Kwiczą kwity, kraczą kraty, kuszą kusze, kopią kopie, kluczą klucze, klęczą klęski i karmi karma krzyk kszyka z koszyka.

 

Miastem jeżdżą puste tramwaje, kojarzące mi się bez powodu z niedoskonale wyjedzoną konserwą, która czeka dopiero na wizytę zwabionego aromatem resztek padlinożercy, żeby wylizał wnętrze do czysta. Nieważne, szop pracz, czy niedźwiedź brunatny. Zerkam z niepokojem, ilekroć furty się otwierają, czy z mroku nie wychynie różowy, głodny jęzor, wyłuskują mnie z wnętrza tramwaju we własne wnętrze. A dziś jechałem „Kominkiem” – kardynałem Kominkiem, który Niemcom wybaczył i poprosił ich o wybaczenie. Ja tak nie umiem. Pamiętliwy jestem i zawzięty.

Wilgoć rozlewa się po świecie niespiesznie, wygładzając pory w asfaltowych ścieżkach, czasem wspinając się na kostki nieostrożnych piechurów. Wygasły kościół towarzyszy uniwersyteckim brylantom architektonicznym, skrzącym się od świateł. Cyniczne z racji wieku, ponure mury kościoła smużą się zaledwie mgłą domysłu, niczym zły duch, wyrzut sumienia utuczony wielowiekowym grzechem wyssanym z konfesjonałów. Spontanicznie zatrzymuję się przed witryną Sklepiku Z Cudami, a poza pierwszym planem, na półkach pełnych bibelotów, skromnie (powiedzmy) rozsiadł się Budda cały w złoceniach i żarliwą modlitwą hipnotyzuje całe stada dzikich kotów skrzętnie nadstawiających ucha, czy jakaś łaska boża nie uprzyjemni im nadciągającego dnia pełnego zagrożeń dla ich niezależności.

W podwórku nocny deszcz poczynił szkody. Wrony malujące odchodami pejzaż, czy może portret wydalając maźnięcia „pędzla” z wysokich gałęzi jawora muszą być niepocieszone. Spłukał wszystko i mandalę trzeba będzie zacząć układać od nowa. Istna szkoła cierpliwości i wytrwałości, godna epitetu syzyfowa. Pierwsze kleksy już znaczą obszar do zapełnienia.

Z nadmiaru czasu wolnego od widzeń, pochylam się nad „eksperckością” obecnych czasów. Bez nich jakoś żyć się już nie da, przynajmniej medialnie. Dorobiliśmy się ekspertów od chorób nieznanych światu, od wykrywania, definiowania i oznaczania płci żywotów cyfrowych, bo chyba nie analogowych ludzi, są też tacy, którym udaje się osiągnąć ekspercki poziom wiedzy z zakresu etyki kontaktów seksualnych na styku człowiek-maszyna i prowadzić debaty, czy można zgwałcić budzik, albo obrazić mikser (uuuups! zapomniałem o ekspertach od mowy nienawiści, oraz innych wykluczeniach społecznych, w tym absolutnie niepomijalnych feminatywów w mowie i piśmie, dzięki którym lada chwila okazać się może, że to nie był o zgrozo budzik, tylko budziczka w galopującej depresji, albo mikserka-azjatka uczulona na wołowinę, mleko kozie i szałwię). Są eksperci od szkodliwości naturalnego żarcia i eksperci od zdrowego żywienia w sieciowych molochach, zawodowcy od określania i zmieniania norm tego, co w organizmie ludzkim jest niezbędne, a co nadmiarowe. Od dziur ozonowych wypierdzianych przez zanikające bydło domowe i czego kto nie wymarzy sobie. I tylko jakoś nie wiadomo, skąd ta wiedza tajemna pochodzi. Zdawałoby się, że wiedzą warto się dzielić, szkolić adeptów, a nie egoistycznie zawłaszczać na wyłączność, uśmiechem Giocondy kwitując pytania o pochodzenie, jakby to były dane wrażliwe.

