czwartek, 18 lipca 2024

Kopista – gladiator, mistrz walki stopami.

 

    Choć to nie jesień, z formowanych absurdalnie klonów liście sypią się jak łupież. Co dziwniejsze – zieloniutkie. Może drzewa walczą z nadmiernym tłokiem i usiłują przewietrzyć korony? W autobusie kobiety o skłonnościach do rozmnażania podbródków. Miękkie, ciepłe, nieco zamyślone, choć to wszystko pewnie jest tylko moją impertynencją i nadinterpretacją. Na wysepce pomiędzy pasami ruchu żylasta kobieta kręci kółka na rowerze, żeby nie przerwać treningu ani na moment i nie wypaść z rytmu, nim światła się zazielenią. Psy spijają ostatki chłodu z poranka, cykorie, wiesiołki i wrotycze wyciągają ku niebu długie szyje i chłoną słońce metr nad ziemią. Budleje wabią motyle, czerwone sukienki wabią męski wzrok. Krzepkie dziewczę umazało ramię zwierzyńcem godnym ogrodu zoologicznego, jeśli ktoś gustuje w świecie dwóch wymiarów (chodzi o obrazki nie o dziewczę) i monochromatycznej stylizacji (jak wyżej) Można pobłądzić pośród motyli, jaszczurek, ptasząt i sam nie wiem czego jeszcze.


    Urzędniczka o włosach wyglądających na mokre oddała się analogowej lekturze w drodze do pracy. Domy na wodzie porosły nie całkiem dzikim winem i bluszczem, lokalny Manhattan nieodmiennie kusi bywalców politechnicznego kampusu, choć lokal oferujący niedawno czeskie piwko dziś oferuje analizę składu krwi. Graficiarz „ozdabiający” elewacje w innych częściach Miasta dotarł i tu, żeby zostawić ślad w postaci napisu „LUSTRO” – wciąż nie wiem po co.


    Obok statecznej glediczii przycupnął młody kasztanowiec w kagańcu z prośbą o szacunek dla młodego życia. Cóż. Szrotowce nie potrafią czytać, albo nie korzystają z prawa łaski, żrąc go na potęgę. Tylko grzybom dobrze u stóp drzew. Starszy gość, górą mocno opalony, łydki ma biało-żółte, chorobliwie nienaturalne. Kobieta wyglądała jak puchaty, różowy cumulus i już myślałem, że dostanie kwiat czosnku od popielatego Jezusa, ale nie. Jezus minął ją bezmyślnie. Najwyraźniej inną zamierzał ozdobić kwieciem. Przed budką z kebabem ktoś zamiatał trawnik i musiała minąć chwila, nim zorientowałem się, że był sztuczny. Krzaki czarnego bzu obwieszone kiśćmi owoców, powoje wspinające się na samosiejki jesionów, na wyspie lęgowej łabędzica wysiaduje gniazdo pełne jaj.

środa, 17 lipca 2024

Prasówka cd.

 

1. Obłok zanieczyszczeń znad Atlantyku trafił do Polski.

    Do Polski trafiają odpady z całego świata (łącznie z szumowinami), więc, czemu nie znaleźć miejsca na obłok czadu? Skąd wziął się nad Atlantykiem, to już rozwiązana zagadka. Ocean go wyprodukował? Nie – kanadyjskie pożary.


2. Skoczność celebrycka.

    Ze zdumieniem przeczytałem o jakiejś pani, której udało się „wskoczyć w bikini”. I nie chodziło o atol, tylko o te mikroskopijne szmatki. Ja mam kłopot, żeby wskoczyć do autobusu, albo wyskoczyć za Miasto. Jej udało się wyskoczyć na Mazury i wskoczyć w szmatki. Zdolna. Do wszystkiego. Nie to co ja.


3. Pasikonik – Barbie.

    Leśnikom fotografowanie idzie znakomicie. Tym razem udało się schwytać w obiektyw (pewnie telefonu) konika polnego cierpiącego na erytryzm. Owad był różowy, jak tylko się da. Czyli raczej samiczka, chociaż po współczesnych samcach można spodziewać się więcej niż wszystkiego.


4. Indyjski patent.

    Gdyby ktoś poczuł się zbyt skromnie wypocony, trzeba pożreć ostrą papryczkę, co poprawi potność delikwenta. W taki upał wydalanie porami wody schładza organizm, więc do dzieła. Smacznego.


5. Skoczkowie.

    „Nielegalnych” nieopodal granicy jest wielu. Ale są wśród nich pechowcy, którzy wspiąć się na graniczny płotek dali radę, ale w dół udali się metodą przyspieszoną i połamali nóżki. Panowie byli na tyle bezczelni, że poszli do sądu, skarżąc się na Straż Graniczną. I dostali zwrot kosztów postępowania, zamiast deportacji z wilczym biletem na całą UE. Dla przykładu z milionem euro kary.


6. Kwestia skali.

    U Chińczyków wszystko musi być wielkie, bo i naród niemały. Teraz mają baterie. A dokładniej akumulatory, które podobno wytrzymają 20 lat pracy. Maleństwa są wielkości kontenerów morskich. Rols-Royce też lubi taplać się w wyjątkowości, więc nawiązali współpracę. To po to wyłazili z Unii? Żeby poknuć z Chińczykami i wepchnąć Europie towar, robiąc za pośrednika, który (zazwyczaj) zarabia najwięcej ponosząc najmniejsze ryzyko?


7. Buty rządzą.

    Dramat! Rząd sobie nie radzi, więc pani miliarderka wyprowadziła na miasto buty i one rządzą? Okazuje się, że to kowbojki. Wielka Ameryka na ulicach… Nic to, że upał doskwiera – podobno idealne do szortów i sukienek. I to ja mam nie po kolei w głowie. A redaktor zachwyca się, że modą można się bawić nie tylko jesienią!


