Jeśli ten kawaler ma tę kawalerkę , to co ma ta panna? Bo chyba nie tego kawalera?
Uwaga - Poligon. Wchodzisz na własną odpowiedzialność.
Jeśli ten kawaler ma tę kawalerkę , to co ma ta panna? Bo chyba nie tego kawalera?
Pomiędzy:
- ja tu tylko pracuję,
a:
- tylko ja tu pracuję
wydaje się mieścić cały ocean goryczy.
Podobno smutek uszlachetnia. Jeśli to prawda, Melancholijny Karampuk powinien być magnacką gwiazdą. Dziewczynka wyrosła na piękną kobietę, ukrywającą urodę w ogromniastych kapturach i ciuchach z definicji oversize. Ale tym razem nieśmiertelną czerń przełamała w pół wiśniową bluzą, w której utonęła kompletnie i bez reszty. Mimo to (starego satyra zawsze ciągnie ku niewinności domniemanej – uniwersalny standard, znany lepiej od Błękitnej rapsodii), dostrzegłem, że nie stroi się w biżuteryjne drobiazgi, a jeśli tuszuje fakty makijażem, czyni to niezwykle dyskretnie. Zapewne konfabuluję, ale raz (dawno temu) widziałem, jak się uśmiecha, czyli chyba-potrafi. Widocznie nie chce oszałamiać świata nieprzystojną, nastoletnią radością. Może duszę ma starszą od bursztynu?
Zima niby na chwilę odpuściła, co nie przeszkadza mi podziwiać kilku kożuszków okrywających niewieście delikatności. Panowie? Tych regularnie jest mniej w przedświcie i w komunikacji miejskiej. Rzadko kiedy kobiet jest zaledwie dwa razy więcej, bo przeważnie statystyka jest jeszcze bardziej druzgocąca płeć męską. Wrony wykonują jakieś zmasowane manewry nad Rzeką i okrążają dymy snujące się nad elektrociepłownią. Może usiłują przekierować ciepłą mgłę na północne dzielnice Miasta? (O rany! Ale ja się zrobiłem „amerykański” – w każdym hollywoodzkim filmie podziwiam bohaterów z wbudowanym kompasem, gdy bez wahania udają się w pościg w kierunku południowym, czy informują jednostki z tła fabuły, że zmierzają na zachód.)
PS. Chciałem dzisiaj spotkać dziewczynkę-szczygiełka, która będzie grała klasy na bruku, pilnując, by nie nadepnąć ani jednego złotego liścia, którymi, jak co roku, brzozy hojnie dzielą się z zimą. Nie udało mi się na razie. Za to w autobusie jechała pani w zgniłozielonym szaliku i czapce, która powodowała, że grzywka położyła się jej na brwiach i kobieta wyglądała jak sympatyczny, ale nieco złośliwy skrzat. Kiedy wysiadała, mogła choć raz podskoczyć, ale mimo rumianych policzków kwitnących nieoczywistością na bladej twarzy - nie odważyła się. Szkoda. Może to wina młodych platanów co rok strzyżonych w kulkę? Ich liściom brakuje delikatności i kruchości brzozy.
Uprzejmie informujemy, że niniejsza rozmowa jest nagrywana, a ścieżka dźwiękowa może być (i niewątpliwie zostanie) użyta jako dowód w sprawie. Jednocześnie uprzedzamy, że odmowa tak nagrywania, jak i rozmowy będzie pierwszoplanowym argumentem przemawiającym na niekorzyść rozmówcy i sugestią, że ukrywa istotne dla sprawy informacje. W przypadku świadomej odmowy, z premedytacją może pani/pan odrzucić rozmowę, czego nie polecamy, w pozostałych przypadkach warto przystąpić z całą potęgą dobrowolności do ankiety na temat informacji, jakie pani/pan za pośrednictwem mediów społecznościowych i kontaktów bezpośrednich przekazuje hipotetycznym odbiorcom. Dziękując za obywatelską postawę przystępujemy do ankiety. Świadoma(y) prawi obowiązków, uroczyście przysięgam mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę, tak mi dopomóż Bóg, Honor i Ojczyzna (w przypadku wątpliwości, niech moją szczerość potwierdzą oprawcy ze służb specjalnych wykwalifikowani nie wiadomo gdzie do pozyskiwania wiarygodnych zeznań w izbach tortur ukrytych przed ciekawskich wzrokiem – Ależ ten Leśmian był dalekowzroczny! – Prawda?)
