Ssacze ssanie na sanie w Sanie.

 

Wystarczyło, żeby szron zmatowił szyby i już z okazji na absencję skwapliwie skorzystał autobus. Może zaskoczyła go zima, albo inna tradycyjna wymówka zatrzymała go poza zasięgiem obelg pasażerów. Wsiadam w inny, żeby zminimalizować chronologiczną stratę, ale najwyraźniej jestem wstępnie poirytowany, bo ciśnienie podnosi mi cielę. Byk o obliczu sugerującym inteligencję szczątkową, u którego jedynym objawem życia jest powolny, niezniszczalny ruch żuwaczek znęcających się nad gumą arabską. Cielę rzuciło wychudły plecaczek na jedno siedzenie, samo usiadło na drugim i martwym wzrokiem przeliczało liczbę stojących pasażerów. Lico cielęcia nie zakwitło objawieniem, więc chyba nie dorachował się aż do wyniku, a tym bardziej konkluzji, że mógłby doczekać towarzystwa gustownej jałówki, gdyby tylko zrobił coś z tym nieszczęsnym plecakiem.

Sam usiadłem naprzeciw nieco zaniedbanego śpiocha, o długich, poskręcanych i niechlujnie wyglądających włosach. Usiłował spać, nieogolony, z ustami wydętymi w ”dzióbek” niezbędny do pochłonięcia kolejnej homeopatycznej dawki wódeczki z bardzo małego kieliszka. Nie byłem w stanie patrzeć na tę twarz, bo uczucia, jakie mnie ogarniały były łagodnie rzecz przedstawiając dramatycznie niepochlebne. Jeżyłem się nawet tam, gdzie byłem świeżo wygolony. Odetchnąłem dopiero, gdy wysiadł, pozwalając mi w spokoju choć ostatni przystanek przejechać.

Za to tramwaj pachniał gorącym, słodkim mlekiem – nie lubię, ale znam mnóstwo woni, przy których ta jest niemal akceptowalna. W tramwaju pustki, jakby święto już się zaczęło w Narodzie i rozrywki dostarcza mi jedynie zapodziana w przedświcie studentka germanistyki, która w trosce o zachowanie odrobiny tłuszczyku na ponętnych szyneczkach postanowiła przejechać cały przystanek, z tych bardzo krótkich, dzielących jej niekompetencję od germańskiego ładu. Ale wiadomo nie od dziś, że ziarnko do ziarnka i krągłości spłyną, zostawiając cień sylwetki charta na głodzie. W Sklepiku Z Cudami doszło do barbarzyńskiego ataku – drewniany koń w misternie zdobionym mozaiką klejnotów czapraku niczym ten nicpoń Tuchajbejowicz trafił na pal i tkwi w witrynie, jako przestroga dla niepokornych. Albowiem ubodzy posiądą Ziemię – TĘ ZIEMIĘ! Bogactwo truchła zapewne klątwą straszebną jest obłożone, skoro nikt trupa nie okradł, ani nie wykupił z niewoli, by swawolny wzrok nacieszyć do woli niedolą.

Ach! W ramach tła do porannej kawki pozwoliłem się oczarować sieciowej twórczości. W króciutkim filmiku młoda pani z wielką pewnością w głosie przekonywała, że podrywając nieznajomą warto zadbać o oryginalność, zamiast sztampy, którą KAŻDA słyszała już nie raz i jest zwyczajnie znudzona. Zgodziłem się z tą panią i grzecznie czekałem na objawienie, wskazówkę, podpowiedź i doczekałem się! O zgrozo! Pani zaproponowała ni mniej, ni więcej, jak nawiązanie dialogu propozycją „potrzymania ptaszka w trakcie sikania”! I jak stwierdziła, wiele pań ciekawość zatrzymałaby na dłużej niż chwilę, a ona wręcz nie byłaby w stanie się oprzeć takiej uwerturze do naprawdę bliskiej znajomości! Przeciągnąłem dłonią po policzku i nie wnikając w jakość golenia, doszedłem do wniosku, że chyba się starzeję, bo jakoś nie widzę siebie z takim tekstem zamiast banalnego „dzień dobry”. Cóż… Marzyć też trzeba umieć! Z rozmachem i bez pruderii! Na pierwszej randce do łóżka? Wykluczone! Co innego wziąć w rękę obcego ptaszka… może nawet bezimiennego.

