WP za portalem Politico w swoim artykule stwierdza - skandaliczna propozycja:
Rosja miała zaproponować Stanom Zjednoczonym, że wstrzyma przekazywanie Iranowi informacji wywiadowczych w zamian za zaprzestanie dostarczania Ukrainie danych o Rosji.
Ale na czym polega skandal?
Kolejny osiedlowy Karampuk oswaja się z dojrzewaniem, a ja, w ukryciu, kibicuję budzącej się kobiecości. Martwi mnie za to fakt, że większość osiedlowych dzieci nie mówi po polsku.
Wsiadam w nie swój autobus i jadę patrząc jak Miasto pojaśniało od kwitnących forsycji. Wysokopienna pani nie siada, choć miejsc wolnych sporo. Może chce się pochwalić nienagannymi achillesami? Z wysokości siatki ogrodzeniowej spoziera na mnie spłowiała reklama, z pytaniem, czy jestem gotów na odlot. Jesienią pytanie byłoby bardziej na miejscu. Parę przystanków dalej Piękna Golemica ze swoim Golemem stoją trzymając się za ręce, a wzrokiem usiłują rozgarnąć widnokrąg i wyłuskać pasujący im autobus z czeluści miejskiej dżungli.
Przesiadam się na tramwaj. Na przystanku mocno zaniedbany gość z taką ilością obrączek na dłoniach, że gdyby każdy oznaczał żonę, miałby na utrzymaniu zauważalny harem. Któraś z nich mogłaby szepnąć słówko, żeby choć trochę zadbał o siebie. Tymczasem stał spluwając sobie pod nogi i robił krok naprzód by nie oglądać efektów. Nim przyjechał tramwaj przesunął się i to sporo wzdłuż przystanku.
A kiedy zdecydowałem się wrócić (po cichutku powiem, że wraca się, by opowiadać – inaczej nikt nie wiedziałby, że wyjechałem, a tak – wracam i opowiadam) Słońce flirtowało z Rzeką i wiosna w natarciu przekomarzała się w ptasich trelach – na osiedlu kos, który zameldował się lata temu na antenie wyglądającej jak bocianie gniazdo, koncertuje całymi dniami, nie patrząc na zegarek.
W drodze widzę czaple wracające do ogrodu zoologicznego, gdzie mieszkają. Przyglądałem się eleganckiemu staruszkowi dźwigającemu skórzaną torbę. Nawet pusta ważyła chyba ze trzy kilo, nic więc dziwnego, że przytłoczyła staruszka i zniekształciła jego posturę, gdy elegancko promenował chodnikiem ku komunikacji miejskiej. W autobusie trafiam Śpiewną Nerwicę. Tańczy i śpiewa, stojąc w najszerszym miejscu pojazdu, choć miejsc wolnych nie brakuje. Może zabrakło partnera do tańca, bo rozgląda się po autobusie w szybkich, nerwowych ruchach. Ja swobodnie pokonałem pokoleniową barierę i jako materiał na partnera nie bardzo się nadawałem. Przystanek dalej wsiadła pani, która zamiast włosów nosiła czarną chustkę na głowie – z przesiadką, ale da się dojechać na onkologię.
Na wypadek, gdyby mężczyźni okazali się zbyt nieśmiali, pani zastosowała marketing bezpośredni. Tablice rejestracyjne jej samochodu głosiły prawdę wielkimi literami D0 WOLNA. Nic, tylko brać!
Na czarno, bo jakby to inaczej, w pelerynie, pod kapeluszem i z wielkim parasolem w ręku. Ani chybi Zorro, względnie Tajemniczy Don Pedro - szpieg z krainy deszczowców. Pomykał opłotkami, pośród krzewów zieleniejących nieśmiało. Na przystanku czekało dziewczę o kształtach sugerujących ocean miękkości, ze splecionymi nogami, by między udami zachować resztkę ciepła na lepsze czasy, choć wiatr usiłował okraść ją już teraz. Cienie spacerowiczów z podwojonymi psami wędrują z wolna ku wyspom, a rzeka, wsparta czkawką elektrociepłowni usiłuje rozmglić pejzaż, by stał się mniej oczywistym i zostawiał drobny znak zapytania za każdym węgłem i zakrętem. W taki dzień czuję się jak murzyn-albinos pośród białych. Niby swój, a przecież obcy. Trochę cygan, któremu wiatr podszeptuje, że dość już zimowej grzeczności i pora ruszać w plenery, gdzie wiatr będzie rozbierał ognisko na pojedyncze iskry i słał w niebo dymne przesłanie dla podobnie myślących.
Wg WP - Słowa amerykańskiego sekretarza wojny Pete Hegsetha:
Irańscy przywódcy tchórzliwie zeszli do podziemia.
