Na turnusie turów w Turoszowie, turniej turkocących turkawek o turmalinową turnię.

 

    Przy krawężniku przycupnął schnący, zwinięty liść klonu. Udawał ropuchę tak drobiazgowo, że musiałem go ominąć, by nie wystraszyć zwierzątka – nie zestresować, bo to modne słowo. Baraninka płynie po niebie wypasana zachodnim wiatrem, który przypomina sobie o trzódce od czasu do czasu. Ciepło, leniwie. Dzieci zajęte sobą gdzie-indziej nie płoszą ciszy, pozwalając jej rozsiąść się wygodnie na huśtawce, czy zjechać ze zjeżdżalni i poukładać w piaskownicy ziarnka piasku. Nawet psom tu nie po drodze – co cieszy. W ramach rozpusty – idę na giełdę minerałów, bo tam zawsze trafi się coś, czego nie potrzebuję, lecz tak niepowtarzalnej urody, że chce się na to patrzeć smętnym wieczorem, czy romantycznym porankiem.

Przebiegły, w przedbiegach wybiegł przed bieg na biegun.

 

Gdzieś po sąsiedzku wyszedł z bramy facet dźwigający w ręku prywatny pachołek drogowy. Dreptał z nim przez pół osiedla, aż ustawił w sobie wiadomym miejscu i celu, po czym poszedł na przystanek. „Zajął” miejsce, jak ci zapobiegliwi plażowicze, wstający bladym świtem, by parawanem ustalić plażowe granice? Na nieużytkach po wysypisku śmieci zadomowił się topinambur i wyciągał żółte głowy, czarnym okiem szukając słońca.

Dzikie wino, wspinające się na cegły muzeum architektury zaczęło się przebarwiać. Pod lipą, na trawniku ktoś podrzucił dwie wycieraczki. Niby samochodowe, ale może chciał zwrócić uwagę, że na lipę wspinać się trzeba w czystych butach? A jeśli łazić po trawie, to wyłącznie boso? Na bulwarze odsłaniającym najpiękniejszą chyba panoramę Miasta gruszki masowo schodzą z drzew. Co prawda, wciąż więcej ich wisi, niż leży, ale to kwestia chwili, żeby odwrócić proporcje. Pod mirabelami – istne szaleństwo. Fermentuje bardzo dojrzały owoc, oszałamiając owady i kusząc obietnicą strzemiennego, który gotów zakończyć się ciężką popijawą. Niepokojąco po raz kolejny (trzeci albo czwarty w tym roku) kwitną kaliny – czyżby poganiały kalendarz?

- Nowa nazwa – reklamuje się jakiś ubożuchny zakład.

- Stare ubóstwo – dopowiadam machinalnie.

Na ogrodzeniu budowlanym zielone afisze Lotnego Festiwalu Piwa. Piwo – rozumiem, Festiwal – przełknąłem. Ale LOTNY? Że niby co? Serwują pod chmurką? Cherubinki ze zziębniętymi ptaszkami podają do stołu sto metrów nad poziomem Ziemi? TEJ ZIEMI?

Zauważyłem ciekawe zjawisko – dziewczęta, zamiast męczyć się z torebką – toczą walizki! I usiąść jest gdzie i pojemność większa… Na jednym ze skrzyżowań sygnalizacja świetlna miała kaprys puścić piechotę w każdym możliwym kierunku jednocześnie. Z tablic na uwagę zasługiwał D7 KOT i V6 VAMOS – czyżby Hiszpan zapraszał mnie na spacer?

Kwestia kwesty.

 

Zapadłem się w sobie jakoś tak jesiennie, nostalgicznie. I zamiast do przodu, zerkałem w tył. We wczoraj ominięte. Podziwiałem poprwionego człowieka. Nastolatka o turkusowych włosach i brwiach namalowanych tą samą farbą ciutkę powyżej wydepilowanych na zero tych prawdziwych, od Bozi. Metalizowana twarz z byczym kółkiem do karcenia niepokornych samców zdawała się być martwa pod grubą powłoką kosmetyków. Dziewczątko trzymało w dłoni parę bagiennych butów – tak nazywam obuwie pozwalające suchą stopą przejść przez bagno, całować koszykarza bez stawania na paluszkach, albo zerkania z ulicy na pierwsze piętro. OK. Można? Można. To nie jest brak tolerancji, że mi-się-nie-podoba-się. Skoro jejwolno wyglądać, to mi wolno mieć odrębne zdanie. Najwyraźniej żyjemy w światach równoległych i mamy (jeszcze) punkty wspólne. Niech to trwa jak najdłużej na chwałę jej i moją.