8. Wyróżnienie.

    Od NASA. Języki teściowej, jak złośliwi nazywają sansewierię, otrzymała wyróżnienie i znalazła się na liście osiemnastu najlepszych oczyszczaczy powietrza. Może by tak posadzić ją wszędzie? Na trawnikach, klombach, dachach, pionowych ogrodach i nieużytkach? Raz dwa zawalczylibyśmy ze smogiem.


9. Sport ekstremalny.

    Szkot przyleciał sobie obejrzeć sparingowe spotkanie z wielkopolskim gigantem piłki nożnej. I spocił się oglądając, więc po meczu skoczył z mostu do wody i połamał się nieco, przy okazji nabawiając sepsy. W śpiączce farmakologicznej usiłuje przetrwać kryzys, ale stan jest krytyczny.


10. Reklama

    Wyprzedziliśmy Europę! Po raz kolejny. Euforia. Polak potrafi i różne inne inwektywy aż się cisną. Wszędzie mieszkania tanieją, a u nas wręcz przeciwnie. Drożeją i to zauważalnie. Jest się czym chwalić. A może… złotówka traci resztki mocy w tempie, o jakim politycy wolą nam nie mówić? Stówka w Biedronce nie pozwala już na szaleństwa. W Lidlu zresztą też nie.

Czerw – czerwcowy, wściekle czerwony robal.

 

    Dojrzała kobieta biodra miała tak szerokie, że wykluczały możliwość występu w wadze muszej bez poważnego uszczerbku na zdrowiu. A przecież urodą pełna krągłości zachwycała. Tańczący Z Mięsem jechał ze swoją wybranką, a oboje oczka mieli tak małe, jakby noc nie minęła nadaremno.


    Po Mieście krążą ludzie bladzi. Przeważnie. Znaczy urlopowa opalenizna wciąż przed nimi. Przechodząc skrajem „dzielnicy Boga” widuję jego ludzi. Personel odziany w czernie, szarości, obrzydliwy brąz, z rzadka w biel. Najwyraźniej Bóg nie jest zwolennikiem kolorów. Daltonista, czy co?


    Przechodząc przez wyspy monologuję niezbyt dramatycznie:

- A gdyby tak nie sprzątać tam ze dwa-trzy tygodnie?

- Upojne noce urządzane byłyby na wydmach ze szkła.


    Mija mnie dziewczyna w turkusowej spódnicy. Mknie na hulajnodze, a wiatr usiłuje powłóczyć spódnicą, jednak ona jakoś mało powłóczysta. W podwórku pełnym cegieł i granitu zaplątała się wiewiórka, bacznie obserwowane przez parę wron kołujących nad nią niczym sępy. Umknęła korzystając z osłony zaparkowanych samochodów i dopadła samotnego kasztanowca.


    Jeśli czerń miała ją wyszczuplić, powinna wybrać czerń o kilka numerów intensywniejszą. A tak? Lśniła na tle jasnych elewacji, jeśli można lśnić na czarno.

wtorek, 16 lipca 2024

Żeby wąż był wąski, trzeba go zwężyć, względnie zapuścić wąsy.

 

    Poranek obfitował w kobiety czarno-białe i nie mówię o nastrojach, lecz o strojach. Zupełnie, jakby podejrzewały śmierć odbiorników kolorowych i powrót do monochromatycznej skali odtwarzania, przy której szkoda energii na wysilanie się w całą gamę.


    Dwie niewiasty, które musiałyby nieco podkręcić pesele, żeby załapać się na uniwersytet trzeciego wieku ze słońcem były otrzaskane, żeby nie powiedzieć, że strzaskało je na mahoniowy wiór. Z lekkim niepokojem zerkałem, czy nie dojdzie do samozapłonu, bo nawet przy tej opaleniźnie wybierały jaśniejszą stronę ulicy.


    Upał opanował Miasto. Nie sądziłem, że aż tak, dopóki nie trafiłem nastolatki w obcisłych bokserkach i sportowym staniku. Pomyślałem, że wraca z basenu, czy kąpieliska i ją okradli, ale raczej nie. Daleko do jakiejkolwiek pływalni. Chyba, że taplała się w Rzece z kaczkami i okonkami.


    Kolejna nastolatka, z pompą insulinową za pasem opowiadała z przejęciem swojemu towarzyszowi, że jazda konna, to coś zdecydowanie trudniejszego od jazdy rowerem. Szkoda, że tak wulgarnie podkreślała różnice.

sobota, 13 lipca 2024

Powódź z powodem spłodziła powodzenie.

 

    Dwa różowiutkie teletubisie wtoczyły się na plac zabaw. Jednego od drugiego dzielił wektor czasu o długości z grubsza trzydziestu lat, co nie przeszkadzało im wspólnie bawić się w piaskownicy. Wróble snuły się między dachem, a wystrzyżonymi tujami, Fruczak nażarł się do syta wprost z gardziołków dzwonków i surfinii, psy pokonywały kolejny spacer tą samą ścieżką. Upał, często pozbawiony słońca, wytapia w mózgu bezwładność, chęć zapadania w letarg i przeczekania apogeum dnia.


    Chwasty radzą sobie tylko wtedy, kiedy człowiek im nie przeszkadza. Nie wiadomo skąd, wzdłuż wszystkich dróg rozpleniła się cykoria podróżnik, rosnąc niemal na metr wysoko i ciesząc oko sporą ilością niebieskich kwiatów. Wrotycze obrzucone całymi garściami żółciutkich groszków, spalone kwiaty lawendy, schnące róże i kwitnąca ponownie magnolia. Wszystko zanurzone w tyglu lata, a przecież rośliny nie rosną jak ubiegłego roku. Poznaję po skrzynkach na balkonie, po psującym się syropie z kwiatów czarnego bzu, z drobnych, ale zauważalnych fanaberii mających utrzymać przy życiu naturę. Spalone przymrozkami orzechy, winobluszcze i jesiony przetrwały, ale o owocach pewnie będą musiały zapomnieć w tym roku. Nie tylko one. Polskie morele i śliwki rosną u polskiego producenta na jego plantacjach… w Hiszpanii… Aż dziw, że sprzedawcą jest Polak, co staje się ewenementem.