Radca Radek w porannej poradzie na paradzie doradził radosnej Radzimile dorodną doradę.

- Jakie te legginsy muszą być ciepłe! – myślę sobie patrząc na dojrzałą blondynkę w futrze i wełnianym szalu, kiedy ta szamoce się po autobusie szukając miejsca na swoje bagaże. Pusto było, więc się udało pod krytycznym wzrokiem Skórzastogłowego. – Skoro górę pani musiała aż tak zabezpieczyć, żeby zrównoważyć zapotrzebowanie na ciepło dolnych partii ciała, więc legginsy… może pora sprawić sobie ze trzy pary na zimę?

W tramwaju dziewczyna w okularach nie ma legginsów, więc siedzi tyłeczkiem ogrzewając jedną z nóg wsuniętych pod siebie – wiadomo, nie ma to, jak własne ciepło. Nie ma co liczyć na obcych, lepiej zadbać o siebie we własnym zakresie. Wygimnastykowana musi być, bo trampek wystaje, żeby nie ubrudzić dżinsów w części lędźwiowej, wysmaganej zapewne męskim wzrokiem, aż spłowiały z zawstydzenia. Co prawda, kiedy patrzę na młode kobiety, odnoszę wrażenie, że wstyd to coś, co się zdarza innym (uwielbiany przeze mnie Pratchett nie ominąłby okazji, by po raz enty użyć tej maksymy). W Sklepiku Z Cudami, na dalszym planie stoi (tak to umownie nazwijmy) manekin. Chyba-damski, choć jest bez głowy. Ale odziany w cienką halkę (też sobie sprawić?), czyli wystarczająco, by nie szczękając zębami (ach! nie ma zębów) podziwiać (czym?) menażerię z pierwszego licząc od strony ulicy planu. Pieski w kubraczkach i termometr po niebieskiej stronie osi dopowiadają reszty. Na żywopłotach skrzą się zamarznięte pajęczyny i żadne kolie z brylantów nie błyszczą z podobnym smakiem i oryginalnością. Butwieją liście, na chwałę grzybów i planktonu ze świata owadów.

Wracając podsłuchałem nieprzejmującą się towarzystwem młodzież gawędzącą na tyle głośno, że każdy mógł posłuchać, nawet, jeśli nie zamierzał. I usłyszałem, że w miejscowości Paryż – z zachwytu nad takim początkiem, nie dosłyszałem, co się stało.

Prasówka cd.

 

    Zaledwie jeden artykuł, a pojawiło się tyle konkretów:

    Prokuratura już w niedzielę nie ma wątpliwości, że sprawca masakry w Krakowie wcześniej zabił swoją rodzinę. Ale sekcja zwłok zacznie się dzień później – więc skąd więc ta pewność? Rekord prędkości został ustalony również przy wykrywaniu tożsamości sprawcy i lokalizacji jego miejsca zamieszkania, bo w półtorej godziny od napaści, już wszystko było jasne, a antyterroryści wchodzili do mieszkania po uprzedniej ewakuacji mieszkańców bloku. I Pani Renata oka nie zmrużyła.

    - Najprawdopodobniej w sobotni poranek zamachowiec postrzelił śmiertelnie trzy osoby z własnej rodziny. Te osoby spały. W sobotnie poranki hałas jest tak wielki, że nikt z sąsiadów owych strzałów nie słyszał, osoby śpiące też się nie obudziły i już się nie obudzą.

    - Policja już po trzech minutach od rozpoczęcia zabójczego rajdu oddała pierwsze strzały. Czekali na miejscu z odbezpieczoną bronią? Nawet w amerykańskich filmach trwa to dłużej. Musimy mieć światowej klasy personel i logistykę premium! Marzy mi się, żeby równie szybko działali, kiedy otoczy mnie banda agresywnych pijaczków, albo kiedy paru Inżynierów zapragnie zgwałcić dziewczynę, która miała pecha przechodzić zbyt blisko ich popędów.

