wtorek, 17 listopada 2026

Relaks refleksu refluksu i refleksje reflektora w refektarzu.


Jakiś dżentelmen w na wpół pustym tramwaju przygląda mi się z nieukrywaną ciekawością i chwila mija, zanim zorientuję się, że on „łapie ostrość”, rozcieńczając chwilowy stan skupienia w żyłach chyba-sokiem-pomarańczowym (znaczy ja mam nadzieję, że sokiem, ale kto wie, czy nie dyskretnie wzmocnionym). Nieco wymiętolony ów dżentelmen, jednak pobudza moją pamięć i wspominam opowieść bodajże Makuszyńskiego, który wchodząc rano do klubu/restauracji zastał tam panów w strojach wieczorowych, na co o poranku żaden dżentelmen by sobie nie pozwolił. Jemu też chwilę zabrało, zanim rozpoznał owych panów i nie potrafił im odmówić miana dżentelmenów, więc skwitował zauważenie tezą, że to owszem są dżentelmeni, ale wczorajsi! Bo całą noc grali w brydża! Mój dżentelmen chyba nie grał… ale i ja na Makuszyńskiego nie wyglądam.


Pięknie rozbudowana pani sprowadza moje myśli ku przyjemniejszej (przymierzałem się do słowa „jaśniejszej”, ale jakoś w obliczu ciągu dalszego opowieści po prostu nie szło) wizji świata. Pani z wrodzoną skromnością, okryła walory własne w czerń, by je umniejszyć, zupełnie niepotrzebnie moim zdaniem, bo wstydu nie było. Szyneczka bez tłuszczyku dobra jest na diecie po ciężkiej chorobie, ale zdrowemu facetowi nawet solidny wianek słoninki nie powinien zaszkodzić. Chodnikami wędrują pseudo-Angolowie płci obojga zaciągający w mowie na wschodnią modłę. Preferują ruch lewostronny, przekonani święcie, że Tutejsi zejdą im z drogi, bo przecież, bo wiadomo, gdyby nie ich „epicka” walka, Złe Mzimu już dawno by nas pożarło bez reszty i tylko kalosze smętnie łykałyby łzy z nieba! Istna broń dalekiego zasięgu, bo rażą wraże siły nieustającym ogniem komentarzy niebiesko-żółtych z grubo ponad dwóch tysięcy kilometrów. A, że czasami Tubylcom się oberwie rykoszetem? Niech nie chlipią, tylko paczą i się uczą, jak to się robi na Dzikim Wschodzie!


    Na koniec dwie tablice rejestracyjne V6 HASEK i D2 AMBER.



Ekstrakt o pracy u podstaw z „trudnym materiałem”.

 

Krok za krokiem, z niewysławialną cierpliwością czatującej czapli, wykradasz mi duszę okruszek po okruszku. Tygodnie otulają się w miesiące, te w lata, a ty wciąż zmieniasz mnie. Wiesz; w końcu przyjdzie ta jesień, kiedy z melancholią w głosie zauważysz, że kiedyś byłem inny…

Zdeterminowany brutal.

 

Potrafię wybrać moment i jestem z tego dumna. Udaję, że nie słyszę, ale docierają do mnie niewybredne komentarze i wiem, co o mnie sądzą wszyscy z którymi się spotykam. Pominę prymitywne wulgaryzmy, a z pozostałych „Mała Mi” – złośnica z bardzo puchatej i obłej bajki dla dzieci wydaje się być najłagodniejszym określeniem jakie podsłuchałam. Reszta? Może prywatnie i po dwudziestej drugiej, kiedy rodzice zasną, a dzieci w końcu będą miały czas wolny! Jeśli tylko zasłużysz!


On? Oczywiście, że wierzgał! Od pierwszego kopa, a może i wcześniej! Ale ja uparłam się go poskromić i zanim dostrzegł poważne zagrożenie, było już po nim. Wystarczyło, że raz go dosiadłam, na oklep, bez siodła i innych silikonowych sztuczek, a już wzrok mu zmętniał, głos zmatowiał i zamiast drobić kroczki kroczył pośród niespełnionych kogutków jak zdobywca K-2 zimą! Szybciutko zmarszczyłam nosek o tę „dwójkę”, bo przecież – wiadomo, plasuję się ZAWSZE na poziomie „number one” bardziej niż ten tłusty dupek na amerykańskim tronie, ale profilaktycznie postanowiłam się dokształcić.


