pierwszych i wypełniała pozostałe kratki na czuja, na duszę. Była dumna, że mało któremu twórcy udawało się zapędzić ją do kąta, zawierającego puste kratki.

Bełkot naiwnego.

 

Prawo zostało wymyślone przez altruistę, który dostrzegł, że istnieje więcej niż realne zagrożenie, że silny wymusi na słabym wszystko, bezkarność zapewniając sobie potęgą oręża, lub portfela, na jakie nie stać biedaka. I idea z założenia byłaby ok, gdyby nie prawnicy, którzy sprostytuowali szanowane prawo do tego stopnia, że obecnie broni ono bogaczy przed słusznymi na ogół skargami biedoty. I zamiast chronić najbardziej wrażliwych, prawo wymusza posłuszeństwo poddanych. Czytając wielokrotnie Prawo Budowlane, słuchając wieści ze świata – tego najbliższego i zrozumiałego podobno, doszedłem do wniosku, że jak kogoś stać i nie boi się ewentualnego „przewodu sądowego”, to może zrobić WSZYSTKO! A co! JEGO Prawnicy będą „procesować”, „apelować”, „odwoływać się” aż życie się skończy, albo „zainteresowane strony dojdą do porozumienia”. Tylko nie każdy biedak dotrwa tej chwili, by zainkasować grosze za wieloletnie cierpienia. Choć filmów „opartych na faktach” nie brakuje, choć przykładów z natury nigdy nie zabraknie, prawo jakoś „z ostrożności procesowej” omija największych szkodników, z całą bezwzględnością celując w co łatwiejsze zdobycze. Policja działa podobnie – złapie staruszka przechodzącego na czerwonym świetle puste skrzyżowanie, a bandytów z nożami i bronią palną ze strachu ominą szerokim łukiem, żeby nie dostać rykoszetem. I statystyka wykrytych „przestępstw” się zgadza! Na sztuki, bo nigdy „na wagę”. Naprawdę o to chodziło?

- Wystawiłeś fakturę? To masz problem! – usłyszałem kiedyś zupełnie serio – Zleceniodawca odliczy ją od podatków, a ty musisz wszelkie daniny zapłacić, bo ani US, ani ZUS czekać nie będą. On dostał usługę i wszelkie odliczenia, a ty poniosłeś koszta i musisz jeszcze „podatek od zysku”, „od wartości dodanej” zapłacić, a potem modlić się, żeby ci zapłacił. Chcesz, to idź do sądu, żeby cztery lata udowadniać, że „poniosłeś stratę”. Co to oznacza? Musisz najpierw zapłacić wszystkie własne zobowiązania, żeby dociekać swego. Inaczej sąd oddali sprawę, gdyż „znamion przestępstwa nie będzie”, bo „nie poniosłeś straty”. Koszt postępowania także trzeba opłacić z góry, bo przecież żaden sędzia „za darmo” orzekał nie będzie.

Jaki wniosek? Im bardziej cię okradną, tym trudniej rościć sobie zadośćuczynienie. Poważnie, ktoś śmie nazywać ów stan PRAWEM i mydlić oczy maluczkim? Ratunku!

Ilekroć trafiam na podwójny rozmiar czcionki, tyle razy czuję, że czai się tam zło. Podwójna prawda – ta duża, dla naiwnych i skrycie drobna dla przebiegłych. Patrząc chłodnym okiem, widać zaprojektowane drobiazgowo oszustwo z premedytacją, kłamstwo którego nie sposób ukarać. Bo przecież „było napisane”. „Trzeba było dokładnie czytać” Naprawdę? Wypełnia mnie pogarda dla takich praktyk, ale ja jestem pionkiem, naiwnym, który tonie w powodzi wielostronicowych umów, składników ukrywających pod łacińską, chemiczną, czy handlową nazwą prawdy, których producent się wstydzi, ale nie zamierza z niej rezygnować – „było napisane” wystarcza w każdym sądzie, choć sam druk o rozmiarze zminimalizowanym do absurdu jest jawna oznaką nieczystych intencji. Nie przypominam sobie, żebym kiedyś napisał list korzystając z dwóch rozmiarów czcionki – ani ręcznie, ani drukiem. Może jestem dziwny, ale wolę nic nie napisać, niż stosować takie „sprytne” sztuczki. Twórców takich arcydzieł darzę niesłabnącą pogardą.

Przestrzeń.

 

- Antresola!

Smart-dziewczyna, by sięgnąć półtora metra wspinała się na paluszki, a worek kartofli zdolna była przeważyć wyłącznie wówczas, gdyby ktoś poważnie naruszył jego zawartość. Krótkie włosy, paznokcie, palce, nawet spódniczka – wszystko było mini! Wszystko? Może przesadziła z rozpędu. Marzyła, a to już nie jest mała sprawa. Wymyśliła sobie, że ciułając etatowe grosiki dorobi się w końcu mikroapartamentu, brutto szesnaście metrów, ale własne. Norka, w której skryje się przed wielkim światem i… Przy swoim wzroście poważnie myślała o antresoli, bo przecież dwa pięćdziesiąt, to niemal kres atmosfery i gwiazdy na wyciągnięcie ręki. Rozmarzyła się, ale sprowadził ją na ziemię jej malutki, ale dotkliwy pragmatyzm. Bo, choć nigdy-nikomu się nie przyznała, nie tylko marzyła, ale i pragnęła. Pragnęła malutkiego człowieczka w sobie i miała już przemyślane wszystko – wszak samotne noce są tak upiornie długie, więc myśl o dziecku i wszystkim, czym gotowa była je obdarować bardziej przypominała długofalową strategię z opracowanymi opcjami na każdy wypadek, gdyby mimo-wszystko-coś-poszło-nie-tak.