Jakoś się tak układa, że wracając rozpustnie tramwajem otoczony jestem licealną gawędą i zdumieniami może już nie dziewiczymi, ale wciąż bliskimi temu stanowi. I jakoś tak ostatnio mojej podróży towarzyszyła debata przedmaturalna nad zawiłościami języka polskiego, ze zmasowanym naciskiem na słowo pszczoła i sposób zapisu, wg idealisty/licealisty nie do przyjęcia! Nie bardzo wiem, czy chciał skonsultować pisownię/nazwę z owadem ją noszącym, czy czuł się wykluczony, jako żyjątko z męskim zakończeniem układu rozrodczego i potrzebował w masie pszczół-dziewcząt odnaleźć sobie podobnego pszczoła. Przyznam się, że PSZCZOŁ brzmi. Trudno udawać obojętność, a samiczkom (być może) zmiękłyby kolanka, gdyby poznały kogoś o tak nietuzinkowym imieniu!

Saper, a właściwie – saperka.

 

Podniosła mi brodę palcem i oświadczyła, że jest kompetentna i zamierza mnie rozbroić. Rozmowy pokojowe i negocjacje ustępstw nie trwały długo, jak to zwykle bywa, gdy zdecydowane mocarstwo naciera na gospodarkę niezbyt wyrafinowaną i ubogą w argumenty, czy bogactwa naturalne. Usiłowałem, naprawdę, jednak mój patriotyzm legł w gruzach w obliczu jej zmasowanej determinacji. A skoro wykryła u mnie skłonność do ustępstw - już nie popuściła, zanim nie wydusiła ze mnie kompromisu, niewiele odbiegającego od bezwzględnej kapitulacji.

Chyba faktycznie była Ekspertem (poprawność polityczna wskazała mi niewłaściwość definicji pozbawionej feminatywu, więc obiecałem poprawności rychłą poprawę), gdyż pozbawiła mnie tkanki ochronnej i z chłodną głową rozpoczęła analizę procesów zachodzących we mnie na poziomie jądrowym. Aktywacja rdzenia paliwowego przebiegła bez zakłóceń, nawet w trybie bojowym, paliwo bez szemrania wypełniło zbiorniki, czekając na osiągnięcie i przekroczenie masy krytycznej. Reaktor (dwu)jądrowy produkował bez opamiętania, jakby reakcją łańcuchową żył od urodzenia. I chyba faktycznie żył. Ekspertyza (udało się dochować obietnicy w kwestii feminatywu) musiała mieć dwa, z niemiecka brzmiące nazwiska – Geiger i Muller (tu urodziła się drobna, wątpliwość, czy aby nie powinna objawić mi się jako Geigerka-Millerka, ale nie wiedziałem z którym państwowym Urzędem skonsultować wątpliwości). Analizowała poziom skażenia arogancko lekceważąc proces chłodzenia instalacji. Chciała doprowadzić do eksplozji? Najwyraźniej. A ja utraciłem już kontrolę nad lawinowym przyrostem masy ładunku. Utylizacja bezpośrednia, wprost na poligonie – ekologicznie, ekonomicznie i elegancko 3xE powinno gładko wpasować się w dominujące trendy.

Eksperckie narzędzia badawcze bez lęku spenetrowały stan zasobów i miałem wrażenie, że raczej prowokują eskalację, niż zamierzają wygasić ogień pod kotłem. Spontanicznie eskalowałem, jeśli brak wyboru w tej kwestii pozwalał aż tak buńczucznie określać mój stan bieżący, przy jawnej aprobacie Ekspertyzy. A potem, przewidując zbliżającą się falę uderzeniową i nieuchronny, oślepiający rozbłysk, zamknąłem oczy. Grzyb atomowego spełnienia targnął ciszą i urósł w krzyku. Czyżbym popełnił samobójstwo i pociągnął za sobą masy? Oczy otworzyłem dopiero, gdy minęła fala uderzeniowa wraz z wtórną, z ostrożności przeczekując także trzecią, już nieporównywalnie mniejszej amplitudy, ale wciąż groźną.