Tężyzna fizyczna – cecha ludzi tęgich.

 

    Znów przyjechało pół autobusu i tłok, bo przecież każdy musi się zmieścić. Stężenie urody na metr kwadratowy wzrosło skokowo. Może dlatego pani o nosie dwa rozmiary większym od reszty twarzy (Pinokio?) zapomniała wysiąść. Na szczęście kierowca nabijał minutki na przystanku i zdążyła się ocknąć i wysiąść. Panowie, o głowach omszałych, świecących świeżą opalenizną tkwili poutykani między kobietami, jak asparagus w bukiecie goździków. Kobieta ochraniająca osiedle przed nieznanym armagedonem wracała do domu po pracowitej nocy pełnej sukcesów, a senne osiedle zostawiała gotowe do działania przez kolejny dzień istnienia.


    Sikorki, korzystając z rześkiego poranka, harcują w koronie kasztanowca, od czasu do czasu zdobywając ceglaną ścianę bez zabezpieczenia. Jaskółki podniecone czymś, kręcą się nerwowo i drą głośniej niż zwykle. Wrona siedząca na piorunochronie w czasie deszczu miała ogon wystrzępiony jak brzozowa miotła po sezonie jesiennym. Lepiej wybrałaby bezpieczniejsze schronienie.


    Dojrzała kobieta z tępą świadomością własnej urody wyznawała zapewne ideę, że im mniej będzie ukrywać, tym świat będzie piękniejszym. I zgodnie z zasadą „zacznij zmieniać świat od siebie” – pozwoliła urodzie przeglądać się w oczach postronnych. I jeszcze gówniary spod znaku tryzuba. Rozwrzeszczane, bezczelne, hałasujące w autobusie, jakby same były na świecie. Gniotące w nieskończoność puszki po nie wiadomo czym. Starszy facet słusznej budowy zerknął na nie z góry wysiadając i skomentował zachowanie jednym słowem „Dziadostwo”! Kolejna kozacka „diva” lat piętnaście z grubsza ocierała się o dwóch samców, jednemu głaszcząc brzuch, a drugiemu podsuwając pod nos świeżo poukładane w gorsecie piersiątka.


    Musiałem odwrócić wzrok. Na zewnątrz szczuplutka pani w wąskiej sukience biegła na paluszkach przeprowadzając rower przez jezdnię. W koszu na bagażniku wiozła małą, ale doskonale wyposażoną kwiaciarnię.

piątek, 12 lipca 2024

Prasówka cd


1. Osoby pacjenckie.

    Prawda, że piękne określenie chorego człowieka? A to poniżej? Istne cudo, więc żeby nie zepsuć kompletna kopia zdania:

U osób z pochwą najczęściej występuje masturbacja, zaś u mężczyzn pieszczenie osoby partnerskiej”. Język polski w pełnej krasie! To się dopiero nazywa "żywy język".


2. „Polsce grozi wojna z Rosją?”

    Robimy co możemy, żeby groźbę zmienić w fakty. Co rusz jakiś narwaniec pod biało-czerwoną flagą macha szabelką i powarkuje z telewizora, jakby na lekcjach historii wiecznie chrapał po dobrej wódzie.


3. „Francja robi porządki.”

    Zapewne śmieciarze (i śmieciarki) strajkują, bo śmieci wywozi się autokarami. Zbiera się te śmieci wprost z ulicy i wywozi. Masowo. Policja „zinwentaryzowała stanowiska” więc wiadomo, gdzie śmieci przebywają nocami. Nie powiedziano, czy wiozą do pieca kremacyjnego, ale może Niemcy podpowiedzą sąsiadom, jak się to robi. (Geografia i historia)


4. Uruchomić zjawisko entalpii.

Wystarczy nieszkliwiona donica, trochę piachu, woda i wentylator warczący na donicę z wilgotną zawartością. Pomagają też folie aluminiowe w oknach. I już będzie miły chłodek w upalny dzień. Na lekcjach fizyki nie warto było spać.


5. Złote dziecko.

    Z kategorii sportowe, więc chyba WF… Już w wieku trzynastu lat chwycił za gwizdek! Wygryzł Marciniaka… Rany boskie – trzeba było go zaszczepić, zachować słuszny dystans i najlepiej założyć mu maseczkę. Bo wiadomo, że nic tak nie uspokaja, jak szmata na pysku. A tak? Polski miliarder eksplodował – przez niego… i to już dwa lata temu (stan zdrowia znany redakcji). A teraz będzie sędziował finał ME w piłce. Znowu ktoś eksploduje? Na razie tylko internet się grzeje, jednak na stadionie będą tysiące, a przed TV miliony.


6. Co się dzieje?

    Cebula potaniała! I zalewa nas. Na WF-ie nie uczyli pływania w warzywach. Czasami w ogóle nie uczyli pływania. Człowiek pływał na biologii. To i ma. Cebula z Kazachstanu płynęła i płynie, aż nas zatopi. „Kozacka” przypłynęła wcześniej, z pierwszą falą, ale kto by tam wspominał o niej – byłby to element wojny informacyjnej. Lepiej zacznijmy budować Arkę. (lekcja religii na pewno się przyda, i ZPT)


7. Trochę mnie przerosło… (jak to na lekcjach)

    Oktomama zasłynęła w świecie popkultury. Porodem mnogim! Ponoć ustanowiła rekord miotu. Lekcje biologii były dawno, ale nie sądziłem, że poród ma wpływ na rozwój medialny jednostki. A tymczasem striptizerka, z erotycznej aktorki stała się etyczną weganką. Dziewczyny – do roboty. Kariera czeka! Wystarczy raz a dobrze „miotnąć” i dać z siebie niemal wszystko!