Antresola… Właśnie! Odbiegła marzeniami od faktów. Antresola w mikroapartamencie DLA NIEJ nie była kłopotem, bo przecież wiadomo, sufitu sięgnąć nie zdoła, nawet ćwicząc skoczność, czy podstawiając taboret. Ale ON? On, czyli ojciec wymarzonego dziecka. Przecież jest roztropna i zdaje sobie sprawę, że bez dawcy dziecko potrafią wykuglować jedynie szarlatani. A ona nie chce dawcy, lecz ojca. Cokolwiek nie powiedzą jej wyzwolone koleżanki, stare panny i rozwódki dyszące nienawiścią do facetów przy piątkowym kieliszku prosecco, ona miała swoje, malutkie, zaściankowe przekonanie, że ojciec potrzebny jest dziecku. I choćby słuchała co dnia tych złośliwych „no wiesz, weź przestań proszę”, ona właśnie wiedziała i nie zamierzała przestawać.

Antresola! Znów ją zwiodły te pozornie atrakcyjne, tępe biurwy, z jakimi przyszło jej spędzać całe osiem godzin dziennie, a czasami, gdy już nie udało się wymigać, to jeszcze popołudniowe nasiadówki na plotki, oczywiście o NICH, łachudrach bez czci i sumienia… Antresola nadal była pomysłem, który z mikroapartamentu czynił całkiem przyzwoitą przestrzeń życiową. Jej wzrost nie stanowił przeszkody, ale czy ON? A gdyby tak ON był równie kompaktowy? Drobny, ledwie zauważalny, majtający w powietrzu nogami na standardowym krześle? Sama w MPK siadała na brzeżku, żeby choć czubkami butów dotykać podłogi. Gdyby Ojciec-Dziecka, był równie skromnie uposażony w gabaryt…

- A może ON też składa na mikroapartament i mogliby RAZEM zmienić perspektywę i dwa mikro zamienić na rozpustę dla dwojga z realną nadzieją na rozmnożenie? - Jakoś nigdy w sennych majakach nie wzięła pod uwagę, że Ojciec… Właśnie! Czemu nie mąż? Nie ON - Facet dla niej i ona tylko dla niego? NAJWAŻNIEJSZY NA ŚWIECIE WSPÓLNIK DO ŻYCIA? Zawahała się. Może nie była aż tak dobrym człowiekiem, jak o sobie mniemała?

- Mała wredna egoistka – sumienie, gdy wreszcie doszło do głosu nie krępowało się w szczerości, aż jej się oczy zaszkliły – Naprawdę wierzysz, że wartościowy facet chciałby zostać meblem w twoim mikroapartamencie, przez twoje podłe sny sprowadzony do roli dawcy nasienia? A co ty łaskawie zaoferujesz ze swojej strony?

Od trzeszczenia dostaje się wytrzeszczu, czy trzeba całkiem się roztrzaskać?

 

Niczym dym z kadzideł mgła spadła na osiedle, przenosząc je w nierealny świat, gdzie każdy oddech odkłada się wilgotną warstwą na płucach, wzrok mętnieje, gubi kontury, a chybotliwe światło zdaje się być namiastką pożaru. Nic dziwnego, że zapłonęło niewiele sypialni, w większości wciąż śnią się niegrzeczne sny i marzenia-pragnienia o wszystkim czego brak. Nawet autobus przyjechał niemal pusty, jeśli nie liczyć zgorzkniałej czarownicy patrzącej złym okiem wokoło.

Przesiadam się na tramwaj w pośpiechu, pełen niepokoju, czy złe oko dopadło mnie, czy zdołam „jakoś” się wykaraskać – karasiom się to nie udaje nigdy i żaden złotą rybką nie został. Wewnątrz, choć wraz ze mną zwiał z autobusu Długopióry i siedziało zaledwie trochę zombiaków wcale nie było lepiej. Pokładowy monitor mignął mi niedoczytaną reklamą z wiodącym motywem KASTRACJA RATUJE ŻYCIE. A zaraz po niej pojawia się hasło KONSULTACJE SPOŁECZNE. Mam tępą świadomość, niedoskonałości mojego czytania, ale przecież wypełnia mnie trwoga i przerażenie, że zawartość mojego rozporka stanie się przedmiotem debaty publicznej. Może nawet dowód wymagał będzie okazania, by przed szanownym niewątpliwie forum wystąpić w postaci jawnej.

I nie są to bynajmniej mrzonki, bo Długopióry ucieka wraz ze mną z tramwaju głoszącego tak niecne idee. Na krzyżówce rozpraszamy się, żeby utrudnić pościg. On bieży obok fryzjera, cukierni i Żabki, ja mknę wzdłuż Sklepiku Z Cudami (trzy dzikie koty patrzą nieufnie i tylko bezwstydna żaba rozkłada szeroko kończyny, drwiąc z moich pokurczonych strachem lędźwi). Z tego wrażenia zapomniałem, że wcześniej rzuciłem okiem na Rzekę, podświetloną szpalerem świetlówek obnażających pełzające po nurcie smugi. Bez udziału świadomości palce powtórzyły motyw przewodni nieśmiertelnego kawałka Deep Purple – Ogień na niebie, dym na wodzie… Był taki czas w historii Ziemi, gdy nawet początkujący gitarzysta po prostu MUSIAŁ go zagrać, skoro odważył się chwycić w dłonie wiosło.