- Czy w przeciągu mijającego roku pani/pan, komunikował niepochlebne opinie na temat Rządu i Organów Go reprezentujących i co skłoniło panią/pana do owych wypowiedzi. Informujemy, że mowa nienawiści, ksenofobia, lub jakakolwiek inna fobia, a nawet przejaw dyskryminacji na dowolnym tle jest przestępstwem i będzie ściganym z urzędu, bezwzględnie i bez możliwości wnioskowania o przedawnienie.
- Czy popełnił(a) pani/pan czyn słowny zagrażający majestatowi Państwa, albo któremukolwiek z jego Światłych Orędowników, reprezentujących w imieniu Państwa Polskiego panią/pana na forum Sejmu, Senatu, Posiedzeniu Unii Europejskiej, Kongresu Stanów Zjednoczonych, Knesetu, Bundeswehry lub Izby Lordów Zjednoczonego Królestwa? Jakie obiektywne argumenty posiada pani/pan na swoją obronę i czyje interesy pani/pan reprezentuje, bo przecież nie narodowe, co jest z definicji oczywiste.
- Które z odgórnie spreparowanych wieści Głównego Nurtu Przekazu Masowego przyjęła/przyjął pani/pan ze zrozumieniem, a które wzbudziły opór/niechęć/chęć reakcji (* niepotrzebne skreślić, dziękuję, nie widzę).
- Jaki cel przyświeca pani/panu podważając choćby w duchu intencje Niemiłosiernie Nam Panujących Elit z Jedynie Słusznej Partii i czy jest pani/pan gotowa na rachunek sumienia, tudzież zasadny wymiar kary i długotrwałą resocjalizację w zakładzie zamkniętym, czy też pragnie pani/pan zamienić kategorię czynu i penalizację na zakład (także zamknięty) dla osób psychicznie odmiennych, posiadających przywilej uzurpowania sobie roli Mesjasza, Cezara, albo Zeusa, zgodnie z sumieniem i wyznawaną religią – z góry informujemy, że każdy z pani/pana wyborów zostanie w stu procentach sfinansowany ze środków budżetu Państwa, przy wsparciu dofinansowania Unijnego w ramach budżetu na lata najbliższe.
- W trosce o pani/pana komfort, prosimy o spakowanie szczoteczki do zębów, ewentualnych podpasek, włożenie wygodnych butów, tudzież odzieży, napisanie listu pożegnalnego i testamentu (dla ewentualnych spadkobierców po brawurowej, udanej akcji targnięcia się na grzeszny żywot). Aby nie czuła się pani/pan zaskoczony wizytą uzbrojonych funkcjonariuszy ostrzegamy, że zamek w drzwiach nie stanowi dla Sił Interwencyjnych żadnej przeszkody, a pozycja wyprostowana traktowana będzie jako usiłowanie stawienia oporu, spacyfikowana przy użyciu niezbędnych środków przymusu bezpośredniego z użyciem broni masowego rażenia włącznie.
- Proszę potwierdzić otrzymanie wiadomości głosowej głosem, bądź za pomocą innych pani/panu dostępnych środków przekazu. Dziękując za współpracę i obywatelską postawę życzymy pani/panu życia w zdrowiu, dostatku i przychylności przy okazji przypominając, że najbliższe wybory przedstawicieli narodu do udziału w których zachęcamy odbędą się już w przyszłym roku, także w zakładach zamkniętych, z wyłączeniem zakładów dla istot o ograniczonej poczytalności.