Zwierzęcy strach spotworzył mi tętno, które z wielkim ociąganiem usiłowało przywrócić stabilną normę. A kiedy już z grubsza się udało, Ekspertyza (broń Boże Ekspertyczka) usiłowała z moich oczu odszyfrować, czy w ramach pokojowych rokowań zdeponowałem cały zapas paliwa, czy też zachomikowałem materiał wystarczający na kolejny, nieautoryzowany ładunek. Dwuznaczny uśmieszek sugerował, że w obliczu Fachowej Komisji nie ukryję wciąż nagich faktów, choćbym się starał pokryć je demagogią i słowotokiem. Zdeterminowana, zorientowana na sukces, przystąpiła do niezwykle skrupulatnej kontroli osobistej. Wolałem nie patrzeć. Zamknąłem oczy, jak tchórz. Ja wiedziałem. Ekspertyza chyba też, bo bez skrupułów pozbyła się skażonej pierwszą eksplozją odzieży ochronnej i przystąpiła do unieszkodliwiania kolejnego ładunku.

Jak daleko gotowa była się posunąć? A ja? Czy pozwolę ogołocić prywatne magazyny do ostatniego naboju? Nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie uciec się do nuklearnego szantażu i warto w zanadrzu zachować jeśli nie ładunek, to choć sugestię, że wciąż stać mnie na brutalny atak. Pustaka nikt szanować nie zechce, a polityka to naprawdę grząskie bagno. Zaryzykować konfrontację i przejąć kontrolę? Znaczy ten… Kontrol, żeby w duchu zaszczepionej z zewnątrz poprawności płciowej nie zatracić męskości na rzecz nieuzasadnionego (mam nadzieję) feminatywu naturalnego!

Gorączka grzes(c)zna.

 

Miotam się. Pragnę, pożądam, wzdycham… Ech! Uczuć rozmaitych, często sprzecznych, pełen jestem tak, że aż się we mnie przelewa, a potem wstyd łykam pospiesznie, bo pościel, tak chętna nocą, by spić ze mnie wszystkie soki, ledwie słońce do sypialni zajrzy, a już donosi, że w mroku okrzepła, skrzepła, zmatowiała, dojrzała do już-nigdy-więcej!

Kradnę wprost z chodników, spod kawiarnianych stolików, z mediów niby-socjalnych domysły niewypowiedziane, iluzje i to-tylko-przymiarki-których-kupić-nie-muszę, jakie ćmią w głowach im bardziej niedoświadczonych, tym szybciej eskalujących w ciekawość. Bo, w końcu to ledwie okamgnienie wobec wieczności, więc nawet gdyby ból, krok poza nieuświadomioną do dna strefę komfortu, piknik tuż za bezpiecznym portem, to może jednak nie, może wręcz przeciwnie, bo przecież nawet najdrobniejsza moneta posiada dwie strony jak nie przymierzając medal. Wszak grzeczni karmić się muszą ułudą łagodności, żreć życie małą łyżeczką, a jeśli raz, jeden-jedyny zapragną więcej? Rozpiąć szelki ograniczeń i powiedzieć – wreszcie ja!

Mijam na ulicy podobne wątpliwości, możliwości, niedorzeczności czekające na realizację, albo te, zbyt zuchwałe, by je pomyśleć, a co dopiero przymierzyć się do nich i nie tylko się. Każdy czeka tylko, aż spotka odwagę, która miast się pocić pośród myśli nieskromnych, powie – Spróbujmy! Najwyżej się nie uda. I co z tego? Kolejna pała wyląduje w dzienniczku? Można prozaicznie podrzeć dzienniczek, albo z nim żyć, współżyć, użyć, zużyć, przeżyć, a nawet wyżyć się bez reszty. Albo z resztą, gdyby mimo przeciwności losu się udało.

I wtedy napada mnie trwoga i powala na ziemię, a cel jej niechybnie jest przyziemny, podły, wstrętny – ograbić mnie z duszy, marzeń, nadziei, udowodnić, że istnieją niewyrugowane ze słowników słowa zakazane, jak RAZEM, które powinno, ba! Wręcz musi znaleźć się na liście słów przyszłościowo zakazanych. Nie tylko dla mnie, ale i dla wszystkich, którym SIĘ WYDAJE, że mogłyby popełnić ze kimkolwiek choć malutką, zaniedbaną wieczność.