Drugie widzenie – Starsza pani w eleganckiej sukience, butach na obcasie szła jak księżniczka. Pięknie, kobieco, zachwycająco. Obok niej przemknęło takie-coś-nastoletnie. Niby w spódniczce, niby cyc niemal na wierzchu. A stopy paluchami skierowane mocno na zewnątrz (dobrze byłoby poprosić ortopedę o opinię zdrowotną), całość zgarbiona, może połamana – trochę bałem się, że dziewczątko się rozsypie, gdy będzie musiało wykonać coś więcej jak sto kroków. Na tle starszej pani wyglądała jak nieudany eksperyment. Robot bez wdzięku i duszy.

Kolejna akcja, tym razem logistyczna. Kierowca MPK, na przystanku uczył pasażerów kultury. Bo, jak okazało się jest REGULAMIN! I tenże regulamin MÓWI – kierowca ma przerwę, a jak przerwę przerwie, to zamiast jechać z pasażerami płacącymi słono za jego usługę, będzie jechał sam, w ramach przejazdu technicznego. Na czym polega techniczność przejazdu, tego już nie wyjaśniał. Najwyraźniej kultura pasażerów była zbyt ograniczona i nie była w stanie pojąć głębi odpowiedzialności funkcji kierowcy. Na przystanku zamiast ławeczki panował upał, względnie deszcz – różnie bywa z naturą. Autobus stał sobie pełen pustych krzesełek, ale… Przerwać przerwę? Tetmajer by się wściekł! Istna sodomia. A przerwanie tej przerwy polega na otwarciu drzwi. Resztę zrobią sami pasażerowie. Znaczy – zrobiliby, gdyby nie REGULAMIN! I kultura – pamiętajmy o kulturze. Koniecznie.

Przewaga powagi nad odwagą wagi i uwagi wagonu o wagarach gara.

 

    Niebo wyglądało jakby zamierzało wykipieć. Cień czarnego kota interesował się gęstwiną nawłoci, między którymi nieśmiało rosły jeżyny i wiesiołki. Ze skoszonego trawnika łopian pokazywał mi swój zielony jęzor. Na przystanku Sympatyczny Rudzielec domalowywał sobie uśmiech, a wiatr bawił się jednym udem, które bez skrępowania wynurzało się spod naprawdę długiej sukienki. Wiatr korzystał, a i męski wzrok ocierał się o młode ciało. Nastolatka w szortach miała naprawdę mocno opalone nogi. Twarz i ręce zdecydowanie mniej. Czyżby nogi pomalowała farbą w kolorze opalenizny, a na resztę ciała zabrakło?

    Z blokowiska startowała w niebo połówka tęczy, reszta niknęła w chmurach. Inna, już w pełnej krasie łączyła opłotki z centrum. Słońce punktowo przedarło się przez chmury i wystarczyło go, by oświetlić jedno drzewo pośród innych. Jesion natychmiast przypomniał sobie, że jest wyniosły i sterczał ponad te pominięte.

Nów ze snów i połów kłów.

 

    Na przystanku zerkam jak kobieta nerwowo sprawdza, czy nie zapomniała zabrać piersi. Kiedy je znalazła, otuliła długaśnymi połami rozpinanego swetra, który zapewne ma jakąś obco brzmiącą nazwę. Inna pani jechała tramwajem w bluzeczce z napisem GIRL – tak jakby bez tej deklaracji człowiek mógł mieć wątpliwości. A przecież była to bardzo doświadczona GIRL. Może nawet emerytowana. Na światłach podziwiam chudą dziewczynę w kozakach. Do kompletu zdecydowała się na minispódniczkę, która była tak bardzo mini, że bez wątpliwości mianowałem ją przepaską biodrową. Są tacy, którzy uważają, że jeszcze za mojego życia ludzie zaczną chodzić nago.

    Do kompletu dwie tablice rejestracyjne K0 KO 83 i D2 WRZOS.

Nieprawdopodobne.