Musiała minąć chwila, żebym uświadomił sobie, że podobną koniecznością była umiejętność zagrania Obławy Kaczmarskiego i Domu wschodzącego słońca. Resztę można było znać, ale te trzy kawałki, to szort-trak i program obowiązkowy w jeździe figurowej na lodzie. Bez tego nie wychodzisz! Zaczynasz-musisz, a potem to już Graj cyganie graj! Chyba, że jesteś harcerzem, to kwilisz Dajanę, albo Siedem dziewcząt z Albatrosa! A w trakcie Wielkiej Majówki, w moim Mieście rokrocznie gitarzyści usiłują pobić rekord nadający się do Księgi Guinessa grając Hey Joe w możliwie największym stadzie.

Aby nie pogrążyć się w złym oku, wspominam klub studencki otwierany o szesnastej, gdzie można było się upić za grosze, słuchając Grechuty i Morricone, a wieczorki dla koneserów z gitarą, czy pianinem wymagały od każdego wchodzącego na miniaturową scenę, uwertury PRZED solowym występem. Każdy artysta MUSIAŁ najpierw zagrać i zaśpiewać Sielankę o domu Wolnej Grupy Bukowina. I nikomu nie znudziło się jej słuchanie, nawet, gdy słońce zaczynało się dobijać do zamkniętej od wczoraj/środka knajpy!

Fiasko szlachetnej idei. Wieści z odległego świata.

 

Według zgodnej opinii szerokiego grona niezależnych ekspertów, obecność metali ciężkich w organizmie człowieka można nieinwazyjnie wykryć, badając włos zainfekowanego osobnika. Co bardziej konserwatywni naukowcy sugerują, aby badaniu nie podlegały włosy bezpośrednio narażone na wpływ szkodliwego czynnika i do analizy trafiał materiał możliwie najczystszy. Odkryta głowa, nieustannie narażona na zewnętrze anomalia i wartości chwilowe, nijak mające się do stanu faktycznego, zostały przez aklamację zdyskwalifikowane, a prerogatywa naukowa wskazuje włos łonowy, jako najbardziej wiarygodny. Regularnie oczyszczany i nieustająco chroniony przed wpływem czynników zewnętrznych, stanowić ma jedyne źródło stanu faktycznego organizmu.

W zleconych przez zatroskany Rząd, za pośrednictwem wyspecjalizowanej, dedykowanej jednostki społecznego ucisku, czyli Ministerstwa Zdrowia Psychicznego I Fizycznego (z niewysłowionym naciskiem na psychikę), przy kluczowym wsparciu sponsorujących owe badania Koncernów Farmaceutycznych (niejawnie z góry posiadających rozwiązanie każdego palącego problemu społecznego – jednorazowa dawka 60 dolców na umowny łeb, pod warunkiem zawarcia umowy na minimum miliard dawek na rok obrachunkowy, a każda szpryca ważna aż sześć miesięcy, więc wymagająca powtórek [wtórek, Turek, urek…] na skalę dotąd niesprecyzowaną przez nie-do-rzeczników prasowych skromnie ukrywających się w cieniu niedopowiedzeń koncernów, gdyż szacowne zarządy onych, dotąd nie podjęły się sporządzenia prognoz zysku na rok-(i)-kolejne), badaniach przesiewowych, udział wzięło zaledwie dwadzieścia procent populacji. Nie dlatego, że zmasowany opór społeczny przeciwny był inicjatywie. Gro z grona mimowolnych sceptyków pochodził z grupy, która mówiąc najprościej – z powodu permanentnej (i skutecznej o zgrozo) depilacji nie była w stanie dostarczyć łonowego włosa nawet do najskromniejszych badań…

Dojrzałe umysły, karmione korporacyjnym zastrzykiem gotówki (B2B), błyskawicznie opracowały alternatywny model pozyskiwania niezbędnych do analizy (i podania preparatu już wciskającego się w świeżo wykrytą niszę rynkową - 25$ w hurcie, 159,99$ w detalu) danych o mrocznie brzmiącej, a przez empiryków znienawidzonej metodzie – WYMAZ!

Uprzedzając protesty społeczne i te całkiem zaściankowe nieufności, Organ przystąpił do ofensywy, wymyślając obelgi dla opornych i darmowe hulajnogi, dla wahliwych. Chętnym, bo tacy wszędzie się zdarzają, zaoferował „bezkosztowe” pobranie materiału i „profilaktykę”, przezornie każąc delikwentowi podpisać kwit o przejęciu odpowiedzialności za terapię, która ZA DARMO była uprzejma zasponsorować jego zdrowie. Nikt oczywiście nie zająknął się, że darmowy obiad nie istnieje w przyrodzie i ZAWSZE ktoś musi zapłacić. Ale to już inna bajka. Państwo potrafi tak podzielić nieswoje pieniądze, żeby zabrakło niechby wszystkim, tylko nie Państwu – Nie, TY nie jesteś Państwo! Ty jesteś dojną krową, dostarczycielem paliwa, by pasożyty miały co jeść. Prawda, że się cieszysz i jesteś dumnym Patriotą?

Opór społeczny oficjalnie nie zaistniał, przynajmniej wg TV głównego nurtu, bo przecież powszechnie znany (od wczoraj) i szanowany(do wczoraj) Ekspert desperacko zabrał głos i autorytarnie stwierdził, że tak ma być i już! Któż śmiałby się go spytać, skąd się wzięła eksperckość w obliczu NOWEJ, nieznanej dotychczas nauce chorobie. Po co pytać, skoro odpowiedź już jest przygotowana zawczasu. Paradoks? Lek, który pojawia się PRZED CHOROBĄ? Albo zaledwie parę tygodni po nadaniu chorobie medialnej, nośnej i groźnej nazwy?