- Czy brak odwagi na grzech czyni mnie pokornym? Czy zaledwie sprowadza do roli biernego grzesznika? Czającego się na szczególną okazję, nieuwagę zmysłów, czy niedbalstwo strażników status quo.

Ekstrakt flirtujący z (niewątpliwie) atrakcyjnym zewnętrzem.

 

Intencje, nawet szczerze żarliwe, potrafią ponieść zapalczywego głosiciela w otchłań sprzeczności i omotać pajęczyną paradoksów dojrzewających w cieniu negocjacji zbioru wzajemnych, często absurdalnych kompromisów.

Bo, jeśli tak, to czemu nie?

A skoro nie, to czemu tak?

Ekstrakt rozbierający.

 

Nie zamierzam pani podglądać przez okazałe dziury w pani spodniach. Nie chcę udawać, że mi to wystarczy i nie dostrzegam, jak sprawdza pani, czy mój wzrok wystarczająco wypełnił się zachwytem. Wolę, jawnie stracić zmysły, kiedy dziurawe tekstylia w zapomnieniu zaczną marznąć na podłodze.

Prasówka cd.

 

    No żesz! Znowu porażające wieści ze Wschodu. Aż trudno uwierzyć, jakie to bestie ci Rosjanie! W sobie tylko wiadomy sposób „namówili” dziewczynki, żeby podczas „schadzek” z Gierojami dosypywały im do drinków truciznę! Czternastolatka, po satysfakcjonującym seksie z frontowym bohaterem, dosypuje świństwo do alkoholu? Okropieństwo! I od tych drinków (bo przecież nie od zakazanego seksu) padło już dwudziestu trzech obróńców Europy!

    Zdumiewające, jak szybko dewaluują słowa i definicje zmieniają się w zależności od politycznego zapotrzebowania. Jeszcze niedawno takie zachowanie nazywało się pedofilią i było ścigane nawet przez więźniów, a niejaki Weinstein, czy Epstein pobijali rekordy nienawistnej popularności - ciekawe. wg AI nazwiska kończące się na -stein mają korzenie niemieckie, ale silnie wpisały się w kulturę żydowską, a tu Hollywood i Wielka Ameryka… Światowy Stróż Demokracji!

Ssacze ssanie na sanie w Sanie.

 

Wystarczyło, żeby szron zmatowił szyby i już z okazji na absencję skwapliwie skorzystał autobus. Może zaskoczyła go zima, albo inna tradycyjna wymówka zatrzymała go poza zasięgiem obelg pasażerów. Wsiadam w inny, żeby zminimalizować chronologiczną stratę, ale najwyraźniej jestem wstępnie poirytowany, bo ciśnienie podnosi mi cielę. Byk o obliczu sugerującym inteligencję szczątkową, u którego jedynym objawem życia jest powolny, niezniszczalny ruch żuwaczek znęcających się nad gumą arabską. Cielę rzuciło wychudły plecaczek na jedno siedzenie, samo usiadło na drugim i martwym wzrokiem przeliczało liczbę stojących pasażerów. Lico cielęcia nie zakwitło objawieniem, więc chyba nie dorachował się aż do wyniku, a tym bardziej konkluzji, że mógłby doczekać towarzystwa gustownej jałówki, gdyby tylko zrobił coś z tym nieszczęsnym plecakiem.

Sam usiadłem naprzeciw nieco zaniedbanego śpiocha, o długich, poskręcanych i niechlujnie wyglądających włosach. Usiłował spać, nieogolony, z ustami wydętymi w ”dzióbek” niezbędny do pochłonięcia kolejnej homeopatycznej dawki wódeczki z bardzo małego kieliszka. Nie byłem w stanie patrzeć na tę twarz, bo uczucia, jakie mnie ogarniały były łagodnie rzecz przedstawiając dramatycznie niepochlebne. Jeżyłem się nawet tam, gdzie byłem świeżo wygolony. Odetchnąłem dopiero, gdy wysiadł, pozwalając mi w spokoju choć ostatni przystanek przejechać.