 

    Chyba nie ma wyjścia i czas się dokładniej ogolić, zaprzyjaźnić z jakimś paparazzim, odpłatnie promować pigułki na rozwolnienie, albo na marskość wątroby udzielać się medialnie i eskalować z własną, najwyraźniej nieszablonową fantazją.

    Gdyż-ponieważ-bo, sierpień okazał się miesiącem za cały rok, a nawet i dwa tłuste lata (albo trzy chude) Sierpień chyli się ku upadkowi, a ja nosem drążę już chmury i wdycham oną wilgotność zewnętrzną dumny jak nie-wiem-co. Statystyka, a z tą trudno dyskutować wskazuje 102.000 odwiedzin. Zupełnie, jakbym prowadził na żywo kurs zaawansowanej pornografii, czy wykonywał sekcje zwłok, nim zwłoki zasłużą na swą nazwę. Naprawdę – ciężko mi uwierzyć, że ta niebotyczna liczba trafiła w mój blog.

    Ponoć Sztuczna Inteligencja zużywa mnóstwo wody, a już wkrótce będzie zużywać jej więcej, niż wszyscy ludzie na Ziemi. Czyżby to ona szperała u mnie i poszukiwała czegoś, za co można byłoby mnie skazać na dożywocie bez sieci?

    Jeszcze trudniej mi uwierzyć, że taka sztuka może się udać bez niej (Niej?). W końcu nie jestem wschodzącą gwiazdką wirtualnego świata, tylko zwyklakiem, który łazi tymi samymi ścieżkami i robi co może, by nie zapaść na przewlekłą nudę.

    Ech! Nie wiem i się nie dowiem – Radujmy się póki opromienia nas słońce!

Rozebrana zebra na zebraniu żebraków.

 

    Mięciutka pani w krótkich spodenkach dreptała ku codzienności a jej karnacja samym swoim istnieniem zaprzeczała idei lata. Czyżby córka piekarza? Poranek nasiąknięty chłodem podzielił ludzkość na zimno i gorąco krwistych. Rozłożone na żywopłotach pajęczyny zasnuły się mgłą rosy. Po niebie snują się ciemne, trójwymiarowe chmury, które już wkrótce powiją deszcz. Włoszce (przynajmniej tak usytuowałem ów język) od spaceru ze swoim panem skurczyła się talia i niemal dało się ją zamknąć w dłoniach. Proces miniaturyzacji sięgnął też bluzeczki, czy jak kto woli „topu”, spod którego wypływały piersi – nie to, że jakoś rozbrykane, tylko szmatka kusa.

Będzie kipieć, aż kipnie.

 

    Mocno zaniedbany facet na trzy razy pochłonął owocowe winko kosztujące chyba mniej od niezbyt wyszukanego piwa. Chyba na moje szczęście, bo owocowy zapach wina nieco osłaniał mnie przed octową wonią spoconego, dawno niemytego ciała. Dziewczyna w białej koszuli rozpiętej o guzik poza granice skromności jechała na rowerze, pozwalając porannym wiatrom pieścić chętne ciało. Do autobusu wsiadła pani w czerwieni wyglądająca na bardzo dojrzałą ósemkę, a może wertykalną nieskończoność? Dwóch chłopców w kapeluszach adorowało jedną dziewczynę (też w kapeluszu), ale którędy przebiegała granica kompetencji, tego odkryć mi się nie udało. Może były płynne?

    Najwyraźniej kobiety uwielbiają leginsy i możliwość eksponowania, a może i korekty kształtu. W takim stroju nawet drobny pieprzyk wypływa na pierwszy plan. Skoro wiedząc to, wybierają je, czyli chcą, by je podziwiać, gdy od nagości dzieli je ułamek milimetra. Nie narzekam. Zdumieniem wykazuję się dopiero, gdy w leginsy wbił się tłuściutki zawodnik wagi bardzo ciężkiej. Atrybuty, które musiał zmieścić w obrębie nieskończenie rozciągliwej materii wskazywały na mężczyznę, a ja nie musiałem po zaroście rozpoznawać płci.

    Ach! Dla odmiany jadę pociągiem. Na zdewastowanej tylej elewacji budynku dostrzegam napis ŁADNIE JUŻ BYŁO. Chwilę później zaskakują mnie kwitnące robinie. O tej porze roku? Albo kwitną po raz drugi, albo kolej dostarcza im błędnych informacji o porze roku.