Biura podróży i ci-co-wrócili-stamtąd zgodnie twierdzili, że „jedynkę” zdobędzie byle lebiega jeśli deleguje na nią rządek pięciu, czy sześciu cyfr z rachunku dewizowego, a „dwójka” osiągalna jest tylko dla Prawdziwych Orłów. Czyli dla mnie! Okej! Naprawdę starałam się imitować skromność, lecz taka „dwójka”, choć w sposób zrozumiały dla adeptów i koneserów nobilituje, to jednak umniejsza rangę pośród amatorów! Przynajmniej w gronie co bardziej rozkojarzonych Księżniczek! Kazałam mu odpokutować hipotezę, sugestią, że można zdobyć więcej i wspiąć się wyżej!


- ty świntuchu! Która chciałaby być „dwójką”? Nawet ideologicznie podbudowana skalą trudności zdobycia? Naplułam mu w twarz. A on? Chciałby na rękach nosić „dwójkę”? Czas najwyższy, żeby dorósł! Niech coś zrobi, bo w ogonku do jego chuci stać nie zamierzam! Jeśli POWAŻNIE o mnie myśli, niech coś zrobi. Idea trudności podoba mi się. Miękną mi kolana, a bielizna przecieka, gdy tylko słyszę K-2 – choć brzmi to odrobinę jak smar do silnika samochodu – niby z górnej półki, ale wciąż zawiera to nieszczęsne „dwa”. Aż zaklęłam, co zdarza mi się tylko wówczas, gdy ktoś usiłuje podkopać moją pozycję towarzyską. Zuchwalec z definicji dostaje po uszach tak dotkliwie, aż kariera załamie mu/jej się definitywnie, a i nikt pokazywać się w TAKIM towarzystwie nie zechce. Przeważnie zostaje pustelnikiem i trzepie kapucyna gapiąc się w sufit pełen pajęczyn. Przegryw skończony!


Ale dziś… O Boże! To musi być głos z nieba! Mój Adonis, Parys, Romeo… Schwytał mnie w pół tak mocno, że nie zdążyłam dać mu w pysk za bezczelność, mało tego – niemal straciłam oddech, gdy wycedził, cuchnąc pożądaniem, że mam czekać, bo on właśnie kupił łopatę śnieżną. Kręciło mi się we łbie z braku tlenu i chyba tylko dlatego nie zdobyłam się na ripostę i nie usadziłam bezczelność samczyka, gdy ten kontynuował


- Pojadę tam. I skopię dupę temu Everestowi! Wezmę łopatę i obrobię go tak, że siądzie wystarczająco, by stał się dwójką! Z automatu K-2 awansuje w hierarchii! Stanie się K-1! Da ciebie! A ja posiądę wszystko, Everest skopany na drugi plac, K-2 gdy już awansuje na K-1 i ciebie. I wbiję drzewce sztandaru zdobywcy nie tylko w ten śnieg wiekuisty – przygotuj się na powrót zdobywcy, który zatknie drzewce głęboko w tobie.


Niemal zemdlałam wrażenia i gotowa byłam oddać mu bezwarunkowo sponiewieraną wielokrotnie cnotę, ale on, jedną ręką złapał się za wzmiankowane drzewce, drugą schwytał mnie za pysk, aż głos mi ugrzązł głębiej niż wszyscy-oni-wcześniej, usiłujący zgłębić moje usta… bez słów, bez tchu, w obliczu zuchwalszym ode mnie – posikałam się i nawet wstydzić się nie potrafiłam, a on najwyraźniej się rozkręcał:


- Kiedy wrócę i okaże się, że nie umiałaś czekać… zawczasu kupiłem drugą łopatę. Pojadę znów i wtedy skopię K-1, aż powróci do szeregu i zacznie patrzeć w górę. A jak to nie wystarczy, to skopię je wszystkie, aż stracą miejsce na topie! Więc zachowuj się godziwie i czekaj!

poniedziałek, 16 listopada 2026

Nawilgła wilga mąci zmętniałej mątwie.