Za to tramwaj pachniał gorącym, słodkim mlekiem – nie lubię, ale znam mnóstwo woni, przy których ta jest niemal akceptowalna. W tramwaju pustki, jakby święto już się zaczęło w Narodzie i rozrywki dostarcza mi jedynie zapodziana w przedświcie studentka germanistyki, która w trosce o zachowanie odrobiny tłuszczyku na ponętnych szyneczkach postanowiła przejechać cały przystanek, z tych bardzo krótkich, dzielących jej niekompetencję od germańskiego ładu. Ale wiadomo nie od dziś, że ziarnko do ziarnka i krągłości spłyną, zostawiając cień sylwetki charta na głodzie. W Sklepiku Z Cudami doszło do barbarzyńskiego ataku – drewniany koń w misternie zdobionym mozaiką klejnotów czapraku niczym ten nicpoń Tuchajbejowicz trafił na pal i tkwi w witrynie, jako przestroga dla niepokornych. Albowiem ubodzy posiądą Ziemię – TĘ ZIEMIĘ! Bogactwo truchła zapewne klątwą straszebną jest obłożone, skoro nikt trupa nie okradł, ani nie wykupił z niewoli, by swawolny wzrok nacieszyć do woli niedolą.

Ach! W ramach tła do porannej kawki pozwoliłem się oczarować sieciowej twórczości. W króciutkim filmiku młoda pani z wielką pewnością w głosie przekonywała, że podrywając nieznajomą warto zadbać o oryginalność, zamiast sztampy, którą KAŻDA słyszała już nie raz i jest zwyczajnie znudzona. Zgodziłem się z tą panią i grzecznie czekałem na objawienie, wskazówkę, podpowiedź i doczekałem się! O zgrozo! Pani zaproponowała ni mniej, ni więcej, jak nawiązanie dialogu propozycją „potrzymania ptaszka w trakcie sikania”! I jak stwierdziła, wiele pań ciekawość zatrzymałaby na dłużej niż chwilę, a ona wręcz nie byłaby w stanie się oprzeć takiej uwerturze do naprawdę bliskiej znajomości! Przeciągnąłem dłonią po policzku i nie wnikając w jakość golenia, doszedłem do wniosku, że chyba się starzeję, bo jakoś nie widzę siebie z takim tekstem zamiast banalnego „dzień dobry”. Cóż… Marzyć też trzeba umieć! Z rozmachem i bez pruderii! Na pierwszej randce do łóżka? Wykluczone! Co innego wziąć w rękę obcego ptaszka… może nawet bezimiennego.

Radca Radek w porannej poradzie na paradzie doradził radosnej Radzimile dorodną doradę.

- Jakie te legginsy muszą być ciepłe! – myślę sobie patrząc na dojrzałą blondynkę w futrze i wełnianym szalu, kiedy ta szamoce się po autobusie szukając miejsca na swoje bagaże. Pusto było, więc się udało pod krytycznym wzrokiem Skórzastogłowego. – Skoro górę pani musiała aż tak zabezpieczyć, żeby zrównoważyć zapotrzebowanie na ciepło dolnych partii ciała, więc legginsy… może pora sprawić sobie ze trzy pary na zimę?

W tramwaju dziewczyna w okularach nie ma legginsów, więc siedzi tyłeczkiem ogrzewając jedną z nóg wsuniętych pod siebie – wiadomo, nie ma to, jak własne ciepło. Nie ma co liczyć na obcych, lepiej zadbać o siebie we własnym zakresie. Wygimnastykowana musi być, bo trampek wystaje, żeby nie ubrudzić dżinsów w części lędźwiowej, wysmaganej zapewne męskim wzrokiem, aż spłowiały z zawstydzenia. Co prawda, kiedy patrzę na młode kobiety, odnoszę wrażenie, że wstyd to coś, co się zdarza innym (uwielbiany przeze mnie Pratchett nie ominąłby okazji, by po raz enty użyć tej maksymy). W Sklepiku Z Cudami, na dalszym planie stoi (tak to umownie nazwijmy) manekin. Chyba-damski, choć jest bez głowy. Ale odziany w cienką halkę (też sobie sprawić?), czyli wystarczająco, by nie szczękając zębami (ach! nie ma zębów) podziwiać (czym?) menażerię z pierwszego licząc od strony ulicy planu. Pieski w kubraczkach i termometr po niebieskiej stronie osi dopowiadają reszty. Na żywopłotach skrzą się zamarznięte pajęczyny i żadne kolie z brylantów nie błyszczą z podobnym smakiem i oryginalnością. Butwieją liście, na chwałę grzybów i planktonu ze świata owadów.