    Trwa żałoba, ofiarom nikt nie zwróci życia, ale we łbie aż się kotłuje od myśli, kto zaplanował taką akcję i w jakim celu?

Grusza grucha, a susza słucha ucha.

 

Z tłustej mgły wynurzał się (niechętnie) młody facet, stawiający kroki tak jakoś ostrożnie, jakby w przestrzeni międzyudowej zalęgło mu się coś nienormatywnego. Za to niewiasta malutkiego kalibru wręcz przeciwnie! Robiła, co mogła, żeby jej uda nie zapomniały o swoim towarzystwie i cieszyły się wzajemnością na wieki wieków. Kompletnie od czapy wymyślam „złotą myśl” – rewolucję od ewolucji różni jedynie tempo realizacji postulatów.

Z ciepłego autobusu przesiadam się w zimny tramwaj. W środku królują czapki i kaptury. Dostosowuję się błyskawicznie, niczym kameleon. Ustami wypuszczam komiksowe dymki, ale bez okularów nie potrafię rozczytać ich treści, a konfabulować nie chcę. Kopernik spod cywilizowanej regularnie wierzby rzucał nam kamienne spojrzenie, a empatii w jego wzroku za grosz nie było. Za to na przystanku, dumnie rozsiadł się pod wiatą nieco rozpasany cieleśnie gość w sweterku w niebiesko-czarne pasy i zlekceważył „mój” zimny tramwaj, czekając na cieplejszy wagon.

- I ja go rozumiem! Nieważne gdzie, byle komfortowo!

    Kilka wybryków „literackich” z tablic rejestracyjnych:

D7 GUID, D0 LUDEN, D7 BOBI, V3 SAIL.

ITS.

 

Dawno już rozwiązała milion krzyżówek, aż wreszcie przyznała, że nuży ją czytanie haseł. Teraz rezygnowała z podpowiedzi już po kilku pierwszych i wypełniała pozostałe kratki na czuja, na duszę. Była dumna, że mało któremu twórcy udawało się zapędzić ją do kąta, zawierającego puste kratki.

Bełkot naiwnego.

 

Prawo zostało wymyślone przez altruistę, który dostrzegł, że istnieje więcej niż realne zagrożenie, że silny wymusi na słabym wszystko, bezkarność zapewniając sobie potęgą oręża, lub portfela, na jakie nie stać biedaka. I idea z założenia byłaby ok, gdyby nie prawnicy, którzy sprostytuowali szanowane prawo do tego stopnia, że obecnie broni ono bogaczy przed słusznymi na ogół skargami biedoty. I zamiast chronić najbardziej wrażliwych, prawo wymusza posłuszeństwo poddanych. Czytając wielokrotnie Prawo Budowlane, słuchając wieści ze świata – tego najbliższego i zrozumiałego podobno, doszedłem do wniosku, że jak kogoś stać i nie boi się ewentualnego „przewodu sądowego”, to może zrobić WSZYSTKO! A co! JEGO Prawnicy będą „procesować”, „apelować”, „odwoływać się” aż życie się skończy, albo „zainteresowane strony dojdą do porozumienia”. Tylko nie każdy biedak dotrwa tej chwili, by zainkasować grosze za wieloletnie cierpienia. Choć filmów „opartych na faktach” nie brakuje, choć przykładów z natury nigdy nie zabraknie, prawo jakoś „z ostrożności procesowej” omija największych szkodników, z całą bezwzględnością celując w co łatwiejsze zdobycze. Policja działa podobnie – złapie staruszka przechodzącego na czerwonym świetle puste skrzyżowanie, a bandytów z nożami i bronią palną ze strachu ominą szerokim łukiem, żeby nie dostać rykoszetem. I statystyka wykrytych „przestępstw” się zgadza! Na sztuki, bo nigdy „na wagę”. Naprawdę o to chodziło?