 

W obcej sypialni, cichutko jakby się wstydził własnej hiperaktywności o tak barbarzyńskiej porze, zakwilił budzik. Osiedle pachniało zeschłymi liśćmi, leżącymi niemal wszędzie. Dżdż (nie potrafiłem sobie odmówić tak ekstrawaganckiego słowa) niepostrzeżenie pomalował asfalty na czarno. Ludzie zapadli się w sobie; skuleni, cisi, pakujący ręce w kieszenie, by ogrzać je ciepłem płci zbyt wcześnie wyrwanej z domowych pieleszy i utkanej w dżins – materiał w sam raz na spodnie niewolników. Dżdż ostrożnie przeszedł w deszcz, perforując Rzekę niezliczoną liczbą nakłuć. Ów performance podglądam z lubością, korzystając z hojności miejskich rajców, co za nie-swoje (ukłuło mnie, że nieswój, to jednak nie to samo, co nie swój/ich – i być może powinno się czuć nieswojo wydając nie swoje pieniądze – oby choć tyle!) miliony, fundujący pospólstwu (i innym napływowym, wpływowym i drażliwym jednostkom, wrażliwym na swoim i Rzeki punkcie) podświetlony od spodu chodnik, nie pozwalający Rzece ukryć się przed turystyczną ciekawością nawet w noc nowiu.


D3 VALLU moknie majestatycznie, udając, że nie dotyczy go przemiękanie karoserii w obliczu rozległej wilgoci. Jakaś pani na cienkonóżkach, w zaciszu filara podtrzymującego okap nad niższą kondygnacją, skrywającemu siedzibę placówki bankowej, pisemnie dzieli się z kimś nowinkami z minionej nocy, albo pociesza kogoś, komu owa noc dopiekła do żywego.


Z braku lepszych zajęć bawię się słowami, tkając z nich szal na drutach słabo eksploatowanych neuronów. Niezbyt odkrywczo zauważam, że TA Awantura, względnie jej poważniejsza, starsza siostra Afera, jak ćmę do światła potrafi błyskawicznie ściągnąć TEGO Kłopota, Konflikta, czy zapraszanego od wielkiego dzwonu Kryzysa. I jeśli wówczas nie znajdzie się TO maleńkie Wyjście lub stare jak świat Rozwiązanie, pamiętać trzeba, że wtedy, TO Milczenie wyrośnie na TĘ Obojętność, może nawet na Nienawiść Wzajemną. I pozostaną tylko TE Dywagacje i Wątpliwości, ociekające wspomnieniem TYCH Doświadczeń. Zanim więc dopuści się do głosu TĘ emocjonalną Codzienność i Eskalację, warto posłuchać TEGO Rozsądka, aby TO Podsumowanie tworzyło nadzieję na TĘ Satysfakcję i Pamięć. A jeszcze lepiej, na TĘ Miłość. Więc wiecie – TEN-TEGES!


Ależ ta płeć jest eksponowana. Wystarczy chwila, by zakwalifikować ją, jak narzędzie walki z TĄ odmienną, z TYM wrogiem stojącym na drodze. TA Broń, nie-daj-Bóg Wojna, chwycą za TEN Pysk i TĘ Gębę każdego. Łącznie z TYM Wyjątkiem potwierdzającym TĘ regułę.


PS. Usłyszałem w radio chwalbę. Ponoć, Kraina-U „unieruchomiła już 45% rosyjskiej energii” – zanim zdążyłem ochłonąć po usłyszeniu wiadomości, podświadomość zaproponowała rozwiązanie – poczekajmy z euforią do marca i zobaczymy, która z krain przetrwa zimę i w jakim stanie. Każda pchła o nadmiernie wybujałym ego, nim zdechnie, potrafi chwalić się, że ugryzła słonia w dupę. Słoń? Prawdopodobnie „nie zrozumiał problemu”, „był zacofany ideologicznie”, albo zwyczajnie zlekceważył takie brzęczenie.


I teraz, to już nie wiem, czy jestem „szurem”, „ruską onucą”, sceptykiem, cynikiem, czy zaledwie konserwatystą, zerkającym na statystyki – niechętnie, ale jednak. Wg SI - Rosja po II Wojnie Światowej brała „udział” w 15-20 konfliktach głównych (jak kliknąłem ponownie, było znienacka już 25-30 i wliczony został „udział pośredni”), a USA w 30-40 głównych i 150-200 mniejszych (po ponownym kliknięciu wyszło 20 głównych i 200 mniejszych wojenek - coś kombinuje ta SI. Przed erą SI sprawdzałem i wyszło mi, że Rosja brała udział w 33 konfliktach, a USA w 248, nie licząc ostatnich dwóch/trzech lat) – oczywiście, aby zapewnić Światu demokrację, dyskretnie formując przepływ dóbr naturalnych i własnego, papierowego pieniądza bez pokrycia na chwałę MAGA! Liczby kłamią rzadziej niż politycy. Może nadszedł czas wreszcie to zauważyć?