Pozostając w szczerej trosce o dobrostan pani/pana tak umysłu, jak i kieszeni, dla pani/pana dobra zmuszeni jesteśmy do działań prewencyjnych, zapobiegawczych i wyprzedzających, a ponieważ akurat moda ma swoje wymagania, więc płynąc z nurtem – także hybrydowych (cokolwiek miałoby to oznaczać). Z ramienia i nie tylko Partii U Steru życzymy pani/panu długich lat ciężkiej pracy na chwałę PKB i innych, zakulisowych (hybrydowych?) kosztów uzyskania przychodu.
Przywiozła męża-nieudacznika; z obrożą na szyi. Skamlał, gotów posikać się ze strachu przed małżonką. Patrzyłem jak Caryca kontroluje wzrokiem uległość personelu, ani spojrzeniem nie zaszczycając „męża”. Rzuciła mu koniec smyczy, a on sam się przypiął i patrzył w jej nieobecne dla niego oczy, zgadując sekwencje kolejnych poleceń.
Uwiązała go do kaloryfera, alfabetycznie wzywając personel, aby udowodnił swoją wartość. Parzył i milczał, by nie rozpraszać swojej pani. A kiedy już przed jego wzrokiem spełniła się męska część załogi, złapała go za pysk i wycedziła:
Widzisz? Nawet gówniarz potrafił mi dogodzić, a ty? Gdzie ja miałam oczy, kiedy wpuściłam cię do łóżka?
Gryząc palce z emocji, zaproponowała z nagła, że się podzieli i okaże mi własnowolnie każdą niedyskrecję, a nawet domysły. Naiwna, sądziła że zaspokoi mnie, niewątpliwie piękny, szkic nagiej natury, lecz ja trafiony tornadem emocji, po krótkich szamotułach wewnętrznych, zgłosiłem roszczenie na widowisko multimedialne!
Nie chciałem ugrzęznąć w namiastce. Jednowymiarowej, przemijającej przyjemności, stygnącej w oazie zapomnienia. Zaspokojenia mirażem, fatamorganą. Pozostałe zmysły brutalnie upomniały się o swoje prawa. O demokratyzację uczuć. Opozycja była silna, a jej roszczenia więcej niż słuszne. Jeśli więc naprawdę chciała (by), na dłużej zatrzymać moje zmysły musiałaby ulec bezwarunkowo. Obnażyć nie tylko zafałszowany tekstylnym mirażem obraz, ale WSZYSTKO!
I właśnie wtedy, jak grom z jasnego nieba, wyłuskał mnie pośród tłumu, dopadł bez jednego słowa, wykorzystał i zalągł się we mnie nomen-omen piorun kulisty. Zanim zdążyłem wykrzyczeć stosowne „ała”, posiadł mnie do cna, spenetrował pupkę, pogłębił uczucia i z nieukrywaną satysfakcją zasiał przyszłe życie. Zaraził moje trzewia swoim chromosomem. Zapłodnił i rozbudził śpiące snem wiecznym macierzyńskie uczucia. Zanim pierwsza łza bólu spłynęła mi z lewego, tego bardziej uczuciowego oka, nie umiałem już się gniewać na chuć napastnika. Położyłem dłoń na brzuchu i poczułem, jak każda brzemienna, że zostałem wybrany, by dać światu życie. I dam, choćbym zdechł przy porodzie.
Miastem jeżdżą puste tramwaje, kojarzące mi się bez powodu z niedoskonale wyjedzoną konserwą, która czeka dopiero na wizytę zwabionego aromatem resztek padlinożercy, żeby wylizał wnętrze do czysta. Nieważne, szop pracz, czy niedźwiedź brunatny. Zerkam z niepokojem, ilekroć furty się otwierają, czy z mroku nie wychynie różowy, głodny jęzor, wyłuskują mnie z wnętrza tramwaju we własne wnętrze. A dziś jechałem „Kominkiem” – kardynałem Kominkiem, który Niemcom wybaczył i poprosił ich o wybaczenie. Ja tak nie umiem. Pamiętliwy jestem i zawzięty.