- Wystawiłeś fakturę? To masz problem! – usłyszałem kiedyś zupełnie serio – Zleceniodawca odliczy ją od podatków, a ty musisz wszelkie daniny zapłacić, bo ani US, ani ZUS czekać nie będą. On dostał usługę i wszelkie odliczenia, a ty poniosłeś koszta i musisz jeszcze „podatek od zysku”, „od wartości dodanej” zapłacić, a potem modlić się, żeby ci zapłacił. Chcesz, to idź do sądu, żeby cztery lata udowadniać, że „poniosłeś stratę”. Co to oznacza? Musisz najpierw zapłacić wszystkie własne zobowiązania, żeby dociekać swego. Inaczej sąd oddali sprawę, gdyż „znamion przestępstwa nie będzie”, bo „nie poniosłeś straty”. Koszt postępowania także trzeba opłacić z góry, bo przecież żaden sędzia „za darmo” orzekał nie będzie.

Jaki wniosek? Im bardziej cię okradną, tym trudniej rościć sobie zadośćuczynienie. Poważnie, ktoś śmie nazywać ów stan PRAWEM i mydlić oczy maluczkim? Ratunku!

Ilekroć trafiam na podwójny rozmiar czcionki, tyle razy czuję, że czai się tam zło. Podwójna prawda – ta duża, dla naiwnych i skrycie drobna dla przebiegłych. Patrząc chłodnym okiem, widać zaprojektowane drobiazgowo oszustwo z premedytacją, kłamstwo którego nie sposób ukarać. Bo przecież „było napisane”. „Trzeba było dokładnie czytać” Naprawdę? Wypełnia mnie pogarda dla takich praktyk, ale ja jestem pionkiem, naiwnym, który tonie w powodzi wielostronicowych umów, składników ukrywających pod łacińską, chemiczną, czy handlową nazwą prawdy, których producent się wstydzi, ale nie zamierza z niej rezygnować – „było napisane” wystarcza w każdym sądzie, choć sam druk o rozmiarze zminimalizowanym do absurdu jest jawna oznaką nieczystych intencji. Nie przypominam sobie, żebym kiedyś napisał list korzystając z dwóch rozmiarów czcionki – ani ręcznie, ani drukiem. Może jestem dziwny, ale wolę nic nie napisać, niż stosować takie „sprytne” sztuczki. Twórców takich arcydzieł darzę niesłabnącą pogardą.

Przestrzeń.

 

- Antresola!

Smart-dziewczyna, by sięgnąć półtora metra wspinała się na paluszki, a worek kartofli zdolna była przeważyć wyłącznie wówczas, gdyby ktoś poważnie naruszył jego zawartość. Krótkie włosy, paznokcie, palce, nawet spódniczka – wszystko było mini! Wszystko? Może przesadziła z rozpędu. Marzyła, a to już nie jest mała sprawa. Wymyśliła sobie, że ciułając etatowe grosiki dorobi się w końcu mikroapartamentu, brutto szesnaście metrów, ale własne. Norka, w której skryje się przed wielkim światem i… Przy swoim wzroście poważnie myślała o antresoli, bo przecież dwa pięćdziesiąt, to niemal kres atmosfery i gwiazdy na wyciągnięcie ręki. Rozmarzyła się, ale sprowadził ją na ziemię jej malutki, ale dotkliwy pragmatyzm. Bo, choć nigdy-nikomu się nie przyznała, nie tylko marzyła, ale i pragnęła. Pragnęła malutkiego człowieczka w sobie i miała już przemyślane wszystko – wszak samotne noce są tak upiornie długie, więc myśl o dziecku i wszystkim, czym gotowa była je obdarować bardziej przypominała długofalową strategię z opracowanymi opcjami na każdy wypadek, gdyby mimo-wszystko-coś-poszło-nie-tak.