Minister od polityki zagranicznej – gwiazda Internetu, zamiast tonować nastroje i szukać dyplomatycznych nici porozumienia z potężniejszymi sąsiadami, „kpi”, „drwi”, „wbija szpile”, wyśmiewa… Naprawdę? Tak wygląda „nasza” polityka zagraniczna? I czy to jeszcze polityka, czy już tylko barowe przepychanki oszołomionych etanolem (oby tylko) i własną wielkością karłów-kogucików z zaścianka? Napoleon nie poradził, Hitler, wspierany zewnętrznym kapitałem nie poradził, a teraz Kozacy mają dać radę? My? Ktoś jeszcze w to wierzy? Na trzeźwo? Pogarda i przechwałki dobre są na ringu, żeby podgrzać atmosferę wśród kibiców i hochsztaplerów, ale na salonach?


Gdyby dane mi było wybierać nazwiska reprezentantów, a nie partyjne listy, ludzie tak realizujący politykę zagraniczną nie mieliby u mnie żadnych szans nawet na rehabilitację, a co dopiero na głos. Podobnie jak ów polityk, otwarcie przyznający przed kamerami, że kradł, ale inni kradli więcej, więc to nimi należy się zająć. Kolejny przyznał się, że owszem, obiecywał, bo inaczej by go nie wybrali, a przecież każdy obiecuje… Dziw, że w ogóle ktoś jeszcze chodzi na „wybory”.


    Wracając uśmiecham się do tablicy rejestracyjnej taryfy – D0 LIPCA.

Ekstrakt o różnicach interpretacyjnych.

 

Tkwię sobie w tej mojej pustelni i dziczeję delektując się nieprzerwaną samotnością. Tłumaczę sobie, że jestem zbyt subtelny, wyjątkowy, wyrafinowany, że wyłącznie koneser zdoła docenić moje towarzystwo. Oko bezdusznego lustra kpi całkiem jawnie, że w najlepszym razie jestem odrażającym odludkiem.

Ofiara komuny.

 

- No i teraz Ewcia ryczy, że to przez nią Adaśko nogę złamał tak paskudnie.

- Ale jak to złamał?

- No, złamał, jak z okna skakał…

- A czemuż to Adaśko z okna skakał?

- A bo go Zośka ubłagała, więc skoczył.

- A czemu Zośka…

- Bo Jakub zbyt wcześnie do dom wrócił i nie chciała, żeby ich nakrył w sypialni.

- A co ma do tego Ewcia?

- No, bo to ona w nerwach wygnała Jakuba z łóżka i przez nią to całe zamieszanie. Więc teraz ryczy bez przerwy, a Zośka, choć sama we łzach, to ją jeszcze pociesza. Pewnie i jej sumienie ciąży.

- A Jakub?

- Kamieniem siedzi u Adaśka.

- I co?

- Zamierzali w czynie społecznym obie chałupy wyremontować i przenieść sypialnie na parter, ale teraz, to ino wódkę chleją.

- A co na to dziewczyny? Wiedzą?

- Gorzej. Skoro już wyszło na jaw, zaproponowały, aby wyremontować nie dwie, a cztery chałupy, bo Halinka i Magda też by chciały… I nawet już ze swoimi chłopami rozpoczęły negocjacje.

- Negocjacje?

- Bo sprawa ma drugie dno… Tak naprawdę, to Ewcia pogoniła Jakuba, bo na noc spodziewała się wizyty Antka od Halinki, a Zośka wypchnęła za okno Adaśka, sądząc, że to Józek Madzi wpadł bez pukania i zamierzał przeprowadzić grę wstępną, żeby zobaczyć, czy układ się sprawdzi.

- I co teraz?

- Teraz, to chłopaki chleją, bo drugie dno wylazło na światło dzienne i czują się cokolwiek nieswojo.

- Fakt, skomplikowana sytuacja.

- Jeszcze nie, ale będzie. Bo oni chleją dla kurażu.

-?

- Żeby się przyznać, że tych chałup do remontu będzie więcej.

- Ktoś jeszcze?

- Sołtys już ukradkiem dopisał się na listę oczekujących, przy okazji mętnie obiecując jakieś drobne dofinansowanie z gminy. Miejscowy pediatra też aplikuje. Ten, co się chajtnął z Moniką, tą rudą pigułą. Ona chyba już Adaśka nieformalnie zmiękcza na nocnych dyżurach, bo połamańca ma powiedzmy umownie pod ręką. Jak mi się zdaje, nie tylko ona, bo Jadźka kręci się koło niego częściej niż przy pozostałych pacjentach a jej fartuszek mocno się zbiegł w praniu.