8. Powstaje wielki tunel.

    Och! Aby uniknąć wspinaczki samochodem na szczyt góry Grochowiczyzna (całe sto metrów przewyższenia) będzie drążony tunel – 9 miesięcy jedna nitka i drugie 9 druga, jak wszystko pójdzie dobrze. O ile w ogóle się zacznie, bo pod górą znaleziono złoża metanu. Całość ma kosztować nie mniej niż 2,2 miliarda, więc tak z 10-20 razy drożej niż droga powierzchniowa. Może warto wydobywać gaz i zyskać niezależność energetyczną? Podstawy ekonomii przydałyby się przed rozpoczęciem robót.


9. Na zdrowie.

    Po latach walki ekspertów z masłem żartym bez umiaru przez pospólstwo - nagłe odkrycie zapiera dech w piersiach. Do smażenia jest najlepsze. Sklarowane, ale przecież to wciąż masełko. I ani słowa o przebrzydłym cholesterolu. Czyżby ekspertom zaczęła dokuczać skleroza? Margaryny w odwrocie, oleje też. Czekam na wieści, co ze słoninką. (Są w ogóle lekcje dotyczące zdrowia?)


10. Reklama.

    W powodzi rzetelnego dziennikarstwa, artykułów wysokiej jakości, pełnych sponsorowanych tekstów pisanych na zamówienie indywidualne, reklam poutykanych dosłownie wszędzie, posiadanie adblocka wydaje się być jedyną sensowną opcją. Inaczej trudno byłoby w ogóle dostrzec te artykuły.


Żebrak – chudy jegomość ze sterczącymi żebrami.

 

    Od kliku dni bawi mnie widok deskorolki zaparkowanej starannie obok stojaka na rowery. W autobusie stada nie wiedzieć czemu samotnych kobiet z walizkami. Dla kontrastu trafia się jeden babo-chłop sparowany z chłopem i ponad metrowym wiechciem fioletowych chwastów. Idę przez wyspy, żeby sprawdzić, czy zieloniutki trawnik przed Green-Hotelem znów nawiedzi zieloniutki dzwoniec, by opiórkać wronę. Na wyspach dogorywa ostatnia z wczorajszych imprez. Dziewczęta wulgarnie domagają się pierogów, sącząc przydenną zawartość wysokooktanowych flaszek. Czapla ostrzegawczo po dwakroć krzyknęła, nim spadła z nieba na mieliznę, by brodzić po kolana w mętnej wodzie. Tataraki dojrzale patrolują brzegi Rzeki.


    Młode dziewczę z bujnym, a może i wybujałym biustem maszerowało z werwą, a młode, nieokiełznane piersi siały terror wśród jednostek jednoznacznie męskich. Chłopcy omijali je z szacunkiem szerokim łukiem, z obawy, albo, by nabrać dystansu i właściwej dziełu perspektywy. Wszak obrazy mistrzów oglądać należy z pewnej odległości. Chodnik pachniał schnącymi kurkami, przenosząc doznania w świat metafizyczny.


    Potem wkraczam w świat ludzi ometkowanych i aż mnie kusi rozszyfrować ich zawartość – poznać cenę detaliczną, skład i jakość półproduktów, markę, producenta… Ale tak już mam, że widzenia podrasowane fantazją potrafią wykwitnąć ciągiem dalszym z założenia subiektywnym i adekwatnym do humoru. Dziś, na widok dziewcząt o pupach wyglądających jak przewymiarowane, sterczące twory, ulepione w salonie medycyny estetycznej, wpadłem na pomysł, że dziewczęta wydają się zbyt ubogie, żeby zawodowo modelować ciało. Więc sobie radzą jakimś prostym, domowym sposobem. Cóż może być lepszego jak spanie z pupą w foremce – ukształtuje, przypilnuje, żeby się nie przelało gdzie nie trzeba i żeby sterczało gotowe do odpalenia na żądanie. Grunt, to znaleźć idealną formę.

czwartek, 11 lipca 2024

Rumak – makowiec z rumem.



    Kobieta wielu zalet, ale powiedzieć o niej szczupła, to nadwyrężyć pojemność tego słowa. I pozostawia podejrzenie, że szczupły, to zaleta. Pani trzymała się jednak w bezpiecznej odległości od „szczupłości”, jednak nie tracąc jej z oka – wałęsa się gdzieś blisko widnokręgu, a jej ślicznie pod pełnymi żaglami.

    Zaraz potem glany, rajstopy i czarne, dżinsowe spodenki. Na szczęście krótkie, ale czy to coś zmienia, kiedy białko się ścina na wolnym wybiegu? Farbowany blondyn dźwigał gitarę, jakby to był panzerfaust, a on misję do wykonania. Kobieta w koronkowej sukni do ziemi w bieli tak białej, że słoneczne promienie odbijały się jak od lustra i mężczyzna w trzyczęściowym garniturze zmierzali w towarzystwie mniej strojnej, choć bogato uposażonej pani na świeżo wyremontowany Bastion Sakwowy – pewnie chcieli mieć pamiątkę ślubu w miliardzie egzemplarzy HD nim piekło pochłonie otoczenie.

    Ledwie dziesięć minut później natykam się na scenkę rodzajową, także z fotografem na drugim planie. Na pierwszym bowiem były schody wiodące ku Rzece i dwie panie, które zdążyły już zatoczyć dwa pełne koła wokół nastoletniości i teraz otulone w nieprzeliczone warstwy różu i fioletu tuliły się w tiul, wyglądając jak okazałe cumulusy lekko fryzowane wiatrem. Wdzięczyły się do obiektywu beztrosko i z kobiecym wdziękiem. Starsza pani dźwigała na łydce siniaczka-tarantulę – oby była oswojona. Czapla utknęła na jakimś badylu i z jego wysokości przegląda menu nieświadomie pływające poniżej chudziutkich nóg. Jeszcze tylko dorodny okaz samca przytroczonego do małego, zewnętrznego plecaczka i zdecydowanie większego, wewnętrznego uczepionego pod biustem. I przerośnięta kobieta, umięśniona jak Navratilova, zaczepiła szpony na najwyższych poręczach w autobusie i zawisła nad spoconą populacją złowieszczo i władczo.

