W obcej sypialni, cichutko jakby się
wstydził własnej hiperaktywności o tak barbarzyńskiej porze,
zakwilił budzik. Osiedle pachniało zeschłymi liśćmi, leżącymi
niemal wszędzie. Dżdż (nie potrafiłem sobie odmówić tak
ekstrawaganckiego słowa) niepostrzeżenie pomalował asfalty na
czarno. Ludzie zapadli się w sobie; skuleni, cisi, pakujący ręce w
kieszenie, by ogrzać je ciepłem płci zbyt wcześnie wyrwanej z
domowych pieleszy i utkanej w dżins – materiał w sam raz na
spodnie niewolników. Dżdż ostrożnie przeszedł w deszcz,
perforując Rzekę niezliczoną liczbą nakłuć. Ów performance
podglądam z lubością, korzystając z hojności miejskich rajców,
co za nie-swoje (ukłuło mnie, że nieswój, to jednak nie to samo,
co nie swój/ich – i być może powinno się czuć nieswojo wydając
nie swoje pieniądze – oby choć tyle!) miliony, fundujący
pospólstwu (i innym napływowym, wpływowym i drażliwym jednostkom,
wrażliwym na swoim i Rzeki punkcie) podświetlony od spodu chodnik,
nie pozwalający Rzece ukryć się przed turystyczną ciekawością
nawet w noc nowiu.
D3 VALLU moknie majestatycznie,
udając, że nie dotyczy go przemiękanie karoserii w obliczu
rozległej wilgoci. Jakaś pani na cienkonóżkach, w zaciszu filara
podtrzymującego okap nad niższą kondygnacją, skrywającemu
siedzibę placówki bankowej, pisemnie dzieli się z kimś nowinkami
z minionej nocy, albo pociesza kogoś, komu owa noc dopiekła do
żywego.
Z braku lepszych zajęć bawię się
słowami, tkając z nich szal na drutach słabo eksploatowanych
neuronów. Niezbyt odkrywczo zauważam, że TA Awantura, względnie
jej poważniejsza, starsza siostra Afera, jak ćmę do światła
potrafi błyskawicznie ściągnąć TEGO Kłopota, Konflikta, czy
zapraszanego od wielkiego dzwonu Kryzysa. I jeśli wówczas nie
znajdzie się TO maleńkie Wyjście lub stare jak świat Rozwiązanie,
pamiętać trzeba, że wtedy, TO Milczenie wyrośnie na TĘ
Obojętność, może nawet na Nienawiść Wzajemną. I pozostaną
tylko TE Dywagacje i Wątpliwości, ociekające wspomnieniem TYCH
Doświadczeń. Zanim więc dopuści się do głosu TĘ emocjonalną
Codzienność i Eskalację, warto posłuchać TEGO Rozsądka, aby TO
Podsumowanie tworzyło nadzieję na TĘ Satysfakcję i Pamięć. A
jeszcze lepiej, na TĘ Miłość. Więc wiecie – TEN-TEGES!
Ależ ta płeć jest eksponowana.
Wystarczy chwila, by zakwalifikować ją, jak narzędzie walki z TĄ
odmienną, z TYM wrogiem stojącym na drodze. TA Broń, nie-daj-Bóg
Wojna, chwycą za TEN Pysk i TĘ Gębę każdego. Łącznie z TYM
Wyjątkiem potwierdzającym TĘ regułę.
PS. Usłyszałem w radio chwalbę.
Ponoć, Kraina-U „unieruchomiła już 45% rosyjskiej energii” –
zanim zdążyłem ochłonąć po usłyszeniu wiadomości,
podświadomość zaproponowała rozwiązanie – poczekajmy z euforią
do marca i zobaczymy, która z krain przetrwa zimę i w jakim stanie.
Każda pchła o nadmiernie wybujałym ego, nim zdechnie, potrafi
chwalić się, że ugryzła słonia w dupę. Słoń? Prawdopodobnie
„nie zrozumiał problemu”, „był zacofany ideologicznie”,
albo zwyczajnie zlekceważył takie brzęczenie.
I teraz, to już nie wiem, czy
jestem „szurem”, „ruską onucą”, sceptykiem, cynikiem, czy
zaledwie konserwatystą, zerkającym na statystyki – niechętnie,
ale jednak. Wg SI - Rosja
po II Wojnie Światowej brała „udział” w 15-20
konfliktach głównych
(jak kliknąłem ponownie, było znienacka już 25-30 i wliczony
został „udział pośredni”),
a USA w 30-40
głównych i 150-200 mniejszych (po ponownym kliknięciu wyszło 20
głównych i 200 mniejszych wojenek - coś kombinuje ta SI. Przed erą
SI sprawdzałem i wyszło mi, że Rosja brała udział w 33
konfliktach, a USA w 248, nie licząc ostatnich dwóch/trzech lat)
– oczywiście, aby
zapewnić Światu demokrację, dyskretnie formując przepływ dóbr
naturalnych i własnego, papierowego pieniądza bez pokrycia na
chwałę MAGA! Liczby kłamią rzadziej niż politycy. Może nadszedł
czas wreszcie to zauważyć?
Minister od polityki zagranicznej –
gwiazda Internetu, zamiast tonować nastroje i szukać
dyplomatycznych nici porozumienia z potężniejszymi sąsiadami,
„kpi”, „drwi”, „wbija szpile”, wyśmiewa… Naprawdę?
Tak wygląda „nasza” polityka zagraniczna? I czy to jeszcze
polityka, czy już tylko barowe przepychanki oszołomionych etanolem
(oby tylko) i własną wielkością karłów-kogucików z zaścianka?
Napoleon nie poradził, Hitler, wspierany zewnętrznym kapitałem nie
poradził, a teraz Kozacy mają dać radę? My? Ktoś jeszcze w to
wierzy? Na trzeźwo? Pogarda i przechwałki dobre są na ringu, żeby
podgrzać atmosferę wśród kibiców i hochsztaplerów, ale na
salonach?
Gdyby dane mi było wybierać
nazwiska reprezentantów, a nie partyjne listy, ludzie tak
realizujący politykę zagraniczną nie mieliby u mnie żadnych szans
nawet na rehabilitację, a co dopiero na głos. Podobnie jak ów
polityk, otwarcie przyznający przed kamerami, że kradł, ale inni
kradli więcej, więc to nimi należy się zająć. Kolejny przyznał
się, że owszem, obiecywał, bo inaczej by go nie wybrali, a
przecież każdy obiecuje… Dziw, że w ogóle ktoś jeszcze chodzi
na „wybory”.
Wracając uśmiecham się do tablicy
rejestracyjnej taryfy – D0 LIPCA.