- To chyba szybko stąd nie wyjdzie…

- A co? Chcesz pogadać z Tereską i dołączyć?

niedziela, 15 listopada 2026

sobota, 14 listopada 2026

Ekstrakt o odległości.

 

Pomiędzy:

    - ja tu tylko pracuję,

a:

    -  tylko ja tu pracuję

wydaje się mieścić cały ocean goryczy.

piątek, 13 listopada 2026

Za parawanem paru poparzonych parów parzy się paradoksalnie i nieparzyście.

 

Podobno smutek uszlachetnia. Jeśli to prawda, Melancholijny Karampuk powinien być magnacką gwiazdą. Dziewczynka wyrosła na piękną kobietę, ukrywającą urodę w ogromniastych kapturach i ciuchach z definicji oversize. Ale tym razem nieśmiertelną czerń przełamała w pół wiśniową bluzą, w której utonęła kompletnie i bez reszty. Mimo to (starego satyra zawsze ciągnie ku niewinności domniemanej – uniwersalny standard, znany lepiej od Błękitnej rapsodii), dostrzegłem, że nie stroi się w biżuteryjne drobiazgi, a jeśli tuszuje fakty makijażem, czyni to niezwykle dyskretnie. Zapewne konfabuluję, ale raz (dawno temu) widziałem, jak się uśmiecha, czyli chyba-potrafi. Widocznie nie chce oszałamiać świata nieprzystojną, nastoletnią radością. Może duszę ma starszą od bursztynu?


Zima niby na chwilę odpuściła, co nie przeszkadza mi podziwiać kilku kożuszków okrywających niewieście delikatności. Panowie? Tych regularnie jest mniej w przedświcie i w komunikacji miejskiej. Rzadko kiedy kobiet jest zaledwie dwa razy więcej, bo przeważnie statystyka jest jeszcze bardziej druzgocąca płeć męską. Wrony wykonują jakieś zmasowane manewry nad Rzeką i okrążają dymy snujące się nad elektrociepłownią. Może usiłują przekierować ciepłą mgłę na północne dzielnice Miasta? (O rany! Ale ja się zrobiłem „amerykański” – w każdym hollywoodzkim filmie podziwiam bohaterów z wbudowanym kompasem, gdy bez wahania udają się w pościg w kierunku południowym, czy informują jednostki z tła fabuły, że zmierzają na zachód.)


PS. Chciałem dzisiaj spotkać dziewczynkę-szczygiełka, która będzie grała klasy na bruku, pilnując, by nie nadepnąć ani jednego złotego liścia, którymi, jak co roku, brzozy hojnie dzielą się z zimą. Nie udało mi się na razie. Za to w autobusie jechała pani w zgniłozielonym szaliku i czapce, która powodowała, że grzywka położyła się jej na brwiach i kobieta wyglądała jak sympatyczny, ale nieco złośliwy skrzat. Kiedy wysiadała, mogła choć raz podskoczyć, ale mimo rumianych policzków kwitnących nieoczywistością na bladej twarzy - nie odważyła się. Szkoda. Może to wina młodych platanów co rok strzyżonych w kulkę? Ich liściom brakuje delikatności i kruchości brzozy.

Rozmowa monitorowana.

 

Uprzejmie informujemy, że niniejsza rozmowa jest nagrywana, a ścieżka dźwiękowa może być (i niewątpliwie zostanie) użyta jako dowód w sprawie. Jednocześnie uprzedzamy, że odmowa tak nagrywania, jak i rozmowy będzie pierwszoplanowym argumentem przemawiającym na niekorzyść rozmówcy i sugestią, że ukrywa istotne dla sprawy informacje. W przypadku świadomej odmowy, z premedytacją może pani/pan odrzucić rozmowę, czego nie polecamy, w pozostałych przypadkach warto przystąpić z całą potęgą dobrowolności do ankiety na temat informacji, jakie pani/pan za pośrednictwem mediów społecznościowych i kontaktów bezpośrednich przekazuje hipotetycznym odbiorcom. Dziękując za obywatelską postawę przystępujemy do ankiety. Świadoma(y) prawi obowiązków, uroczyście przysięgam mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę, tak mi dopomóż Bóg, Honor i Ojczyzna (w przypadku wątpliwości, niech moją szczerość potwierdzą oprawcy ze służb specjalnych wykwalifikowani nie wiadomo gdzie do pozyskiwania wiarygodnych zeznań w izbach tortur ukrytych przed ciekawskich wzrokiem – Ależ ten Leśmian był dalekowzroczny! – Prawda?)