A co mieli robić, skoro USA i Izrael poluje na władze. Amerykańska demokracja w ostatnich czasach porwała prezydenta Wenezueli, sankcjami zdusiła Kubę zamierzając ją następnie „pokojowo przejąć”, straszy Meksyk, Kanadę, Grenlandię i Bóg wie kogo jeszcze, że w imię bezpieczeństwa musi zająć te kraje, w Iranie najpierw zamordowali przywódcę, potem zbombardowali tych, co wybierali następcę, a gdy już wybrali i jego usiłowali zbombardować. W kolejnym kroku zamordowali przewodniczącego Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego - jednego z mniej radykalnych polityków. Jeszcze rok – dwa lata temu nazywali to terroryzmem i ponoć zwalczali jego objawy na całym swiecie, a teraz sami się trudnią terroryzmem?
Izrael w obronie własnej atakuje Hezbollach, który pojawia się kolejno u wszystkich sąsiadów Izraela - to w Syrii, to w Jordanii, Iraku, Libanie, no i oczywiście w Iranie, z którym nie graniczy. W Gazie namordowali Palestyńczyków, bez końca atakowali i uniemożliwiali humanitarne dostawy wody, jedzenia, a nawet ewakuacji z miejsc, które sami wskazali.
To dopiero demokracja – robicie to co wam każemy, oddajecie wszystko, czego nam trzeba i kupujecie od nas to, co nam zbywa. A jak nie, to lotniskowce, rakiety i to wszystko będzie wasza wina, bo my wyprzedzająco bronimy światowej demokracji. Poważnie? Media usiłują wyczyniać coraz to bardziej akrobatyczne sztuczki z faktami, żeby nie nazwać rzeczy po imieniu, a politycy, jak zwykle potrafią słowami omotać tak, że cud prawdziwy – gadał kwadrans i nie powiedział nic, a nawet jak powiedział, to to nic nie znaczy.
Południowy błogostan kieruje myśli ku kanikule i słodkiemu lenistwu, choć wiosna dopiero puka do drzwi. Jadę autobusem „podziwiając” elokwencję nastolatków. Oni kompletnie nie radzą sobie z wyrażaniem własnych myśli. Słyszałem, bo nie miałem innego wyjścia fragment rozmowy telefonicznej. Chłopak tłumaczył komuś, że musi złożyć tę-no, na ten-wiesz za ten… Tylko patrzeć jak nieporozumienie rozkwasi mu nos, albo doprowadzi do czegoś jeszcze gorszego. Autobusy zresztą wpasowały się w ów chaos – z opłotków jadą trzy w przeciągu 3-4 minut, a później pustka na kwadrans. Za to w szczycie tłoczą się na światłach i tej cudownej pętli, którą muszą okrążyć, żeby móc kontynuować jazdę. Mijamy starszą babeczkę siedzącą na przystanku przy cmentarzu. Najwyraźniej wypucowała już nagrobek i teraz posila się kanapką, ignorując szpaler autobusów. Może pogrążyła się w zadumie? Kto wie. Ja podziwiam rosnące stadami stokrotki i narcyzy, stłoczone w gęste gromady.
Przysiada się do mnie pani ze złotym pieprzykiem w nozdrzu i podziwia wysepkę lęgową, na którą łabędzica dokonuje inwazji, osiadając centralnie, jak na tronie. Bokiem tłoczą się kaczki-krzyżówki, jak planety wokół słońca. Chłop powoził samochodem z rejestracją D9 METRO – w dziewiątej De, nie o metrze się myśli, lecz o tramwaju wodnym, ale kto wie – wszystko może się zdarzyć. Wróble na skwerku obsiadły czubki kosodrzewiny, wyższe drzewa łaskawie zostawiając wronom. Uderza mnie, że coraz częściej widuję stroje dzielące czerń z różem, a taki wybór trafia w gusta nie tylko dziewcząt, ale i w brzydszą połowę lokalsów.
Lada dzień pękną pierwsze pąki na magnoliach. W trawach czyhają już tulipany czekające tylko by kolorem okryć młodą zieleń traw. Gawron spaceruje slalomem pośród krokusów podnosząc dziobem co atrakcyjniejsze znaleziska. Słońce zawisło nisko i zagląda ludziom w sumienia, oślepiając wzrok pełen pragnień. Może sumienia zbledną odrobinę od tej agresji?
W autobusie niektórzy już pracują, choć do pracy zostało kilka przystanków. Wyjaśniają „zawiłości projektu” bo wiadomo – osiem godzin na to nie wystarczy, więc w trosce o dobro zakładu lepiej zacząć wcześniej, powodując irytację postronnych, niezainteresowanych ani projektem, ani sukcesem.