Antresola… Właśnie! Odbiegła marzeniami od faktów. Antresola w mikroapartamencie DLA NIEJ nie była kłopotem, bo przecież wiadomo, sufitu sięgnąć nie zdoła, nawet ćwicząc skoczność, czy podstawiając taboret. Ale ON? On, czyli ojciec wymarzonego dziecka. Przecież jest roztropna i zdaje sobie sprawę, że bez dawcy dziecko potrafią wykuglować jedynie szarlatani. A ona nie chce dawcy, lecz ojca. Cokolwiek nie powiedzą jej wyzwolone koleżanki, stare panny i rozwódki dyszące nienawiścią do facetów przy piątkowym kieliszku prosecco, ona miała swoje, malutkie, zaściankowe przekonanie, że ojciec potrzebny jest dziecku. I choćby słuchała co dnia tych złośliwych „no wiesz, weź przestań proszę”, ona właśnie wiedziała i nie zamierzała przestawać.

Antresola! Znów ją zwiodły te pozornie atrakcyjne, tępe biurwy, z jakimi przyszło jej spędzać całe osiem godzin dziennie, a czasami, gdy już nie udało się wymigać, to jeszcze popołudniowe nasiadówki na plotki, oczywiście o NICH, łachudrach bez czci i sumienia… Antresola nadal była pomysłem, który z mikroapartamentu czynił całkiem przyzwoitą przestrzeń życiową. Jej wzrost nie stanowił przeszkody, ale czy ON? A gdyby tak ON był równie kompaktowy? Drobny, ledwie zauważalny, majtający w powietrzu nogami na standardowym krześle? Sama w MPK siadała na brzeżku, żeby choć czubkami butów dotykać podłogi. Gdyby Ojciec-Dziecka, był równie skromnie uposażony w gabaryt…

- A może ON też składa na mikroapartament i mogliby RAZEM zmienić perspektywę i dwa mikro zamienić na rozpustę dla dwojga z realną nadzieją na rozmnożenie? - Jakoś nigdy w sennych majakach nie wzięła pod uwagę, że Ojciec… Właśnie! Czemu nie mąż? Nie ON - Facet dla niej i ona tylko dla niego? NAJWAŻNIEJSZY NA ŚWIECIE WSPÓLNIK DO ŻYCIA? Zawahała się. Może nie była aż tak dobrym człowiekiem, jak o sobie mniemała?

- Mała wredna egoistka – sumienie, gdy wreszcie doszło do głosu nie krępowało się w szczerości, aż jej się oczy zaszkliły – Naprawdę wierzysz, że wartościowy facet chciałby zostać meblem w twoim mikroapartamencie, przez twoje podłe sny sprowadzony do roli dawcy nasienia? A co ty łaskawie zaoferujesz ze swojej strony?

Od trzeszczenia dostaje się wytrzeszczu, czy trzeba całkiem się roztrzaskać?

 

Niczym dym z kadzideł mgła spadła na osiedle, przenosząc je w nierealny świat, gdzie każdy oddech odkłada się wilgotną warstwą na płucach, wzrok mętnieje, gubi kontury, a chybotliwe światło zdaje się być namiastką pożaru. Nic dziwnego, że zapłonęło niewiele sypialni, w większości wciąż śnią się niegrzeczne sny i marzenia-pragnienia o wszystkim czego brak. Nawet autobus przyjechał niemal pusty, jeśli nie liczyć zgorzkniałej czarownicy patrzącej złym okiem wokoło.

Przesiadam się na tramwaj w pośpiechu, pełen niepokoju, czy złe oko dopadło mnie, czy zdołam „jakoś” się wykaraskać – karasiom się to nie udaje nigdy i żaden złotą rybką nie został. Wewnątrz, choć wraz ze mną zwiał z autobusu Długopióry i siedziało zaledwie trochę zombiaków wcale nie było lepiej. Pokładowy monitor mignął mi niedoczytaną reklamą z wiodącym motywem KASTRACJA RATUJE ŻYCIE. A zaraz po niej pojawia się hasło KONSULTACJE SPOŁECZNE. Mam tępą świadomość, niedoskonałości mojego czytania, ale przecież wypełnia mnie trwoga i przerażenie, że zawartość mojego rozporka stanie się przedmiotem debaty publicznej. Może nawet dowód wymagał będzie okazania, by przed szanownym niewątpliwie forum wystąpić w postaci jawnej.