Szukając głębi w oporze materii, pomysłodawca zapomniał uwzględnić atawistyczne uprzedzenia pospólstwa. Wymaz? Naprawdę? Miasta są pozornie otwarte na nowe idee, ale nie aż tak. A wieś? Jest niemal tak konserwatywna jak Kościół dowolnego wyznania. Hmmm, czyli indoktrynacja MUSI KOSZTOWAĆ! Najlepiej byłoby, gdyby niewymazani sami zapłacili za promocję, bo przecież nie pomysłodawca, który, jak każdy idealista musi niestety konsumować, a świadczenie szlachetnej usługi non-profit pustego brzuszka wypełnić nie potrafi.

W ferworze dywagacji i coraz to bardziej skomplikowanych strategii, jak się zdaje, że zapomniano, porzucono, albo skazano na niebyt z przyczyn ekonomicznych (brak zysku) pierwotny pomysł pozyskania materiału do badań. A przecież wystarczyłoby zapuścić intymną fryzurkę w stopniu wystarczającym do analizy. Zimą, w Wielkim Poście.

Pika pikuje, kopia kopiuje, oszczep się szczepi, włócznia się włóczy, dzida dziaduje, lanca lansuje, siekiera się kieruje, by młot zrobił łomot.

 

Brzozy hojnie oprószyły chodniki dojrzałym złotem drobnych liści, aż beton starał się zmięknąć z zachwytu. Autobus przyjechał zaskakująco pusty, więc wolny był od widzeń, uprzedzeń i zdumień. Za to w mknącym w przeciwną stronę tramwaju młoda kobieta cyzelowała pędzelkiem rzęsy, nóżką założoną na drugą nadając rytm procederowi. Autobus, choć tak niemiłosiernie pusty wlókł się, więc skorzystałem z przesiadki i dziś przyszło mi ujeżdżać Stanisława Dróżdża – szczerze? Bardzo podoba mi się inicjatywa MPK, aby tramwaje nosiły miano ludzi, choćby luźno związanych z Miastem i propagowały wiedzę na ich temat. Na takim tle pielęgnowanie (podejrzanych) wspólnych z Krainą U bliżej nieokreślonych wartości i promowanie owej idei w Mieście wydaje się być co najmniej nieporozumieniem. Są tacy, co mają żywe wspomnienia, albo rodzinne gawędy, ścigane dziś za „mowę nienawiści”, choć dziadkowie, którym udało się uniknąć tortur do śmierci nie powiedzieli jak było naprawdę! A ja choć usiłuję odnaleźć wspólne wątki, które obie nacje zdołały przetrwać i najwyraźniej wciąż pozostaję nieprzejednanym ignorantem.

Grunt, że wciąż jadę - dziś z Długopiórym, z którym wysiądziemy razem, ale teraz przede mną siedzi pani, której włosy kaskadą spływają z czubka głowy aż ramiona. Absolutnie bez uzasadnienia przypominam sobie Komin Maurycego i Wielką Kaskadę w Jaskini Niedźwiedziej, spływającą wapiennym wodospadem z pięćdziesięciu ośmiu metrów w otchłań nicości. Wysokość generuję z pamięci, ale coś się mogło zmienić w Kominie, albo w pamięci. Mało istotne, Tamta kaskada musi być zimną, wilgotną i twardą, a te włosy wyglądają jak zaprzeczenie wymienionych cech charakterystycznych. Po krótkim namyśle kreuję opinię, że piękno potrafi zamieszkać na obu końcach skali. Moje myśli drąży spostrzeżenie, że długie włosy wracają do łask i stają się (po angolowsku) must have.

- O rany… Jaki ja jestem „nowoczesny”!

W Sklepiku Z Cudami, trzy sowy-matrioszki hipnotyzują mrok spojrzeniem pozbawionym emocji. Co widzą? Istna zagadka Sfinksa – ja widzę zaledwie pusty chodnik i pociągnięte ciemnoszarą farbą balustrady, żeby co bardziej wyrywny piechur nie wylądował pod kołami. W kolejnym interwale czasu mijam panią o ustach skrzywionych dezaprobatą – ponieważ nikogo więcej nie widzę, albo ma marne zdanie o mnie, albo o swoim nałogu, bo ciągnie papieroska, który ma jej przywrócić ogląd świata na poziomie oczekiwanym. Zaśmiecam chodnik sobą? Zabawne, że działający od niedawna w przedsionku osiedla w „miasteczku kampingowym” zakład oferujący ham-burgery cuchnie tak, że gdyby powołać policję wszelkich zmysłów, błyskawicznie dochrapaliby się mandatu za zanieczyszczanie przestrzeni aromatycznej. Jeżeli zakład po kilku dniach działalności potrafi śmierdzieć tak intensywnie, jak traktować ów „biznes”? Broń biologiczna? Skażenie terenu? Za każdym razem zerkam na „patio” tego zakładu, czyli po naszemu na „ogródek” – pora roku nie sprzyja, ale zazwyczaj ktoś się tam pasie! Cierpi na zanik węchu? I prawdopodobnie smaku? Brrrr!

    Z drogi powrotnej, kiedy już zmysły nieco umordowane krótkim dniem, zauważam (słuchem) faceta usiłującego wsiąść do tramwaju. Tak dokładnie imitował dźwięk drących się portek, że co poniektórzy zaczęli się oglądać, czy to nie ich spotkało nieszczęście. I jeszcze na koniec rejestracja J3 SPEED.

