Pod naporem danych poddał poddanych.

 

    Trzy przegubowce zmieściły się na jednych światłach tworząc okazały pociąg jadący do centrum. Wszystko przez ultranowoczesne rozwiązanie komunikacyjne każące wybudować „pętlę” przed końcem terenu zabudowanego. Teraz przejazd jednego przystanku, zamiast minutę, zabiera osiem minut, a skupiacze ruchu, czyli sygnalizacja powodują nieistniejące wcześniej zatory i spiętrzenia.

    Bawię się abecadłem, zastanawiając czemu tak, a nie inaczej wymawia się spółgłoski i szukam uniwersalnego rozwiązania:

Be, ce, de, pe, te,

Ef, er, es,

Gie,

Ha, ka,

Jot,

El, em, en,

Wu,

Iks,

Igrek,

Zet.

    Dziesięć odrębnych pomysłów by zagospodarować dziewiętnaście głosek, to chyba lekka przesada? Trzeba się tu urodzić, żeby nie widzieć w tym „nic dziwnego”. A to zaledwie alfabet. Prawdziwe schody zaczynają się przy słowach, regułach ortograficznych, czy gramatyce.

    Panie wyprofilowane wdzięczniej niż luksusowe wiolonczele, upakowane w elastyczność spłowiałych dżinsów robią co mogą, by górą także nie zgubić kształtów pomimo płaszczy, czy zimowych kurtek. Ściętego w zeszłym roku drzewa, zwalonego na zdewastowane ogrodzenie nie ma kto usunąć. Cierpliwie czeka na swój czas strasząc dziurskiem w pniu.

    Potem było już dużo dramatyczniej – dostrzegam kobietę z długą blond brodą. Iluzja nie gasła, gdy się zbliżałem, aż przyszło spostrzeżenie – włos wychodził spod czapki, a szalik więził je ponad sobą, więc nie zostało im nic innego, jak wywinąć się w bardzo elegancką, mięciutką brodę. Aby mnie rozweselić (bo po cóż innego stawiać mi na drodze takiego rozkoszniaka?) dziewczyneczka bez górnych „dwójek” demonstruje podróżną radość, wygłupiając się z mamą i śmiejąc bez końca. Zastanawia mnie ilość ciemnobrązowych futerek – pierwszy nosiciel nieznany, kto wie, czy nie wymarły nagle, gdy moda przypomniała sobie o brunatnej barwie.