I nie są to bynajmniej mrzonki, bo Długopióry ucieka wraz ze mną z tramwaju głoszącego tak niecne idee. Na krzyżówce rozpraszamy się, żeby utrudnić pościg. On bieży obok fryzjera, cukierni i Żabki, ja mknę wzdłuż Sklepiku Z Cudami (trzy dzikie koty patrzą nieufnie i tylko bezwstydna żaba rozkłada szeroko kończyny, drwiąc z moich pokurczonych strachem lędźwi). Z tego wrażenia zapomniałem, że wcześniej rzuciłem okiem na Rzekę, podświetloną szpalerem świetlówek obnażających pełzające po nurcie smugi. Bez udziału świadomości palce powtórzyły motyw przewodni nieśmiertelnego kawałka Deep Purple – Ogień na niebie, dym na wodzie… Był taki czas w historii Ziemi, gdy nawet początkujący gitarzysta po prostu MUSIAŁ go zagrać, skoro odważył się chwycić w dłonie wiosło.

Musiała minąć chwila, żebym uświadomił sobie, że podobną koniecznością była umiejętność zagrania Obławy Kaczmarskiego i Domu wschodzącego słońca. Resztę można było znać, ale te trzy kawałki, to szort-trak i program obowiązkowy w jeździe figurowej na lodzie. Bez tego nie wychodzisz! Zaczynasz-musisz, a potem to już Graj cyganie graj! Chyba, że jesteś harcerzem, to kwilisz Dajanę, albo Siedem dziewcząt z Albatrosa! A w trakcie Wielkiej Majówki, w moim Mieście rokrocznie gitarzyści usiłują pobić rekord nadający się do Księgi Guinessa grając Hey Joe w możliwie największym stadzie.

Aby nie pogrążyć się w złym oku, wspominam klub studencki otwierany o szesnastej, gdzie można było się upić za grosze, słuchając Grechuty i Morricone, a wieczorki dla koneserów z gitarą, czy pianinem wymagały od każdego wchodzącego na miniaturową scenę, uwertury PRZED solowym występem. Każdy artysta MUSIAŁ najpierw zagrać i zaśpiewać Sielankę o domu Wolnej Grupy Bukowina. I nikomu nie znudziło się jej słuchanie, nawet, gdy słońce zaczynało się dobijać do zamkniętej od wczoraj/środka knajpy!

Fiasko szlachetnej idei. Wieści z odległego świata.

 

Według zgodnej opinii szerokiego grona niezależnych ekspertów, obecność metali ciężkich w organizmie człowieka można nieinwazyjnie wykryć, badając włos zainfekowanego osobnika. Co bardziej konserwatywni naukowcy sugerują, aby badaniu nie podlegały włosy bezpośrednio narażone na wpływ szkodliwego czynnika i do analizy trafiał materiał możliwie najczystszy. Odkryta głowa, nieustannie narażona na zewnętrze anomalia i wartości chwilowe, nijak mające się do stanu faktycznego, zostały przez aklamację zdyskwalifikowane, a prerogatywa naukowa wskazuje włos łonowy, jako najbardziej wiarygodny. Regularnie oczyszczany i nieustająco chroniony przed wpływem czynników zewnętrznych, stanowić ma jedyne źródło stanu faktycznego organizmu.

W zleconych przez zatroskany Rząd, za pośrednictwem wyspecjalizowanej, dedykowanej jednostki społecznego ucisku, czyli Ministerstwa Zdrowia Psychicznego I Fizycznego (z niewysłowionym naciskiem na psychikę), przy kluczowym wsparciu sponsorujących owe badania Koncernów Farmaceutycznych (niejawnie z góry posiadających rozwiązanie każdego palącego problemu społecznego – jednorazowa dawka 60 dolców na umowny łeb, pod warunkiem zawarcia umowy na minimum miliard dawek na rok obrachunkowy, a każda szpryca ważna aż sześć miesięcy, więc wymagająca powtórek [wtórek, Turek, urek…] na skalę dotąd niesprecyzowaną przez nie-do-rzeczników prasowych skromnie ukrywających się w cieniu niedopowiedzeń koncernów, gdyż szacowne zarządy onych, dotąd nie podjęły się sporządzenia prognoz zysku na rok-(i)-kolejne), badaniach przesiewowych, udział wzięło zaledwie dwadzieścia procent populacji. Nie dlatego, że zmasowany opór społeczny przeciwny był inicjatywie. Gro z grona mimowolnych sceptyków pochodził z grupy, która mówiąc najprościej – z powodu permanentnej (i skutecznej o zgrozo) depilacji nie była w stanie dostarczyć łonowego włosa nawet do najskromniejszych badań…