Bank bankrutuje, Ląd ląduje, Park parkuje, Tren trenuje, Lew lewituje a Sum sumuje.

 

    No i teraz, choć ciemno, boję się wyjść z domu z latarką, bo zaraz się okaże, że jestem ruską onucą i spacyfikują mnie jakieś służby. „Podejrzane ruchy” i inne „sugestie” pochodzące z „dobrze poinformowanych źródeł” twierdzą poprzez premierowe usta, że jest wysoce prawdopodobne, że prawdziwych zamiarów nie poznamy nigdy.

    A gdyby okazało się, że z tymi latarkami skradał się Grom, szukając wroga, a został wykryty przez Straż Graniczną? Albo odwrotnie? Przecież to są zawodowcy i na pewno nie daliby się przyłapać z latarkami w pasie granicznym. Tego także się nie dowiemy, więc lepiej z latarką z chałupy nie wychodzić, choć mrok jest tak gęsty, że nawet kosy muszą się w nim przeciskać, szukając oddechu. Ech!

Niejadek objadł się przed obiadem.

 

Wełniane czapki zaczynają przedzierać się do „głównego nurtu”. Nie dziwne więc, że Skórzastogłowy dołączył rączo do stada roztropnych. Ogrzane myśli potrzebowały jednak ujścia, bo gdy tylko wsiadł do autobusu, zaczął demodelować stan istniejący za pomocą zdeterminowanego pasma poleceń wysyłanych w świat za pośrednictwem wiadomości głosowych i błyskawicznie przemeblował świat, zanim ten dostrzegł, że wczoraj już się skończyło. Wrony też penetrowały Miasto, sprawdzając zaspanym okiem, czy noc przetrwało w stanie należytym, czy też stało się coś wymagającego ich reakcji – szczur zdechł, albo został przejechany i leży nadaremnie w rynsztoku – podpowiadam niepytany…

Na przystanku niedbale wsparta o reklamę zniewoloną między szybami tkwiła pani z łapkami utopionymi w otchłani kieszeni. Bez wahania skojarzyłem panią z odwrotną klepsydrą – minima i maksima lokalne zlokalizowane miała odwrotnie proporcjonalnie do starożytnego czasomierza. Cóż – szczęście czasu nie mierzy, a cynicy wymyślają coraz bardziej dosadne tezy. Moją uwagę beztrosko przechwytuje pani obwieszona tobołami tak dokładnie, że zajmuje mi chwilę wyłuskanie jej z otoczki bagażu. Juczna kobieta wygląda na puchatą sowę, zaniepokojoną nieco dobiegającymi z zewnątrz dźwiękami. Wiem, co mówię, bo właśnie wczoraj zostałem zaproszony na randkę w ramach której obejrzałem „Pieśni lasu”, gdzie sowy stanowiły znaczący element. Jednak panią zaniepokoił dźwięk aktualny, a nie wspominkowy. To był „mój” tramwaj (dziś epitafium Wandy Rutkiewicz).

Kominy elektrociepłowni dusiły się tłustym dymem, by ogrzać wciąż śpiące Miasto. Pani, którą los wygnał z domu (pewnie na zakupy – „szoruj babciu, do kolejki, weź koszyczek…”) krztusiła się także, ale ona zamiast dym wydalać, to go pochłaniała, choć najwyraźniej robiąc krzywdę steranemu życiem układowi oddechowemu. W sieciowym sklepiku zachwycająco opływowa ekspedientka stała na niskim stołeczku i mogłaby zostać niezwykłym pomnikiem, gdyby nie to, że wspinała się na paluszki, by ułożyć coś poza zasięgiem wzrostu. Aż chciało się specjalnie dla niej wymyślić taboret z dodatkowym szczeblem, żeby nie męczyła się, ilekroć jakiś King-Kong egoistycznie zagarnie gwiazdkę z nieba, czy coś równie nieuchwytnego za dwanaście dziewięćdziesiąt dziewięć brutto! I to wszystko w złociszach polskich! Potem, to już tylko podziwiam, jak rozrósł się w paskudnych warunkach śródmiejskiego podwórca bożodrzew, dopiero-co uznany za chwast wart bezwzględnego tępienia, nawet bez błogosławieństwa krągłej pieczęci z czerwonym orłem. Najwyraźniej jestem istotą „lekkiego ducha”, może nawet „lekkiego prowadzenia się”, bo moją uwagę bez wysiłku przejmuje pień dojrzałego jawora, dzięki wilgoci wyrazistszy niż zwykle i lekkodusznie zasługujący na zauważenie. Szczęściem chyba spał, bo otaksowałem go bezwstydnie od stóp do głów, zapomniawszy, że za takie spojrzenie mogę oberwać „z liścia”, a potem usłyszeć wiązankę, od których damy oficjalnie się rumienią (co bardziej „eteryczne” czy jak kto woli współczesną wersję owego słowa „sensualne” – mdleją/tracą kontakt z rzeczywistością), a niedamy eskalują przemoc, pełną jadu wydalanego w furii wraz ze śliną. Okej, przepraszam jaworową duszę za moją ciekawość ciut po fakcie, ale szczera pokuta zmienia ponoć grzesznika w świętego, jeśli tenże dożyje owej transformacji.

    W drodze powrotnej trafiam potwora na baterię – R6 VENOM.

Czeluść, na szczęście z dnem.

