Antoni nie goni w toni okoni, a Ola soli nie soli.

 

Przepięknie płoną liście winobluszczu ostrożnie wspinającego się na kolczasty krzew rokitnika. W ciepłym świetle latarni żółcie, pomarańcze i czerwienie wyglądają niemal jak żywe. W mroku osiedlowych zakamarków ćwierkają się niesłyszane w ubiegłym tygodniu melodie. Musi jakiś wirtuoz zawitał do tutaj na zimowisko. Dywan czekający na Jednodniową Gwiazdę najwyraźniej przeszedł w stan spoczynku. Leży zwinięty niedbale, jak wielki, kosmaty pies chwilę po maratonie na bagnach. Otorbieni kloszardzi okupują ławki (O! kupują ławki!) wiaty przystankowej, bo tam wilgoć ma słabszy dostęp do ich zmaltretowanych ciał. Poza tym – można usiąść i „nie złapać wilka”.

Samoloty wyzwalają we mnie goń myślową, zupełnie nie wiem dlaczego. Dziś skierowały moje myśli na tzw. nadbagaż. Powiedzmy facet sto pięćdziesiąt kilo żywej wagi z zaledwie saszetką 10 kg kupuje bilet i na tym się kończy jego finansowa martyrologia. Tymczasem, obok niego szamoce się kompaktowa dziewuszka raptem czterdzieści kilosów (jak się grubiej ubierze), która w walizce przemyca tajemnice panieńskiej alkowy, o porażającej wadze trzydzieści kilo z lekką górką na niewysławialne i musi dopłacić za nadmierną ich wagę, choć łącznie bagażem nie sięgają połowy osiągnięć zmasowanego faceta. Czyżby człowiek liczony w sztukach, na pokładzie zużywał stałą ilość paliwa, a bagaż pożerał je proporcjonalnie do masy własnej? Gdybym to ja ustalał ceny biletów, ważyłbym pasażera brutto, adekwatnie do wysiłku włożonego w jego przetransportowanie hurtem stąd-tam. Co wniosłeś na wagę – jedzie i płacisz za całość, albo pedałuj na piechotę! Że jestem zbyt bezwzględny? Biznes podobno nie zna uczuć, tylko ekonomię. Podobnie mogłoby być w tramwaju, taksówce, czy na dowolnie dużej łodzi motorowej. Koszt zależy od masy brutto, a nie od nazwiska, wieku, czy płci. Zaplątany w dywagacje rentowności cudzych interesów zauważam najpierw dłonie. Oczywiście damskie, ale mniejsza z tym. Dłonie są zniszczone nadużywaniem i sugerują, że właścicielka odlicza czas do emerytury w godzinach, góra tygodniach. Podnoszę oczyska, a tam twarz, która musi się jeszcze mocno napracować, zanim bezduszny system emerytalny w ogóle raczy z tą twarzą negocjować warunki awansu na emerytkę. Dysonans poznawczy szokuje. I teraz to już nie wiem, gdzie zostałem wizualnie oszukany – czyżby były to sztucznie postarzone dłonie, czy też twarz zrekonstruowana, odrestaurowana pieczołowiciej, niż freski w kaplicy sykstyńskiej?

Przeczytałem, co napisałem dobrowolnie i bez użycia środków przymusu bezpośredniego. Muszę być strrrrasznym człowiekiem, albo zwyczajnym, prostackim chłopem, posługującym się rozsądkiem z miedzy. Albo-albo. Boję się rzucić monetę, zdając się na los, bo ten biednemu w oczy gotów żar z ognia wepchnąć, albo zmiażdżyć kręgosłup kołem toczącej się fortuny. Nastrój w sam raz na horror z udziałem własnym.

A kiedy pozwolić sobie na brak kontroli, dzieją się różne nieprawdopodobieństwa. Zalęgła się we mnie niesprowokowana niczym ekspresja, absolutnie nie poetycka (pozory mylą, po to są), na temat dźwięku:

Pech odbija się echem – echem, pechem, echem, pechem…

Zamienia głosy w osy, osy, osyy, osssyyy.

Krzyk obrasta w szyk, szyk, yk…

Rozbiera uczucia, w czucia, ucia, ucia, ucia

Krnąbrne słowa karci, karci, arci… ci

Nikt słów lepiej nie podzieli, Eli?, Eli, eli,

Nie sprowadzi ledwie do sylaby, aby, aby, aby

Może tam się kryje znaczenie – e nie!, e nie, enie