Od trzeszczenia dostaje się wytrzeszczu, czy trzeba całkiem się roztrzaskać?

 

Niczym dym z kadzideł mgła spadła na osiedle, przenosząc je w nierealny świat, gdzie każdy oddech odkłada się wilgotną warstwą na płucach, wzrok mętnieje, gubi kontury, a chybotliwe światło zdaje się być namiastką pożaru. Nic dziwnego, że zapłonęło niewiele sypialni, w większości wciąż śnią się niegrzeczne sny i marzenia-pragnienia o wszystkim czego brak. Nawet autobus przyjechał niemal pusty, jeśli nie liczyć zgorzkniałej czarownicy patrzącej złym okiem wokoło.

Przesiadam się na tramwaj w pośpiechu, pełen niepokoju, czy złe oko dopadło mnie, czy zdołam „jakoś” się wykaraskać – karasiom się to nie udaje nigdy i żaden złotą rybką nie został. Wewnątrz, choć wraz ze mną zwiał z autobusu Długopióry i siedziało zaledwie trochę zombiaków wcale nie było lepiej. Pokładowy monitor mignął mi niedoczytaną reklamą z wiodącym motywem KASTRACJA RATUJE ŻYCIE. A zaraz po niej pojawia się hasło KONSULTACJE SPOŁECZNE. Mam tępą świadomość, niedoskonałości mojego czytania, ale przecież wypełnia mnie trwoga i przerażenie, że zawartość mojego rozporka stanie się przedmiotem debaty publicznej. Może nawet dowód wymagał będzie okazania, by przed szanownym niewątpliwie forum wystąpić w postaci jawnej.

I nie są to bynajmniej mrzonki, bo Długopióry ucieka wraz ze mną z tramwaju głoszącego tak niecne idee. Na krzyżówce rozpraszamy się, żeby utrudnić pościg. On bieży obok fryzjera, cukierni i Żabki, ja mknę wzdłuż Sklepiku Z Cudami (trzy dzikie koty patrzą nieufnie i tylko bezwstydna żaba rozkłada szeroko kończyny, drwiąc z moich pokurczonych strachem lędźwi). Z tego wrażenia zapomniałem, że wcześniej rzuciłem okiem na Rzekę, podświetloną szpalerem świetlówek obnażających pełzające po nurcie smugi. Bez udziału świadomości palce powtórzyły motyw przewodni nieśmiertelnego kawałka Deep Purple – Ogień na niebie, dym na wodzie… Był taki czas w historii Ziemi, gdy nawet początkujący gitarzysta po prostu MUSIAŁ go zagrać, skoro odważył się chwycić w dłonie wiosło.

Musiała minąć chwila, żebym uświadomił sobie, że podobną koniecznością była umiejętność zagrania Obławy Kaczmarskiego i Domu wschodzącego słońca. Resztę można było znać, ale te trzy kawałki, to szort-trak i program obowiązkowy w jeździe figurowej na lodzie. Bez tego nie wychodzisz! Zaczynasz-musisz, a potem to już Graj cyganie graj! Chyba, że jesteś harcerzem, to kwilisz Dajanę, albo Siedem dziewcząt z Albatrosa! A w trakcie Wielkiej Majówki, w moim Mieście rokrocznie gitarzyści usiłują pobić rekord nadający się do Księgi Guinessa grając Hey Joe w możliwie największym stadzie.

Aby nie pogrążyć się w złym oku, wspominam klub studencki otwierany o szesnastej, gdzie można było się upić za grosze, słuchając Grechuty i Morricone, a wieczorki dla koneserów z gitarą, czy pianinem wymagały od każdego wchodzącego na miniaturową scenę, uwertury PRZED solowym występem. Każdy artysta MUSIAŁ najpierw zagrać i zaśpiewać Sielankę o domu Wolnej Grupy Bukowina. I nikomu nie znudziło się jej słuchanie, nawet, gdy słońce zaczynało się dobijać do zamkniętej od wczoraj/środka knajpy!