Wracając podsłuchałem nieprzejmującą się towarzystwem młodzież gawędzącą na tyle głośno, że każdy mógł posłuchać, nawet, jeśli nie zamierzał. I usłyszałem, że w miejscowości Paryż – z zachwytu nad takim początkiem, nie dosłyszałem, co się stało.

Prasówka cd.

 

    Zaledwie jeden artykuł, a pojawiło się tyle konkretów:

    Prokuratura już w niedzielę nie ma wątpliwości, że sprawca masakry w Krakowie wcześniej zabił swoją rodzinę. Ale sekcja zwłok zacznie się dzień później – więc skąd więc ta pewność? Rekord prędkości został ustalony również przy wykrywaniu tożsamości sprawcy i lokalizacji jego miejsca zamieszkania, bo w półtorej godziny od napaści, już wszystko było jasne, a antyterroryści wchodzili do mieszkania po uprzedniej ewakuacji mieszkańców bloku. I Pani Renata oka nie zmrużyła.

    - Najprawdopodobniej w sobotni poranek zamachowiec postrzelił śmiertelnie trzy osoby z własnej rodziny. Te osoby spały. W sobotnie poranki hałas jest tak wielki, że nikt z sąsiadów owych strzałów nie słyszał, osoby śpiące też się nie obudziły i już się nie obudzą.

    - Policja już po trzech minutach od rozpoczęcia zabójczego rajdu oddała pierwsze strzały. Czekali na miejscu z odbezpieczoną bronią? Nawet w amerykańskich filmach trwa to dłużej. Musimy mieć światowej klasy personel i logistykę premium! Marzy mi się, żeby równie szybko działali, kiedy otoczy mnie banda agresywnych pijaczków, albo kiedy paru Inżynierów zapragnie zgwałcić dziewczynę, która miała pecha przechodzić zbyt blisko ich popędów.

    Trwa żałoba, ofiarom nikt nie zwróci życia, ale we łbie aż się kotłuje od myśli, kto zaplanował taką akcję i w jakim celu?

Grusza grucha, a susza słucha ucha.

 

Z tłustej mgły wynurzał się (niechętnie) młody facet, stawiający kroki tak jakoś ostrożnie, jakby w przestrzeni międzyudowej zalęgło mu się coś nienormatywnego. Za to niewiasta malutkiego kalibru wręcz przeciwnie! Robiła, co mogła, żeby jej uda nie zapomniały o swoim towarzystwie i cieszyły się wzajemnością na wieki wieków. Kompletnie od czapy wymyślam „złotą myśl” – rewolucję od ewolucji różni jedynie tempo realizacji postulatów.

Z ciepłego autobusu przesiadam się w zimny tramwaj. W środku królują czapki i kaptury. Dostosowuję się błyskawicznie, niczym kameleon. Ustami wypuszczam komiksowe dymki, ale bez okularów nie potrafię rozczytać ich treści, a konfabulować nie chcę. Kopernik spod cywilizowanej regularnie wierzby rzucał nam kamienne spojrzenie, a empatii w jego wzroku za grosz nie było. Za to na przystanku, dumnie rozsiadł się pod wiatą nieco rozpasany cieleśnie gość w sweterku w niebiesko-czarne pasy i zlekceważył „mój” zimny tramwaj, czekając na cieplejszy wagon.

- I ja go rozumiem! Nieważne gdzie, byle komfortowo!

    Kilka wybryków „literackich” z tablic rejestracyjnych:

D7 GUID, D0 LUDEN, D7 BOBI, V3 SAIL.