Zanim nastał dzień, nim ktokolwiek zdążył zareagować, zniknąłem w otmętach. Nie pytaj, czy były to grzybki halu wyskrobane w dzikości nowiu, alkohol przepędzony daleko hen od mundurów, czy mleczko zbierane skwapliwie z nielegalnie wyrosłych makówek, względnie nasiona konopi patynowane światłem księżyca. Może to jedynie naturalna w tutejszym narodzie, „ułańska fantazja”? Domniemaniom czoła stawiać nie zamierzam. Niech Was prowadzą Wasze uprzedzenia i nadzieje. Ważne jest, że zniknąłem. I że w otmętach, które „jakoś” wymykają się tak rozumowi, jak i paragrafom.

Dobrze było? Powiem tylko, że Alicji nie spotkałem. Zaledwie Biernik się tam szwendał znudzony do żywego, czyhając, by zadać ciekawskie pytania.

Antoni nie goni w toni okoni, a Ola soli nie soli.

 

Przepięknie płoną liście winobluszczu ostrożnie wspinającego się na kolczasty krzew rokitnika. W ciepłym świetle latarni żółcie, pomarańcze i czerwienie wyglądają niemal jak żywe. W mroku osiedlowych zakamarków ćwierkają się niesłyszane w ubiegłym tygodniu melodie. Musi jakiś wirtuoz zawitał do tutaj na zimowisko. Dywan czekający na Jednodniową Gwiazdę najwyraźniej przeszedł w stan spoczynku. Leży zwinięty niedbale, jak wielki, kosmaty pies chwilę po maratonie na bagnach. Otorbieni kloszardzi okupują ławki (O! kupują ławki!) wiaty przystankowej, bo tam wilgoć ma słabszy dostęp do ich zmaltretowanych ciał. Poza tym – można usiąść i „nie złapać wilka”.

Samoloty wyzwalają we mnie goń myślową, zupełnie nie wiem dlaczego. Dziś skierowały moje myśli na tzw. nadbagaż. Powiedzmy facet sto pięćdziesiąt kilo żywej wagi z zaledwie saszetką 10 kg kupuje bilet i na tym się kończy jego finansowa martyrologia. Tymczasem, obok niego szamoce się kompaktowa dziewuszka raptem czterdzieści kilosów (jak się grubiej ubierze), która w walizce przemyca tajemnice panieńskiej alkowy, o porażającej wadze trzydzieści kilo z lekką górką na niewysławialne i musi dopłacić za nadmierną ich wagę, choć łącznie bagażem nie sięgają połowy osiągnięć zmasowanego faceta. Czyżby człowiek liczony w sztukach, na pokładzie zużywał stałą ilość paliwa, a bagaż pożerał je proporcjonalnie do masy własnej? Gdybym to ja ustalał ceny biletów, ważyłbym pasażera brutto, adekwatnie do wysiłku włożonego w jego przetransportowanie hurtem stąd-tam. Co wniosłeś na wagę – jedzie i płacisz za całość, albo pedałuj na piechotę! Że jestem zbyt bezwzględny? Biznes podobno nie zna uczuć, tylko ekonomię. Podobnie mogłoby być w tramwaju, taksówce, czy na dowolnie dużej łodzi motorowej. Koszt zależy od masy brutto, a nie od nazwiska, wieku, czy płci. Zaplątany w dywagacje rentowności cudzych interesów zauważam najpierw dłonie. Oczywiście damskie, ale mniejsza z tym. Dłonie są zniszczone nadużywaniem i sugerują, że właścicielka odlicza czas do emerytury w godzinach, góra tygodniach. Podnoszę oczyska, a tam twarz, która musi się jeszcze mocno napracować, zanim bezduszny system emerytalny w ogóle raczy z tą twarzą negocjować warunki awansu na emerytkę. Dysonans poznawczy szokuje. I teraz to już nie wiem, gdzie zostałem wizualnie oszukany – czyżby były to sztucznie postarzone dłonie, czy też twarz zrekonstruowana, odrestaurowana pieczołowiciej, niż freski w kaplicy sykstyńskiej?

Przeczytałem, co napisałem dobrowolnie i bez użycia środków przymusu bezpośredniego. Muszę być strrrrasznym człowiekiem, albo zwyczajnym, prostackim chłopem, posługującym się rozsądkiem z miedzy. Albo-albo. Boję się rzucić monetę, zdając się na los, bo ten biednemu w oczy gotów żar z ognia wepchnąć, albo zmiażdżyć kręgosłup kołem toczącej się fortuny. Nastrój w sam raz na horror z udziałem własnym.

A kiedy pozwolić sobie na brak kontroli, dzieją się różne nieprawdopodobieństwa. Zalęgła się we mnie niesprowokowana niczym ekspresja, absolutnie nie poetycka (pozory mylą, po to są), na temat dźwięku:

Pech odbija się echem – echem, pechem, echem, pechem…

Zamienia głosy w osy, osy, osyy, osssyyy.

Krzyk obrasta w szyk, szyk, yk…

Rozbiera uczucia, w czucia, ucia, ucia, ucia

Krnąbrne słowa karci, karci, arci… ci

Nikt słów lepiej nie podzieli, Eli?, Eli, eli,

Nie sprowadzi ledwie do sylaby, aby, aby, aby

Może tam się kryje znaczenie – e nie!, e nie, enie

Krucjata.