Dojrzałe umysły, karmione korporacyjnym zastrzykiem gotówki (B2B), błyskawicznie opracowały alternatywny model pozyskiwania niezbędnych do analizy (i podania preparatu już wciskającego się w świeżo wykrytą niszę rynkową - 25$ w hurcie, 159,99$ w detalu) danych o mrocznie brzmiącej, a przez empiryków znienawidzonej metodzie – WYMAZ!

Uprzedzając protesty społeczne i te całkiem zaściankowe nieufności, Organ przystąpił do ofensywy, wymyślając obelgi dla opornych i darmowe hulajnogi, dla wahliwych. Chętnym, bo tacy wszędzie się zdarzają, zaoferował „bezkosztowe” pobranie materiału i „profilaktykę”, przezornie każąc delikwentowi podpisać kwit o przejęciu odpowiedzialności za terapię, która ZA DARMO była uprzejma zasponsorować jego zdrowie. Nikt oczywiście nie zająknął się, że darmowy obiad nie istnieje w przyrodzie i ZAWSZE ktoś musi zapłacić. Ale to już inna bajka. Państwo potrafi tak podzielić nieswoje pieniądze, żeby zabrakło niechby wszystkim, tylko nie Państwu – Nie, TY nie jesteś Państwo! Ty jesteś dojną krową, dostarczycielem paliwa, by pasożyty miały co jeść. Prawda, że się cieszysz i jesteś dumnym Patriotą?

Opór społeczny oficjalnie nie zaistniał, przynajmniej wg TV głównego nurtu, bo przecież powszechnie znany (od wczoraj) i szanowany(do wczoraj) Ekspert desperacko zabrał głos i autorytarnie stwierdził, że tak ma być i już! Któż śmiałby się go spytać, skąd się wzięła eksperckość w obliczu NOWEJ, nieznanej dotychczas nauce chorobie. Po co pytać, skoro odpowiedź już jest przygotowana zawczasu. Paradoks? Lek, który pojawia się PRZED CHOROBĄ? Albo zaledwie parę tygodni po nadaniu chorobie medialnej, nośnej i groźnej nazwy?

Szukając głębi w oporze materii, pomysłodawca zapomniał uwzględnić atawistyczne uprzedzenia pospólstwa. Wymaz? Naprawdę? Miasta są pozornie otwarte na nowe idee, ale nie aż tak. A wieś? Jest niemal tak konserwatywna jak Kościół dowolnego wyznania. Hmmm, czyli indoktrynacja MUSI KOSZTOWAĆ! Najlepiej byłoby, gdyby niewymazani sami zapłacili za promocję, bo przecież nie pomysłodawca, który, jak każdy idealista musi niestety konsumować, a świadczenie szlachetnej usługi non-profit pustego brzuszka wypełnić nie potrafi.

W ferworze dywagacji i coraz to bardziej skomplikowanych strategii, jak się zdaje, że zapomniano, porzucono, albo skazano na niebyt z przyczyn ekonomicznych (brak zysku) pierwotny pomysł pozyskania materiału do badań. A przecież wystarczyłoby zapuścić intymną fryzurkę w stopniu wystarczającym do analizy. Zimą, w Wielkim Poście.

Pika pikuje, kopia kopiuje, oszczep się szczepi, włócznia się włóczy, dzida dziaduje, lanca lansuje, siekiera się kieruje, by młot zrobił łomot.