środa, 10 lipca 2024

Czekan – nauczyciel cierpliwości.

 

    Kobiety w leciutkich sukieneczkach, w sandałach i słomkowych kapeluszach, to znak, że lato w pełni. W Mieście na tle bladych ciał pojawiają się coraz częściej te nakarmione słońcem aż do brązu. Na poboczach króluje bylica, z rzadka kępy dzikiego chrzanu, tu i ówdzie nawłocie wynurzają kity, żeby w słońcu się unurzać do dojrzałego złota.


    Pulchna pani z fryzurą jak chińska pagoda podała zabandażowaną dłoń pulchnemu panu, a ten uwiódł ją w szeroki świat, albo w niezbyt duże Miasto. Wróżba Na Dzień Dobry pojawiła się znienacka i od razu dzień stał się jaśniejszym od innych. Samą obecnością wygładziła nierówności poranka i chodnika, miękkim krokiem przemierzając plenery. Załapałem się na kilwater i dreptałem pracowicie, patrząc, jak torebka niesiona na ramieniu podkrada co rusz Wróżbie milimetry spódniczki. Na skrzyżowaniach Wróżba odbierała te zdobycze bez złości i przytyków, pilnując, by nie doszło do naruszenia wątpliwej moralności. Cóż. Ktoś, kogo stać na spontaniczny taniec pośladków w oczekiwaniu na zmianę świateł musi być wypełniony szczęściem bardziej, niż piwniczka winem po siedmiu tłustych latach.


    Siwowłosa prowadziła na spacer steranego życiem wilka z przepukliną. Z gruszy spadły pierwsze, zielone jeszcze owoce. Brzemienna Zebra wygrzewała się na bulwarze korzystając z ławki wolnej od towarzystwa bezadresowców.

wtorek, 9 lipca 2024

agaty od taty Agaty.

 

    - Pobawimy się w świnki morskie? - zapytała dziewczynka siedząc na rowerku bez pedałów drugą na podobnym sprzęcie.

    - A ja głupi poszedłem. W życiu nie bawiłem się w świnki morskie!


    I spotkała mnie kara. Zabiedzony chłop o twarzy schowanej w kaptur wyglądał jak personifikacja Śmierci z dowolnych obrazów. Szedł poprzedzany terierem wyglądającym na takiego, co potrafi wykryć i aportować kości. Nawet te jeszcze chodzące. W autobusie brodaty Gruzin wwiercał się w moją głowę czarnym wzrokiem. Jeśli dobrał się do moich myśli, to szybko zrezygnował. Szaleństwem najwyraźniej można się zarazić, albo przynajmniej on tak podejrzewał.


    Nosicielka osiedlowych nowin zrezygnowała z komunikacji zbiorowej i doświadcza powiewów wiatru podróżując rowerem. Chuda panna Szparagówka zadarła wysoko nagie kolanko, a pan Szparag wiązał jej bucik w powietrzu, przy okazji zerkając, czy kto im walizy nie podprowadza. Samurajka w czarnej sukni drobiła kroczki przygotowując natarcie i usiłując przejść skrzyżowanie bezkolizyjnie. Skrzyżowanie leżało krzyżem, raczej potulnie i nie wykazywało woli walki.


    Tłuste wyspowe szpaki uwijają się po trawnikach, wrony, nieco już pijane nadal raczą się sfermentowanymi mirabelkami. Kopciuszek przysiadł na burcie przyczepy i ogonkiem dyktował rytm. Tak z dziesięć herców, albo i lepiej. Czupurny kwiczoł najwyraźniej ma gniazdo w koronie kasztanowca bo znów gonił wronę, oblizującą dziób pełen puchu.


    Zachwycam się wysypem kobiet inwestujących nie we wzrost, lecz w pozostałe rozmiary i jakoś nie przechodzi mi przez gardło słowo „przeinwestowane”. Jeśli już ironizowałbym, to z chudzielca o tak okazałych piersiach doczepionych do mizernego ciała, że ich obraz niemal wykluczał możliwość zauważenia, jak nieludzko brudne miała trampki. Dysponując takim kształtem (nie sylwetką, a właśnie kształtem) można sobie pozwalać na wiele. Być może miała to być jedyna skaza na ideale? Taki pieprzyk zalotny.


    Śliczna, azjatycka kuleczka o rudych włosach usiłowała wspiąć się pupą na siedzenie, ale do sukcesu zabrakło jej paru centymetrów. Dopiero gdy stanęła na paluszkach mogła cieszyć się pozycją siedzącą. A ubiegły wiek pamiętała z własnych wspomnień, nie z opowieści dziadków. Barbapapa z siwą bródką penetrował wzrokiem przedpole, z braku komunikacji zbiorowej zachwycał się urodą przyrody ożywionej i lekkomyślnie skłonnej do prowokacji. Krzepkie dziewczę niosło maleńki plecak z takim mozołem, że podejrzewałem rtęć luzem, albo sztaby ołowiu.


    Intryguje mnie, czy osoby zajmujące w transporcie dwa miejsca z musu, bądź ze zwykłego chamstwa płacą za dwa bilety. I czy w samolocie, gdzie skrupulatnie pilnuje się wagi bagażu klient chudszy może wziąć więcej, żeby suma masy przypadająca na jego bilet odpowiadała sumie masy klienta cieleśnie bogatszego. Chyba za tę samą cenę lecą...

poniedziałek, 8 lipca 2024

Ekstrakt o szlachetnej modzie męskiej.