Wilgoć rozlewa się po świecie niespiesznie, wygładzając pory w asfaltowych ścieżkach, czasem wspinając się na kostki nieostrożnych piechurów. Wygasły kościół towarzyszy uniwersyteckim brylantom architektonicznym, skrzącym się od świateł. Cyniczne z racji wieku, ponure mury kościoła smużą się zaledwie mgłą domysłu, niczym zły duch, wyrzut sumienia utuczony wielowiekowym grzechem wyssanym z konfesjonałów. Spontanicznie zatrzymuję się przed witryną Sklepiku Z Cudami, a poza pierwszym planem, na półkach pełnych bibelotów, skromnie (powiedzmy) rozsiadł się Budda cały w złoceniach i żarliwą modlitwą hipnotyzuje całe stada dzikich kotów skrzętnie nadstawiających ucha, czy jakaś łaska boża nie uprzyjemni im nadciągającego dnia pełnego zagrożeń dla ich niezależności.
W podwórku nocny deszcz poczynił szkody. Wrony malujące odchodami pejzaż, czy może portret wydalając maźnięcia „pędzla” z wysokich gałęzi jawora muszą być niepocieszone. Spłukał wszystko i mandalę trzeba będzie zacząć układać od nowa. Istna szkoła cierpliwości i wytrwałości, godna epitetu syzyfowa. Pierwsze kleksy już znaczą obszar do zapełnienia.
Z nadmiaru czasu wolnego od widzeń, pochylam się nad „eksperckością” obecnych czasów. Bez nich jakoś żyć się już nie da, przynajmniej medialnie. Dorobiliśmy się ekspertów od chorób nieznanych światu, od wykrywania, definiowania i oznaczania płci żywotów cyfrowych, bo chyba nie analogowych ludzi, są też tacy, którym udaje się osiągnąć ekspercki poziom wiedzy z zakresu etyki kontaktów seksualnych na styku człowiek-maszyna i prowadzić debaty, czy można zgwałcić budzik, albo obrazić mikser (uuuups! zapomniałem o ekspertach od mowy nienawiści, oraz innych wykluczeniach społecznych, w tym absolutnie niepomijalnych feminatywów w mowie i piśmie, dzięki którym lada chwila okazać się może, że to nie był o zgrozo budzik, tylko budziczka w galopującej depresji, albo mikserka-azjatka uczulona na wołowinę, mleko kozie i szałwię). Są eksperci od szkodliwości naturalnego żarcia i eksperci od zdrowego żywienia w sieciowych molochach, zawodowcy od określania i zmieniania norm tego, co w organizmie ludzkim jest niezbędne, a co nadmiarowe. Od dziur ozonowych wypierdzianych przez zanikające bydło domowe i czego kto nie wymarzy sobie. I tylko jakoś nie wiadomo, skąd ta wiedza tajemna pochodzi. Zdawałoby się, że wiedzą warto się dzielić, szkolić adeptów, a nie egoistycznie zawłaszczać na wyłączność, uśmiechem Giocondy kwitując pytania o pochodzenie, jakby to były dane wrażliwe.
Jakoś się tak układa, że wracając rozpustnie tramwajem otoczony jestem licealną gawędą i zdumieniami może już nie dziewiczymi, ale wciąż bliskimi temu stanowi. I jakoś tak ostatnio mojej podróży towarzyszyła debata przedmaturalna nad zawiłościami języka polskiego, ze zmasowanym naciskiem na słowo pszczoła i sposób zapisu, wg idealisty/licealisty nie do przyjęcia! Nie bardzo wiem, czy chciał skonsultować pisownię/nazwę z owadem ją noszącym, czy czuł się wykluczony, jako żyjątko z męskim zakończeniem układu rozrodczego i potrzebował w masie pszczół-dziewcząt odnaleźć sobie podobnego pszczoła. Przyznam się, że PSZCZOŁ brzmi. Trudno udawać obojętność, a samiczkom (być może) zmiękłyby kolanka, gdyby poznały kogoś o tak nietuzinkowym imieniu!
