Mieszek z mieszkiem kani zamieszany w szykany miesza w mieszkaniu Ani.

 

Mgły wstały pierwsze, niemal topiąc spławiki osiedlowych latarni, które wyglądają równie realnie, jak światy Trudi Cannavan. Po nich, nie ociągając się szczególnie wstał deszcz. Dzień? Ten nawet tyłka nie ruszył. No, może na drugi bok się obrócił. Wystarczyło, by ledwie konturem obwieść przeszkody na mokrej drodze do widnokręgu. Sypialnie zamierzały dopiero przymierzać się do finalizacji snów niepokornych, gdy żywioły swobodnie i bez fanatyzmu przetaczały czas w przyszłość.

Do Już-Nie-Rudej-Kobry dosiadł się pan, którego najwyraźniej dopadły kłopoty nadprodukcji w zakresie osi wertykalnej. Pan był zwyczajnie długi i elementy widzialne charakteryzowały się przede wszystkim tą wyselekcjonowaną z wielu wielkością – długie nogi, ręce i kadłubek, nawet twarz miał mocno wyciągniętą i nos, niczym Pinokio po solidnej serii kłamstewek. Nie Dziwię się Kobrze – egzemplarz był nietuzinkowy, a jeśli w jej oczach zatliła się nadzieja na wzajemność, to mógł ją zobaczyć tylko Pan Pociągły (nie wydaje mi się, żebym widział go po raz pierwszy i zasłużył sobie na imię, jak każdy Stary Dobry Nieznajomy).

Czyżby to miał być dzień nadziei? Być może nieświadomie powołałem go do życia podejrzeniem, że Kobra gotowa byłaby wzdychać do Pana Pociągłego, bo w tramwaju szczuplutka pani o szmaragdowych pazurkach całkiem jawnie i to nie raz uśmiechała się do smutnego pana, chyba-przystojnego. Pan co prawda popadł w głęboki letarg i świata nie widział poza sobą, ale pani ostrzegła mnie wzrokiem, żebym nie komentował, a ja uprzejmie się z nią zgodziłem. Ba! Wysiadłem zgoła, zwalniając miejsce tym pazurkom o zieleni głębokiej, jak kobieca dusza, życząc jej szczęścia w podchodach na pancerną, zaskorupiałą zwierzynę. Trzymam kciuki wierząc, że potrafi oblegać niezdobyte twierdze wytrwalej niż Szwedzi pod Jasną Górą!

A kiedy już się zamierzałem pogrążyć w uczuciach ciepłych, miękkich i sentymentalnych uderzył mnie w oczy afisz – lokal do wynajęcia. Cóż, niby takich wiele w Mieście, gdzie nie każdemu biznes hula nachalnie jak halny po tatrzańskich halach, ale tym razem rzecz dotyczyła sklepu zielarskiego – czyżby Lex Szarlatan zbierał już żniwo, choć ustawa zawetowana i niby-nie-działa? Wiedza o ziołach znika z sieci, ludzie parający się produkcją zaczynają się ukrywać, ścigani przez Organy, albo prewencyjnie, nim pojawi się milionowa grzywna za wiedzę i pamięć. Zajadłe kontrole o z góry ustalonym werdykcie dopadły najlepszych – wystarczy przywalić jednemu, a ci mniejsi spokornieją błyskawicznie, Ale ja wiem – oni tylko zejdą do podziemia. Nie da się nakazem, łapówką, czy inną administracyjną szykaną poskromić wiedzy, gdy „aktualna wiedza medyczna” nie potrafi, albo nie chce WYLECZYĆ. Pacjent uleczony, to pacjent stracony. Leczyć-tak, ale WYLECZYĆ? Nigdy! Stara prawda znana tak lekarzom, jak i prawnikom – niech się toczy możliwie najdłużej, a okruchy wykarmią najtłustszego drapieżnika.

Przez więcej niż okamgnienie świat przesłania mi pupa w czerni doskonałej, o kształtach, jakich nie ośmieliłby się wyrzeźbić Michał Anioł, ani pomniejsi rzeźbiarze. Trudno było ignorować, podziwiać także niełatwo. Usiłowałem skryć się z robaczywymi myślami we łbie, skąd przyniosłem zuchwałą myśl, że współczesne stroje potrafią wyeksponować nawet nieistniejące. Pan Presley, przed występem publicznym pchał w dżinsy solidny kawałek plastikowej rurki, sugerując, że wzrok fanek pobudza jego libido niemal do obłędu, przy okazji przenosząc jego sceniczny ruch w sugestię prokreacji z niewidzialną samiczką, na miejscu której chciałyby się znaleźć nadpobudliwe fanki i specyficzni fani. A jak wielką trzeba być optymistka, by w deszczu, wobec aury i prognoz nieprzychylnych wyjść z domu w okularach przeciwsłonecznych?

PS. Rośnie w siłę sieciowa plotka, że SI zabije (pewnie na początek) z miliard ludzi. USA-ckie media (podobno) już to otwarcie głoszą i nawołują Chińczyków do deeskalacji, jednocześnie sami nie zwalniają tempa, ładując w rozwój miliardy jeszcze ciepłych dolarów i poganiają własne zastępy geniuszy do wytężonej pracy. Szury i inne ruskie onuce wieszczyli ryzyko zdecydowanie wcześniej, ale kto by chciał słuchać TEORII SPISKOWYCH? Chyba tylko niespełna rozumu kmiotek, z definicji nie wierzący WŁADZY w ich SŁOWA, za które nikt ich nigdy nie rozliczył. A gdyby spróbował, to zamiast argumentów usłyszy wymówkę – A ONI, TO DOPIERO KŁAMALI. Za słowa i obietnice kiedyś upadały rządy. Teraz? Pojawiają się oskarżenia i krucjaty. A URZĄD trwa, jak trwał. Pod pozorem walki o moje dobro wprowadza się cenzurę sieciowych wypowiedzi, by ochronić bezmyślnych przez niezależną opinią, a na co bardziej wyrywnych napuszcza się prokuraturę – oczywiście niezależną.

Wymyśliłem sobie na użytek prywatny, że prawdziwa perfidia wyborcza ukrywa się w głosowaniu „na listę”. Gdyby było można głosować „na człowieka”, skompromitowani zostaliby szybko skompromitowani, a tak? Żeby do głosu dobrnął jeden uczciwy ze dwadzieścia szuj usadowi się przed nim. Tych, którzy gadali i nie dotrzymali. Z premedytacją. Do koryta droga wyboista, warto obiecać cokolwiek, byle się tam dopchać i odcinać kupony – dożywotnio! Istny MATRIX!