    Mała czarna? Zbyt skromna, dobra dla plebsu, lecz nie dla arystokracji. Dla wielkich nic mniej, jak duża czarna – sięgająca dołem kostek, a górą chwytająca za grdykę nie wchodzi w rachubę!

niedziela, 7 lipca 2024

Zapaśnik – tłusty, zapasiony facet.

 

    W ramach doganiania mody postanowiłem zrzucić. Żeby nie iść na łatwiznę wyznaczyłem cel – czterdzieści kilo! Z rozmachem i bez kumoterstwa. Zadbałem o publikę, fachowe wsparcie, a kiedy byłem gotów – natężyłem się… Bolało jak cholera. Bardziej niż przy zatwardzeniu, ale wreszcie zrobiło „blup”! Chlasnął o podłogę ochłap o pożądanej masie. Komisja załadowała na wagę, żeby nie pozostawiać niedomówień. Cztery dychy z drobnym haczykiem. Sukces!


    Kiedy kamery poszły odpocząć, pogłaskałem zrzut i zrobiło mi się zwyczajnie żal. Z mojego „żebra” wszak… Chwyciłem machinalnie w dłonie i ulepiłem kulę, potem drugą. Nim się spostrzegłem ulepiłem dziesięcioraczki! Wszystkie zdrowiuśkie. Tylko gęby darły z głodu.

sobota, 6 lipca 2024

Prasówka cd.

 bo dawno nie było...

1. Urlop.

Arabowie upodobali sobie Zakopane, Czesi wolą Bałtyk. Lubię Czechów, więc pojadę nad morze, odpocząć od Kozaków. Ponoć na Bałtyk wpłynął dotąd jeden rekin i słuch o nim zaginął. Przejrzę menu nadmorskich barów rybnych, to może się odnajdzie.


2. Full kontakt.

Młode dziewczę zza wschodniej granicy doszło do wniosku, że Polska, to Europa, a w Europie, będąc blisko wody, spaceruje się nago. Skorzystała z okazji, że coś mokrego leżało w zagłębieniu ziemi i hyc – od razu do rosołu. Starszy pan na rowerze fachowo i skrupulatnie sprawdził, czym podrasowała piersi, a policja wezwana przez naocznego świadka w pełnym stroju stwierdziła, że jest „nieodpowiednio” ubrana. Nikt nie wniósł skargi, więc może faktycznie weszliśmy do Europy?


3. Gdzie się podział rozum?

Polityka jest ohydna. Gość, który chwilowo zaczął przewodzić UE odważył się pojechać do przedstawicieli dwu walczących stron, by sprawdzić możliwości zakończenia przelewu krwi. Żeby szydzić z rozsądnego, trzeba mieć niezłą sieczkę we łbie, co u naszych polityków staje się normą. Większość gadających głów eskaluje niebezpiecznie i usiłuje wepchnąć cały świat do wrzątku.


4. Korki.

Ukraińska agencja turystyczna ostrzega klientów o korkach na granicy w Medyce i ostrzega, że planując wycieczkę na Ukrainę, by pozwiedzać, albo pohandlować trzeba liczyć się z opóźnieniami. Co dzień czytam o niekończącym się paśmie sukcesów, ale nigdzie dotąd nie napisali, że już po wszystkim i można swobodnie rozkoszować się atrakcjami turystycznymi.


5. Vendetta.

Wypłata nie dotarła na czas, więc kosa na sztorc i do boju. Chłop niezwłocznie przystąpił do oblężenia firmy; otoczył ją i zaczął szturmować ogniem i mieczem. Siedziba spłonęła, ale pracodawca zdążył skrzyknąć najemników w niebieskich zbrojach -przybyli i zakuli gościa w dyby.


6. Miłość ponad wszystko.

Seksszopa w każdym odzieżowym? Przebieralnie może nie dysponują luksusem nadmetrażu i umeblowania, ale w czasach „mikroapartamentów”… Cóż darmowa intymność przebieralni pozwoli zaoszczędzić grosz i zamiast wydatków na pokój hotelowy, zostanie gotowizna na zakupy. Dwa w jednym – przymierzyć i skonsumować zachwyt partnera… Ach! Zapomniałbym o trzeciej nóżce – parka wrzuciła film do sieci, żeby także zasięgi doznały erekcji.


7. Dopóki śmierć nie rozłączy.

Pan Biden w oficjalnym wywiadzie ogłosił, że ustąpi dopiero, gdy Bóg się o niego upomni. A na razie zajmie się tym, co potrafi najlepiej na świecie – rządzić i dzielić. Nie wiadomo, czym będzie dzielił, ale wiadomo, że chce rządzić całym światem.


8. Sprawozdanie.

Polski aktor poszedł z żoną do sklepu… Sensacja pierwszej wody. Kupił jajka i bagietkę. Przepraszam – nie kupił, a „wyposażył się”, na dodatek ekologicznie. Ciekawe, czy w domu będzie „stosował” te jajka, czy zwyczajnie je pożre.


9. Najdroższa pompa świata

Za posiadanie na działce ujęcia wody można zapłacić karę i to gigantyczną. A jak deszcz spadnie z dachu, to trzeba zapłacić podatek. Nielegalne wydobycie wody, nielegalne rozprowadzanie, ech! Strach pomyśleć, że powietrze czeka w kolejce do fiskalizacji.


10. Reklama.

Reklamowane są deszcze. I burze. Niebezpieczne, więc zostań w domu. Telefon grzeje się od komunikatów. Upał doskwiera. Piłkarze, zlani nie tylko potem, ale i przedtem wyjechali już z mistrzostw i rozkoszują się czasem wolnym. Żona jednego z nich, na basenie pochwaliła się „twerkowaniem” – czyli kręceniem pupką. Ponoć z wielką gracją i elegancją kręci. Się wie, że on kręcił, gdy ona kręciła i musieli podzielić się ze światem tą nowiną.

Dygresja przy robocie.