 

I wtedy właśnie, Moja Pani, poprosiła (tak to umownie nazwijmy) mnie, żebym TĘ LARWĘ…

Cóż. TA LARWA, była chyba starsza od bałtyckiego bursztynu i ówczesnego załamania systemu globalnej gospodarki. Zdechły ponoć wszystkie gady – Boże! Co mógłbym zrobić, żeby teraz zdechły ponownie?! Naukowcy wciąż się spierają, czy to było ocieplenie, czy wieczna zmarzlina panująca ledwie milion lat, wg kalendarza istot żyjących zbyt krótko, by to pamiętać. Świat się zwyczajnie roztopił i rozlał się wzdłuż i wszerz – Holandia i Wyspy Wielkanocne powinny być wdzięczne losowi, że ową niedogodność przeprowadził WTEDY, a nie TERAZ.

Jako jednostka zdecydowanie aspołeczna, uznałem, że to marnotrawstwo. Że bursztyn lubię? Owszem, ale ja nie o tym. Padło wówczas więcej mięsa, niż udało się zjeść. Może mam indiańskie (obecna nomenklatura demokracji wiodącej napiera, że owe zaszłości są północnoamerykańskie) korzenie, ale uważam, że Bóg dał, żebym to zjadł, ale nie po to, by zabijać ponad możliwości żołądka (i żony – te perfidie zawsze wiedzą jak utrafić faceta perfekcyjnie spreparowanym kotletem! Mają to wbudowane, ale skąd te geny pochodzą, to żadna się nie przyzna nawet na wymyślnych torturach)

Abstrahując (jeśli ktoś potrafi abstrahować od żony i kotleta, to zapraszam do grona ŚWIATŁYCH – przecież sam siebie nie nazwę MARGINESEM) od faktów i domniemań, uznałem, że kolaborować należy z własnym stadem (czytaj żoną), prawdy objawione zostawiając dla MESJASZY (mniejszość seksualna, bezpłodni, albo nawiedzeni tak, że przekierować potrafią popędy na idee – destylacja nie sfermentowanych płynów, lecz umysłów). Aspirowałem, ale nie doczekałem się odpowiedzi. Może moje CV podarła jakaś zawistna duszyczka, której TEŻ-SIĘ-NIE-UDAŁO? W MOIM (jak naiwnie sądziłem) stadzie, ja byłem SAMCEM ALFA, a ONA – SAMICĄ ALFA. WADERĄ! Testosteron we mnie napęczniał, bo facet tak ma – jak wspomni o swojej SAMICY ALFA. Barbarzyńskie, zerżnięty z jakiegoś filmu wulgaryzm – jak rżnąć, to Księżniczki, znalazł we mnie wdzięczną słuchawkę.

Lubiłem rżnąć! Ale LARWĘ? „Zrób coś” było mało konkretne, za to rżnięcie, zdawało się być pozbawione jakichkolwiek niedomówień. Posłusznie, rozpocząłem podchody. LARWA była chyba toksyczna, bo skrupulatnie unikały jej samice, a samce po pierwszym skarceniu dłonią w pysk przez swoje Wadery, kwiląc jak niewinne prosięta, szukały łatwiejszej zdobyczy. MOJA nie wybaczała porażek i zawsze potrafiła wyciągnąć z zanadrza, czy innego lamusa jakieś zawstydzające mnie „a pamiętasz?”. Nie mogłem się poddać. Musiałem choć do pierwszej krwi zmierzyć się z LARWĄ, więc nie uciekłem, tylko przystąpiłem do działań zaczepnych, przy których „Hej Mała!” nie wystarczało. Zapewne słyszała ów tekst od tak wielu śmiałków, że przestała wierzyć. „Hej Wielka?” – nie warte ryzyka, a nuż uzna, że ja oszacowałem jej cielesność zamiast na rozmiar 36, to zgoła na 58… A to już byłoby samobójstwo z premedytacją, jakie DOJRZAŁYM nie przystoi. Niech się tną małolaty płci nieokreślonej przed skrupulatną sekcją zwłok.

Przypomniałem sobie resztką instynktów, że miałem rżnąć, a nie smoltokować, jak jakiś zacietrzewiony głuszec w rui, względnie na puszczy. Miałem zrobić „coś”, a jeśli kobieta wyraża się tak nieprecyzyjnie, znaczy, jest gotowa na WSZYSTKO! Nawet na „pożegnalny seks” z „idącym na śmieć” Gladiatorem (poczytajmy mementa na nagrobkach, zanim czas je zdezaktualizuje bez pośrednictwa sieci globalnej). Z seksu, owszem, więcej niż skorzystałem, a ONA była łaskawa nie skomentować nadużycia, gdyż jej płeć eksploatowałem okazjonalnie i niezbyt ekstrawagancko, można powiedzieć zgoła, że na zamówienie. Po zaledwie trzecim, niewieścim ”ach” do dna opróżniłem zbiorniki paliwa i stygłem, jako niehartowane ostrze z damasceńskiej stali. Kiedy już próżnia zadomowiła mi się w mosznie i skolonizowała ją, anulując wszelkie doczesne granice, zostałem poinstruowany, że a konto sukcesu zainkasowałem właśnie zadatek (do zwrotu co do zasady), więc czas ruszyć w bój. Z LARWĄ oczywiście!

- Wróć z tarczą – pozwoliła sobie na chwilę słabości moja wypełniona mną Pani – i niech twoja lanca dopiero wtedy znów nabierze szczypty ostrości.