Podniosła mi brodę palcem i oświadczyła, że jest kompetentna i zamierza mnie rozbroić. Rozmowy pokojowe i negocjacje ustępstw nie trwały długo, jak to zwykle bywa, gdy zdecydowane mocarstwo naciera na gospodarkę niezbyt wyrafinowaną i ubogą w argumenty, czy bogactwa naturalne. Usiłowałem, naprawdę, jednak mój patriotyzm legł w gruzach w obliczu jej zmasowanej determinacji. A skoro wykryła u mnie skłonność do ustępstw - już nie popuściła, zanim nie wydusiła ze mnie kompromisu, niewiele odbiegającego od bezwzględnej kapitulacji.
Chyba faktycznie była Ekspertem (poprawność polityczna wskazała mi niewłaściwość definicji pozbawionej feminatywu, więc obiecałem poprawności rychłą poprawę), gdyż pozbawiła mnie tkanki ochronnej i z chłodną głową rozpoczęła analizę procesów zachodzących we mnie na poziomie jądrowym. Aktywacja rdzenia paliwowego przebiegła bez zakłóceń, nawet w trybie bojowym, paliwo bez szemrania wypełniło zbiorniki, czekając na osiągnięcie i przekroczenie masy krytycznej. Reaktor (dwu)jądrowy produkował bez opamiętania, jakby reakcją łańcuchową żył od urodzenia. I chyba faktycznie żył. Ekspertyza (udało się dochować obietnicy w kwestii feminatywu) musiała mieć dwa, z niemiecka brzmiące nazwiska – Geiger i Muller (tu urodziła się drobna, wątpliwość, czy aby nie powinna objawić mi się jako Geigerka-Millerka, ale nie wiedziałem z którym państwowym Urzędem skonsultować wątpliwości). Analizowała poziom skażenia arogancko lekceważąc proces chłodzenia instalacji. Chciała doprowadzić do eksplozji? Najwyraźniej. A ja utraciłem już kontrolę nad lawinowym przyrostem masy ładunku. Utylizacja bezpośrednia, wprost na poligonie – ekologicznie, ekonomicznie i elegancko 3xE powinno gładko wpasować się w dominujące trendy.
Eksperckie narzędzia badawcze bez lęku spenetrowały stan zasobów i miałem wrażenie, że raczej prowokują eskalację, niż zamierzają wygasić ogień pod kotłem. Spontanicznie eskalowałem, jeśli brak wyboru w tej kwestii pozwalał aż tak buńczucznie określać mój stan bieżący, przy jawnej aprobacie Ekspertyzy. A potem, przewidując zbliżającą się falę uderzeniową i nieuchronny, oślepiający rozbłysk, zamknąłem oczy. Grzyb atomowego spełnienia targnął ciszą i urósł w krzyku. Czyżbym popełnił samobójstwo i pociągnął za sobą masy? Oczy otworzyłem dopiero, gdy minęła fala uderzeniowa wraz z wtórną, z ostrożności przeczekując także trzecią, już nieporównywalnie mniejszej amplitudy, ale wciąż groźną.
Zwierzęcy strach spotworzył mi tętno, które z wielkim ociąganiem usiłowało przywrócić stabilną normę. A kiedy już z grubsza się udało, Ekspertyza (broń Boże Ekspertyczka) usiłowała z moich oczu odszyfrować, czy w ramach pokojowych rokowań zdeponowałem cały zapas paliwa, czy też zachomikowałem materiał wystarczający na kolejny, nieautoryzowany ładunek. Dwuznaczny uśmieszek sugerował, że w obliczu Fachowej Komisji nie ukryję wciąż nagich faktów, choćbym się starał pokryć je demagogią i słowotokiem. Zdeterminowana, zorientowana na sukces, przystąpiła do niezwykle skrupulatnej kontroli osobistej. Wolałem nie patrzeć. Zamknąłem oczy, jak tchórz. Ja wiedziałem. Ekspertyza chyba też, bo bez skrupułów pozbyła się skażonej pierwszą eksplozją odzieży ochronnej i przystąpiła do unieszkodliwiania kolejnego ładunku.