- Czy w przeciągu mijającego roku pani/pan, komunikował niepochlebne opinie na temat Rządu i Organów Go reprezentujących i co skłoniło panią/pana do owych wypowiedzi. Informujemy, że mowa nienawiści, ksenofobia, lub jakakolwiek inna fobia, a nawet przejaw dyskryminacji na dowolnym tle jest przestępstwem i będzie ściganym z urzędu, bezwzględnie i bez możliwości wnioskowania o przedawnienie.


- Czy popełnił(a) pani/pan czyn słowny zagrażający majestatowi Państwa, albo któremukolwiek z jego Światłych Orędowników, reprezentujących w imieniu Państwa Polskiego panią/pana na forum Sejmu, Senatu, Posiedzeniu Unii Europejskiej, Kongresu Stanów Zjednoczonych, Knesetu, Bundeswehry lub Izby Lordów Zjednoczonego Królestwa? Jakie obiektywne argumenty posiada pani/pan na swoją obronę i czyje interesy pani/pan reprezentuje, bo przecież nie narodowe, co jest z definicji oczywiste.


- Które z odgórnie spreparowanych wieści Głównego Nurtu Przekazu Masowego przyjęła/przyjął pani/pan ze zrozumieniem, a które wzbudziły opór/niechęć/chęć reakcji (* niepotrzebne skreślić, dziękuję, nie widzę).


- Jaki cel przyświeca pani/panu podważając choćby w duchu intencje Niemiłosiernie Nam Panujących Elit z Jedynie Słusznej Partii i czy jest pani/pan gotowa na rachunek sumienia, tudzież zasadny wymiar kary i długotrwałą resocjalizację w zakładzie zamkniętym, czy też pragnie pani/pan zamienić kategorię czynu i penalizację na zakład (także zamknięty) dla osób psychicznie odmiennych, posiadających przywilej uzurpowania sobie roli Mesjasza, Cezara, albo Zeusa, zgodnie z sumieniem i wyznawaną religią – z góry informujemy, że każdy z pani/pana wyborów zostanie w stu procentach sfinansowany ze środków budżetu Państwa, przy wsparciu dofinansowania Unijnego w ramach budżetu na lata najbliższe.


- W trosce o pani/pana komfort, prosimy o spakowanie szczoteczki do zębów, ewentualnych podpasek, włożenie wygodnych butów, tudzież odzieży, napisanie listu pożegnalnego i testamentu (dla ewentualnych spadkobierców po brawurowej, udanej akcji targnięcia się na grzeszny żywot). Aby nie czuła się pani/pan zaskoczony wizytą uzbrojonych funkcjonariuszy ostrzegamy, że zamek w drzwiach nie stanowi dla Sił Interwencyjnych żadnej przeszkody, a pozycja wyprostowana traktowana będzie jako usiłowanie stawienia oporu, spacyfikowana przy użyciu niezbędnych środków przymusu bezpośredniego z użyciem broni masowego rażenia włącznie.


- Proszę potwierdzić otrzymanie wiadomości głosowej głosem, bądź za pomocą innych pani/panu dostępnych środków przekazu. Dziękując za współpracę i obywatelską postawę życzymy pani/panu życia w zdrowiu, dostatku i przychylności przy okazji przypominając, że najbliższe wybory przedstawicieli narodu do udziału w których zachęcamy odbędą się już w przyszłym roku, także w zakładach zamkniętych, z wyłączeniem zakładów dla istot o ograniczonej poczytalności.


Pozostając w szczerej trosce o dobrostan pani/pana tak umysłu, jak i kieszeni, dla pani/pana dobra zmuszeni jesteśmy do działań prewencyjnych, zapobiegawczych i wyprzedzających, a ponieważ akurat moda ma swoje wymagania, więc płynąc z nurtem – także hybrydowych (cokolwiek miałoby to oznaczać). Z ramienia i nie tylko Partii U Steru życzymy pani/panu długich lat ciężkiej pracy na chwałę PKB i innych, zakulisowych (hybrydowych?) kosztów uzyskania przychodu.