    A tak w ogóle, to dzień pełen jest kobiet wielkiego formatu – przynajmniej cieleśnie nic mniej w grę nie wchodziło.

W szelki Elki wszelkie wsze weszły.

 

    Wychodzę przed dom i podziwiam niebo w paski. „Chmury”, jakich świat nie znał jeszcze trzydzieści lat temu poszatkowały niebo na plasterki. Eskadra srok patroluje osiedlowe zakamarki złorzecząc i skrzecząc. Autobus cuchnie palonym plastikiem. Skupiam wzrok na siwej wronie przyglądającej się podejrzliwie kępie dzikiego chrzanu rosnącego między pasami gęsto uczęszczanych jezdni. Ładniutka dziewczyna z kolczykiem nad górną wargą najwyraźniej nie czuła się piękną i musiała „wyrazić siebie”, poprawiając to, co Bóg spieprzył. Srebrno lśniący kolczyk-pieprzyk naprawił niedoróbkę.

    Wysiadłem donikąd, bo jak się okazało, dziś tramwaje nie pojadą, bo kolejne skrzyżowanie w okolicy zwagarowało. Trudno. Poszedłem piechotą, trafiając wprasowanego w płyty chodnikowe truchło szczura. Trafiłem także „zadżumionego” kiwającego się w rytm oszołomionego wódką błędnika i właśnie wtedy spontanicznie wymyślam „złotą myśl” – Są dwie płci. Jedna ma piersi, a druga piersiówki. Na koniec dwie tablice rejestracyjne V0 SPEC i D8 MAMA – tajemniczo. Wewnątrz siedział facet, a przynajmniej stwarzał pozory męskości.

Całe ciało, to ciałość?

 

    Berberysy tylko czekają na chętnego, który oberwie dojrzałe jagody. Panią o opalonych udach podejrzewam o brak bielizny, a jej uśmiech w stronę towarzyszącego jej faceta zdaje się to potwierdzać, niosąc obietnice, jakie niełatwo powiedzieć głośno. Z nieczynnej zajezdni tramwajowej wyszła czekoladowa księżniczka. Druga podróżowała tramwajem, a ja usiłuję sobie przypomnieć, od kiedy widok Afrykańczyków stał się codziennością, a nie zjawiskiem rzadkim, jak śnieg w lecie. Dziewczyna firmowa po kres widzialności wymieniała bezprzewodowe słuchawki, nie mogąc się zdecydować na wybór jednych, aż w końcu zrezygnowała z sieciowych wieści. Niedogolony pan adorował panią, której opalenizna ciągnęła się w stronę intymności. Uśmiechali się do siebie, jakby doskonale wiedzieli dokąd sięga. Na przystanku siedziała kobieta o biuście zdobnym w kwietny pejzaż, kto wie, czy nie stworzony przez SI.

    To tu Jan Paweł II obrócił swoje życie o 360 stopni – czytam i wyjść z podziwu nie umiem. Porażająca konstrukcja. Zawinął kółko, jak kot ścigający własny ogon i poszedł gdzie i tak szedł? Rynkiem rządzą piersiątka trzepocące pod cienką materią i pośladki, skalane dwiema nitkami i spodniami zupełnie nie utrudniającymi publice podziwiania tychże. Wraca do mnie myśl wielokrotnie już przetrawiona, że wystarczy usiąść w Rynku na miesiąc, by zebrać materiał na powieść, albo i pięcioksiąg. Ktoś fotografuje menu Tostorii, ciemnowłosa dziewczyna rzuca w przestrzeń kocham cię i natychmiast materializuje się obok niej ostrzyżony na jeża dryblas, by skonsumować deklarowane uczucia.

    Czekając na autobus podziwiam kamienice po drugiej stronie ulicy. Dwie z lat 1891-93 sąsiadują z „nowoczesną budowlą”. Wiekowe są po prostu piękne, a te współczesne, to zwykła klatka na jednodniowe wizyty. Brzydkie i bez gustu. Bus pas, mozolnie wybudowany kilka miesięcy temu znów zamknięty – poprawia się coś, czy zgoła buduje od nowa? Za to na przystankach widać wzmożona aktywność kanarów. Zupełnie jakby budżet gminy ukląkł i wymagał błyskawicznego zastrzyku. Przez okno dostrzegam pulchnego, żółtego trzmiela – V7 BEE z okularnicą za kółkiem.