 

Brzozy hojnie oprószyły chodniki dojrzałym złotem drobnych liści, aż beton starał się zmięknąć z zachwytu. Autobus przyjechał zaskakująco pusty, więc wolny był od widzeń, uprzedzeń i zdumień. Za to w mknącym w przeciwną stronę tramwaju młoda kobieta cyzelowała pędzelkiem rzęsy, nóżką założoną na drugą nadając rytm procederowi. Autobus, choć tak niemiłosiernie pusty wlókł się, więc skorzystałem z przesiadki i dziś przyszło mi ujeżdżać Stanisława Dróżdża – szczerze? Bardzo podoba mi się inicjatywa MPK, aby tramwaje nosiły miano ludzi, choćby luźno związanych z Miastem i propagowały wiedzę na ich temat. Na takim tle pielęgnowanie (podejrzanych) wspólnych z Krainą U bliżej nieokreślonych wartości i promowanie owej idei w Mieście wydaje się być co najmniej nieporozumieniem. Są tacy, co mają żywe wspomnienia, albo rodzinne gawędy, ścigane dziś za „mowę nienawiści”, choć dziadkowie, którym udało się uniknąć tortur do śmierci nie powiedzieli jak było naprawdę! A ja choć usiłuję odnaleźć wspólne wątki, które obie nacje zdołały przetrwać i najwyraźniej wciąż pozostaję nieprzejednanym ignorantem.

Grunt, że wciąż jadę - dziś z Długopiórym, z którym wysiądziemy razem, ale teraz przede mną siedzi pani, której włosy kaskadą spływają z czubka głowy aż ramiona. Absolutnie bez uzasadnienia przypominam sobie Komin Maurycego i Wielką Kaskadę w Jaskini Niedźwiedziej, spływającą wapiennym wodospadem z pięćdziesięciu ośmiu metrów w otchłań nicości. Wysokość generuję z pamięci, ale coś się mogło zmienić w Kominie, albo w pamięci. Mało istotne, Tamta kaskada musi być zimną, wilgotną i twardą, a te włosy wyglądają jak zaprzeczenie wymienionych cech charakterystycznych. Po krótkim namyśle kreuję opinię, że piękno potrafi zamieszkać na obu końcach skali. Moje myśli drąży spostrzeżenie, że długie włosy wracają do łask i stają się (po angolowsku) must have.

- O rany… Jaki ja jestem „nowoczesny”!

W Sklepiku Z Cudami, trzy sowy-matrioszki hipnotyzują mrok spojrzeniem pozbawionym emocji. Co widzą? Istna zagadka Sfinksa – ja widzę zaledwie pusty chodnik i pociągnięte ciemnoszarą farbą balustrady, żeby co bardziej wyrywny piechur nie wylądował pod kołami. W kolejnym interwale czasu mijam panią o ustach skrzywionych dezaprobatą – ponieważ nikogo więcej nie widzę, albo ma marne zdanie o mnie, albo o swoim nałogu, bo ciągnie papieroska, który ma jej przywrócić ogląd świata na poziomie oczekiwanym. Zaśmiecam chodnik sobą? Zabawne, że działający od niedawna w przedsionku osiedla w „miasteczku kampingowym” zakład oferujący ham-burgery cuchnie tak, że gdyby powołać policję wszelkich zmysłów, błyskawicznie dochrapaliby się mandatu za zanieczyszczanie przestrzeni aromatycznej. Jeżeli zakład po kilku dniach działalności potrafi śmierdzieć tak intensywnie, jak traktować ów „biznes”? Broń biologiczna? Skażenie terenu? Za każdym razem zerkam na „patio” tego zakładu, czyli po naszemu na „ogródek” – pora roku nie sprzyja, ale zazwyczaj ktoś się tam pasie! Cierpi na zanik węchu? I prawdopodobnie smaku? Brrrr!

    Z drogi powrotnej, kiedy już zmysły nieco umordowane krótkim dniem, zauważam (słuchem) faceta usiłującego wsiąść do tramwaju. Tak dokładnie imitował dźwięk drących się portek, że co poniektórzy zaczęli się oglądać, czy to nie ich spotkało nieszczęście. I jeszcze na koniec rejestracja J3 SPEED.