Jak daleko gotowa była się posunąć? A ja? Czy pozwolę ogołocić prywatne magazyny do ostatniego naboju? Nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie uciec się do nuklearnego szantażu i warto w zanadrzu zachować jeśli nie ładunek, to choć sugestię, że wciąż stać mnie na brutalny atak. Pustaka nikt szanować nie zechce, a polityka to naprawdę grząskie bagno. Zaryzykować konfrontację i przejąć kontrolę? Znaczy ten… Kontrol, żeby w duchu zaszczepionej z zewnątrz poprawności płciowej nie zatracić męskości na rzecz nieuzasadnionego (mam nadzieję) feminatywu naturalnego!
Miotam się. Pragnę, pożądam, wzdycham… Ech! Uczuć rozmaitych, często sprzecznych, pełen jestem tak, że aż się we mnie przelewa, a potem wstyd łykam pospiesznie, bo pościel, tak chętna nocą, by spić ze mnie wszystkie soki, ledwie słońce do sypialni zajrzy, a już donosi, że w mroku okrzepła, skrzepła, zmatowiała, dojrzała do już-nigdy-więcej!
Kradnę wprost z chodników, spod kawiarnianych stolików, z mediów niby-socjalnych domysły niewypowiedziane, iluzje i to-tylko-przymiarki-których-kupić-nie-muszę, jakie ćmią w głowach im bardziej niedoświadczonych, tym szybciej eskalujących w ciekawość. Bo, w końcu to ledwie okamgnienie wobec wieczności, więc nawet gdyby ból, krok poza nieuświadomioną do dna strefę komfortu, piknik tuż za bezpiecznym portem, to może jednak nie, może wręcz przeciwnie, bo przecież nawet najdrobniejsza moneta posiada dwie strony jak nie przymierzając medal. Wszak grzeczni karmić się muszą ułudą łagodności, żreć życie małą łyżeczką, a jeśli raz, jeden-jedyny zapragną więcej? Rozpiąć szelki ograniczeń i powiedzieć – wreszcie ja!
Mijam na ulicy podobne wątpliwości, możliwości, niedorzeczności czekające na realizację, albo te, zbyt zuchwałe, by je pomyśleć, a co dopiero przymierzyć się do nich i nie tylko się. Każdy czeka tylko, aż spotka odwagę, która miast się pocić pośród myśli nieskromnych, powie – Spróbujmy! Najwyżej się nie uda. I co z tego? Kolejna pała wyląduje w dzienniczku? Można prozaicznie podrzeć dzienniczek, albo z nim żyć, współżyć, użyć, zużyć, przeżyć, a nawet wyżyć się bez reszty. Albo z resztą, gdyby mimo przeciwności losu się udało.
I wtedy napada mnie trwoga i powala na ziemię, a cel jej niechybnie jest przyziemny, podły, wstrętny – ograbić mnie z duszy, marzeń, nadziei, udowodnić, że istnieją niewyrugowane ze słowników słowa zakazane, jak RAZEM, które powinno, ba! Wręcz musi znaleźć się na liście słów przyszłościowo zakazanych. Nie tylko dla mnie, ale i dla wszystkich, którym SIĘ WYDAJE, że mogłyby popełnić ze kimkolwiek choć malutką, zaniedbaną wieczność.
- Czy brak odwagi na grzech czyni mnie pokornym? Czy zaledwie sprowadza do roli biernego grzesznika? Czającego się na szczególną okazję, nieuwagę zmysłów, czy niedbalstwo strażników status quo.