    Nacieram. Walczę. Okopuję się, zalegając plackiem. Fizycznie, trę kartofle na placki. Różnica taka, że rany bojowe nieco drobniejsze. I bez sanitariuszki z rudą grzywką da się zaleczyć. Placki wymagają jaj, co sprowadza mnie w czeluści piekielne. Sam nie wiem gdzie (i po co) wyczytałem, że w sporcie kobiecym pojawiła się nowa jednostka chorobowa, która także jest w natarciu. Skokowy przyrost cierpiących. Zapalenie jąder… Cóż. Jak się ma zaświadczenie od psychiatry, to można natychmiast wbijać w damski strój, by poprawić rekord świata, czy Pcimia Dolnego – dowolnie. Jajka trochę tęsknią za luzem męskiego trykotu, ale dla chwały – nieustraszona i gotowa na wszystko!

Rzeźbię rzeź rzężących rzeźników.

 

    Sroki wrzeszczały na siebie, najwyraźniej mowa była o aborcji, albo o przesiedleńcach. Wiadomo – u srok wszystko musi być czarno-białe. Na przystanek wyległy mocno osadzone w dobrobycie ślicznotki w każdym możliwym wieku, lecz łączyła je fryzurka w kolorze słomki. Ponoć dwa procent kobiet ma naturalny blond, ale ten tymczasowy, to niemal połowa. Chyba. Rowerzystka otwiera paśnik na świeżym powietrzu, nie wnikając, czy ono na pewno świeże. Grunt, że pizza upieczona w samochodzie pachnie daleko, a na podwórku wyciągają głowy żółciuteńkie wiesiołki. Dziewczynka z kucykami angażuje rodziców do większego wysiłku. Ilekroć przystaną, zaczyna buczeć i chlipać. Co innego, kiedy w pocie czoła biegają schyleni w pół, albo asystują zjazdom na zjeżdżalni, czy popychają huśtawkę. Grunt, że płacze po naszemu, bo takie nieszczęścia łatwiej znieść. W warzywniaku czarna porzeczka czeka na adopcję, jednak ceny zaporowe każą jej czekać na bogacza. Przed sklepem rumieni się czerwona, jeden z ostatnich znaków, że niegdyś był tu przydomowy ogródek. Orzech włoski, śliwę i gruszę wycięli w zeszłym roku, żeby postawić konserwy allegro, czy dpd.

Suszarka – statek do przewozu wyschniętych produktów.

 

    Cieniem zmierzyłem jezdnię. W oczach słońca, jestem dłuższy niż ona szeroka. Za to zdecydowanie płytszy. Po moim cieniu przejeżdżają bez trudu wywrotki budowlane i nawet małe samochody osobowe nie podskakują na nim. Duża blondynka cerę miała przeźroczystą, wyglądającą jak płótno, na którym dopiero zagości wygląd, jeśli nie docelowy, to choć tymczasowy. Stasza pani usiłuje ustąpić miejsca młodszym kobietom, ale te są zawstydzone. Hałdy ziemi mające stać się podłożem trawników na poboczu dziś wykorzystują dziko rosnące słoneczniki. Ścieżką rowerową mknie kolarzówka. Pani dosiadła rower jakoś tak, że w kategoriach towarzyskich powiedziałbym, że go molestuje. Rowery dla golemów powinny mieć rozmiar adekwatny do jeźdźca. Być może pani wierzy, że dzięki wysiłkom dorośnie (znaczy skurczy się) adekwatnie do możliwości sprzętu. A przecież dostatek cielesny bardzo często wbudowany jest w geny i strukturę kości.


    Kobieta o pokaźnych (żeby nie było niedomówień – wcale nie obnażonych) piersiach niosła plecak, który miał zrównoważyć obciążenie, jednak pakując go chyba przesadziła, bo idąc pochylała się żeby nie upaść na plecy. Przed sklepem z odzieżą z drugiej ręki dostrzegam dżinsy z trzeciej… powiedzmy, że ręki, choć brzmi to słabo. Jarzębina ugina się pod ciężarem owoców, w gęstwinie topoli rechocze dzięcioł zielony. Dziewczęta, którym ciężar gatunkowy nie pozwala zapiąć guzika dżinsów mogłyby łaskawszym okiem zerknąć na sukienki – choćby dżinsowe. Z lombardu wychodzi niezadowolony z wyroku kloszard. Na szyi ma złoty medal za nie-wiadomo-co i metalową plakietkę z napisem VIP. Prawdopodobnie usiłował spieniężyć trochę sterany smartfon mieniący się jak benzyna w kałuży. Golem wypalany w słońcu wielu kurortów utracił życiową energię i dogorywa na ławeczce lekko wstrząsany pływami fal wewnętrznych.

piątek, 5 lipca 2024

Słońce – dziecko słonia.

 

    Niskopienny king-kong futruje. Kabanosy śmierdzą chemią. Chyba jest w towarzystwie innego king-konga, równie kompaktowego i zaniedbanego. Obaj towarzyszą bardzo doświadczonej „nastolatce” w spodniach składających się zasadniczo z dziur. Jedynym całym miejscem jest chyba kieszeń na smartfon.


    Parka przerośniętych nastolatków okazuje sobie czułość ignorując otoczenie – norma. Każdy kiedyś tak ma. Dziewczę z okazji pierwszego zauroczenia musiało mocno wyrosnąć, żeby sięgnąć ustami chłopca. Widać to po sweterku, który choć rękawy ma wystarczająco długie, by sięgnąć nadgarstków, to już dół kurczowo trzyma się ostatnich żeber, a o sięgnięciu bioderka może tylko pomarzyć, albo pozazdrościć chłopcu chwytniejszych dłoni.