Któryż samiec udźwignie pochlebstwo, choćby było na wyrost? Wróć, sugerowało przychylność dla wracającego, a tę przychylność… No, przed dwudziestą drugą, nie godzi się głosić! Hipotetyczny uszczerbek na psychice niedorostków ponoć powstrzymuje samorządne i niezależne lędźwie od jawnego czynu. Ciekawe! Telewizyjne bajki pozawalają sobie na brutalizację narybku w tempie trudnym do porównania z „dorosłą” sceną. Bajki uśmiercają bohaterów i inne indywidua w tempie trudnym do osiągnięcia dla dorosłego kina. Wmawianie dzieciom, że odkryta pierś, to grzech i tajemnica, a śmierć „wrogów imperium”, to efekt spodziewany, patriotyczny, wręcz wymagający współudziału? Naprawdę? Odbiegłem, ale powietrze zawierało zbyt mało wartości odżywczych, bym zregenerował się przed wymarszem, co zostało już przyszpilone w planie dnia Najjaśniejszej, Jedynej i Mojej. Czas rozliczyć LARWĘ! Z jej niegodnego życia! Amen!

Szukanie legowiska LARWY, samo w sobie staje się czynnością moralnie wątpliwą, nawet, gdy posiada się błogosławieństwo Własnej Wadery. Jako jednostka podległa „wykonywałem rozkazy”, delegując odpowiedzialność na Zleceniodawczynię. I znalazłem, gdyż LARWA kryć się nie zamierzała. Dostrzegłem ją z daleka, a feromony poprowadziły mnie przez pole minowe wprost ku leżu, piernatom, gawrze, bo przecież nie norze… Przed (umownie nazwijmy to) wejściem, stał karny szereg zdeterminowanych i zdesperowanych Samców Alfa. Kulturalnie stanąłem w kolejce, przepuszczając damy ciężarne, weteranów i inwalidów. Damy nieco mnie zdekoncentrowały i kto wie, czy paru małolatów nie wkleiło się w kolejkę przede mnie, ale w stale rosnącym stadzie Samców Alfa czułem się coraz mniejszy, aż w końcu, zrezygnowany poprzestałem na samcu, aż upadłem na dno i zadowoliłem się pogardliwym mianem Petenta. Moja Wadera na pewno właśnie przestała być ze mnie dumna i może nawet podkleiła gumą do żucia podwójne dno szuflady biurka multimedialnego. Miałem dokonywać czynów bohaterskich, być niezłomnym ułomkiem, albo choć Zawiszą, któremu wszyscy winszują, a tymczasem byłem kolejkowiczem, w kolejce po drobny, gratisowy pakiecik z feromonami LARWY. Nisko upadłem i pewnie pogrążyłbym się całkiem, gdyby nie telefon od zaniepokojonej Wadery:

- Rozum zostawiłeś w domu Mój Ssssskarbie. Nie wysłałam cię na zakupy, więc opuść kolejkę i wal do źródła. Masz ją unicestwić, a nie dotować darowizną dowolnego rodzaju. A-NI-HI-LACJA! Lekceważąco podeszła do sylabizowania owego słowa, licząc najwyraźniej, że wytrąci mnie z marazmu zmaltretowanego długością nie mojego przecież ogonka. – Szalikiem ją załatw, albo weź pod but, jak kpa niedopalonego! Zresztą, sam lepiej wiesz, jak stłamsić wesz! Do boju!

I ruszyłem do boju, ale tłum chętnych przede mną stanowił coś na kształt Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego – trudny do sforsowania i pełen zagadek. Miałem wrażenie, że nim dotrę na czoło ogonka, zdążę się postarzeć. I chyba już zacząłem, kiedy posłyszałem kolejny telefon od Wadery. Z rezygnacją skazańca odebrałem połączenie i potulnie czekałem na zasłużoną połajankę. Ze słuchawki, zamiast jadu wytoczył się jednak entuzjazm:

- Boże! Wiedziałam, że jesteś zdolny do wszystkiego, ale zaskoczyłeś mnie absolutnie. Wracaj do domu na kartoflankę i kieliszek czegoś pikantnego. Jestem absolutnie zachwycona twoją inicjatywą.

- Ale, że co? – wydukałem, nie chcąc wykazać się niewiedzą przedmiotową – Naprawdę ci się podoba, czy sobie kpinę ze mnie urządzasz?

- Człowieku, to ty oka nie masz? – wrzasnęła w słuchawkę – W życiu do głowy by mi nie przyszło tak ją upaść. Niżej nie mogła, Tucznik jeden. Jest skończona medialnie i towarzysko. Brawo Mój Panie! Jak chcesz, to potrafisz. Wracaj szybko, żebym nie ostygła, to jeszcze ten.. no wiesz, wracaj, po dokładkę i kawałek tortu!

Wzruszyłem ramionami, nie wiedząc co się wydarzyło, ale z tortu , a tym bardziej z dokładki rezygnować na rzecz niepewnego pojedynku może wyłącznie idiota. Wracałem gdybając, marząc i nadziewając się na własne nadzieje. Moja Wadera obiecująca słodkie i gorrrące? Pyszota! Po drodze przez witrynę sklepu RTV dostrzegłem kurczącą się kolejkę przed gawrą LARWY – Tłustej, szpetnej i rozlazłej. Pożarła tych co bardziej wyrywnych i leniwie czekała na kolejkowiczów, by i z nich utoczyć kalorii. Gdyby mnie Moja Wadera nie odwołała z posterunku… teraz właśnie byłbym trzeci w kolejce… zaraz za tym łysym, któremu poci się czaszka nieskrępowana owłosieniem. Sama LARWA od tego popasu roztyta w każdej możliwej osi i w tych niemożliwych także. Morda w telewizorze niemal rozepchnęła monitor sześćdziesiąt dwa cale! Ale fart! Zamiast męki pańskiej, nagroda wypipkana gwiazdkami, czy innym brzęczkiem. Śmierć pochopnym, chwała roztropnym i opieszałym!