Alternatywnie piękna, w obowiązkowej czerni, choć łeb tleniony na blond, sunie pod wiadukt brakiem chodnika. Spod skórzanej kurty wiatr tarmosi czerwone wstążki wijące się za Piękną jak macki ośmiornicy. Kierowcy, nawykli do „szerokości” mają kłopoty bo pas ruchu wąski, niedzisiejszy sprawia kłopot cierpiącym na klaustrofobię, nawet gdy żadnej Pięknej nie spotkają w koszmarze dnia. Trafiam też dziewczę jadące rowerem w bluzce z krótkim rękawem, choć poranek kąsał chłodem. Dziewczę całe ramiona miało różowe, i to nie „różowawe”, czy „zaróżowione”, a różowe, jak wsypa na poduszkę z pierza.
W nieutulonym żalu Kredytodawca informuje, że zdolności kredytowe Kredytobiorcy uległy pogorszeniu, nie rokując wiarygodnej możliwości spłaty zadłużenia. W trosce o dobro Kredytodawcy wzywa się kredytobiorcę do bezzwłocznego stawienia się przed komisją, która z należytą starannością podda kontroli ekonomiczne, oraz inne wątki dotyczące realizacji umowy kredytowej. Komisyjnie oszacowana zostanie także wartość organów Kredytobiorcy, gdy zawiodą pozostałe środki umożliwiające odzyskanie Wierzytelności. Z ostrożności procesowej Kredytodawca oczekuje stawiennictwa osobistego (najlepiej ze Współmałżonką, względnie Dzieciątkami) w terminie siedmiu dni od daty doręczenia. W przeciwnym razie w/w Jednostki zostaną doprowadzone siłą przez Funkcjonariuszy Umocowanych Prawnie, a Roszczenia Kredytodawcy zostaną zrealizowane bez uwzględnienia interesu Strony Pozwanej.
Na początek tytuł z prasówki:
Ukąsił go grzechotnik i zmarł – ależ ukąszony musiał być toksyczny!
A teraz do rzeczy. Szczupła babeczka na plecach nosiła ślady, jakby jej srak naptakał. Patrzyłem ja i taka pani, co miała rajstopy niczym witraże, tylko bez szyb. Okazało się, że pani była koniem pociągowym zaprzęgu dla piskląt ludzkich, więc pewnie niemowlęciu się zwyczajnie ulało. Długonogie gazele trwonią młodość na wirtualne pogaduszki, zamiast zachwycać się kwitnącymi forsycjami, czy śliwami wiśniowymi. Uśmiechnięta, siwiuteńka pyza dźwigała plecak w panterkę tak obwieszony kolorowymi pluszakami, że wyglądała na ruchomą szopkę, czy choinkę.
W Mieście pojawia się coraz więcej kloszardów na wózkach inwalidzkich. Nie ma dnia, żebym nie widział dwóch, albo trzech. Co interesujące – kobiet na wózkach nie widuję. W kategorii zdumienia dnia wysoko pozycjonują się także głodomory jedzące i pijące w marszu. Jedzenie uważam za jedną z większych przyjemności, a pochłanianie w biegu odbiera jedzeniu większość radości i apetytu. Typek w bejsbolowej czapeczce wytrwale węszy, wtykając nos w papierową tytkę, wewnątrz której mniemam, że są kwiaty. Może usiłuje wywęszyć cały aromat, żeby luba-alergiczka nie cierpiała? E! Sam siebie karcę, bo wiem, jak ciężko kupić pachnący kwiat. Poprosiłem u straganiarki o pachnącą różę, a choć zwiedziła dwa stoiska, nie znalazła żadnej. Jeśli więc szczęściarzowi się trafiło, powinien być z siebie zasadnie dumny. Modyfikuję podejrzenia – uczy się zapachu na pamięć, bo nie wie, kiedy znów się uda!
Choć zima w tym roku przycisnęła nieco, to chyba nie za bardzo, bo krzaki rokitnika i irgi wciąż są pełne owoców. A skoro ptaki ich nie zjadły, to zima była łagodna, albo ptaków zabrakło i dlatego owoce wiszą nadaremnie. I wtedy właśnie autobus wyprzeda samochód z rejestracją D0 CHAOS. Wóz jest terenowy, co nieco go usprawiedliwia, czy uzasadnia. Ja pogrążam się w iluzjach – czy żaluzje mają więcej aluzji, czy żalu?
Buńczucznie rzekłem „nigdy więcej!” uchylając wrota nieskończoności. Osiemnaście minut później, z lekkim niepokojem i żalem zacząłem się rozglądać za wyjściem. Chcąc odwołać nieskończoność wrzasnąłem raz jeszcze, tym raz poskramiając ją krótkim, zdecydowanym „dość!”
W opuszczonym lokalu znaleziono zmumifikowane, uśmiechnięte zwłoki kobiety zaginionej pięć lat temu. Sekcja zwłok ma wykazać prawdziwość śmiałej hipoteza śledczych, według której kobieta została zamordowana z premedytacją, a konkretnie zapieszczona na śmierć.