    Druga parka, na pierwszy rzut oka składająca się z roześmianych koleżanek wertuje zawartość jednego telefonu. Jedna z nich jest tak „zmasowana”, że zasługuje na prywatnego satelitę. Satelitkę. I ma. Szczupłe dziewczątko krąży wokół z objawami zachwytu na buzi, stopy stawia pomiędzy stopy tej okazalszej, a czasem poprawia jej niesforne kosmyki raczej zaniedbanych włosów. Dopiero, kiedy zbierały się do wysiadania, okazało się, że zmasowana niewiasta jest facetem. Zmylił mnie biust…


    MPK kompletnie nieodpowiedzialnie i bezzasadnie składa deklarację miłości w chamski sposób zaklejając okna wyznaniem i traktując pasażerów jak barany wiezione na jatkę. Może i tak jest? Młodziuteńka dama, objuczona wiklinowym koszem, za którym się ukrywa, nosi na głowie słomkowy kapelusz. Nóżki ma chude i tak blade, jakby słońce miało powstać dopiero pojutrze. Kiedy jednak podnosi główkę, buzię ma prześliczną. Taką buzię powinni sprzedawać na receptę dla ponuraków. Poprawia humor.


    Wśród napisów zdobiących wszechobecne plecaki znajduję „nostalgię” i „borderline”. Ciekawe, czy znajdę więcej przypadków z zakresu medycyny umysłu.


    Przekraczając dołem wiadukt kolejowy dostrzegam zalążek stalagmitu zdobiący chodnik. Wiadukt przecieka od zawsze i chyba ma to fabrycznie wbudowane. Kropla za kroplą spada na chodnik tlenek żelaza plus okruchy szarej farby budując strukturę znaną z jaskiń wapiennych.

czwartek, 4 lipca 2024

Wagina – kobieta obsługująca wagę.

 

    Wróble pracowicie przegryzały się przez ciszę poranka, szczekając na co popadnie. Osiedlowe jałowce obrzuciło owocami, jak nie przymierzając pryszcze nastoletnie gębusie. Kobiety o szerokich biodrach sennie zmierzają ku codziennym mozołom, a ja najwyraźniej deprecjonuję męską połowę populacji, jednak faceci zdają się być mało widowiskowi, czy zjawiskowi. W ogóle zdumiewa mnie fakt, że kobiety potrafią „coś” wyłuskać z męskiego grona i zaadaptować na większą część wspólnego żywota. Staruszka w bieluteńkiej sukni do ziemi i białych, wysadzanych diamencikami balerinach wysiadła z autobusu i czeka na tramwaj, który dowiezie ją do USC – nieczynnego jeszcze, ale czy to istotne?


    Blondyna, skomponowana raczej narzędziami stosowanymi do budowy architektury, niż zegarmistrzowskich bibelotów dźwigała torbę adekwatną do postury bez widocznego wysiłku. Najwyraźniej jada solidne śniadania i na tym nie poprzestaje. Obok mnie wędruje dziewczyna, której majtki robią co mogą, żeby trzymać się z dala od pośladków, więc i ja na wszelki wypadek oddalam się od nich. Dziewczęta o twardych piersiach, którymi grawitacja dopiero zaczyna się interesować, wędrują z szerokimi uśmiechami, beztrosko i radośnie podrygując. Stadko jaskółek krąży nad skrzyżowaniem, drąc się pod niebiosa, czyli raczej nie polują. Pani w bawełnianym dresie pełna nie tylko energii maszeruje, na każdym kroku stając na paluszkach. Pokaźny gość uformował brodę w popielatą klepsydrę. 

    Na czerwonym świetle przechodzę przez skrzyżowanie odprowadzany karzącym spojrzeniem poszarzałych zakonnic i tęsknym spojrzeniem zmarzniętej pani. Wyspy, cywilizowane kosiarkami tracą koloryt i ostatki „dzikości”. Pojedynczy krzyk osamotnionej mewy brzmi smutno, niemal tragicznie. Wyspowe kubełki wyglądają, jakby ktoś preparował „sportowego jeża”. Niewtajemniczonym wyjaśnię, na czym polega zjawisko. Po lekkoatletycznym mitingu, gdzie główną atrakcja wieczoru jest 4x100 z zagrychą – nadchodzi poranek, a z nim kac-morderca, pastwiący się nad ostatnimi szarymi komórkami. Pić się chce, ale wszystko zostało wypite wieczorem. Bierzemy więc dużą miskę i wkładamy do niej puste butelki szyjkami w dół. Kiedy będzie już pełno miska zacznie przypominać jeża. Ale dołem… nakapie kieliszek, albo i dwa. W sam raz, by uśmierzyć ból istnienia. W sam raz na rozchodniaczka.


    Niemal bezcielesny (i ostrzyżony doskonale, żeby się rzepy nie czepiały) pies prowadzi na smyczy panią, również niemal bezcielesną. Kwiczoł, choć o połowę mniejszy goni wronę przez całą długość podwórka, a ta zmyka, aż się kurzy.

środa, 3 lipca 2024

Amator.

 

    Bóg dokonał aktu samokreacji i z braku doświadczenia powołał do życia prymitywnie liniowy czas. Wtedy zaczęła się nuda, przerywana rzadko stworzeniem mało angażującej galaktyki, czy mgławicy, względnie obserwacją apetytu czarnych dziur tworzących się spontanicznie, jako odpowiedź na masę masy wypełniającej próżnię. Chaos stworzenia dostarczał ubożuchnej rozrywki, pozostawiając sporo wolnych chwil na przemyślenie twórczości. Bóg wybrał sobie jeden ze światów i postanowił go zaludnić, żeby pozyskać choć kilku wyznawców. Inaczej jego byt był abstrakcją pozbawioną sensu. Niby się udało, jednak zawiodła komunikacja z wiernymi.


    Mądrzejszy Bóg postanowił poczekać, aż wierni sami go wymyślą i abdykował w niebyt, licząc na stosowną chwilę.

Skwarek – mały upał.

 

    Dorodne dziewczę, wsiadając, wyeksponowało pośladki, na których nawet początkujący geograf bez trudu rozpiąłby siatkę południków i równoleżników. Z tą pupą konkurować mogła wyłącznie „twarzowa” maska – istna karykatura. Gdyby była to twarz naturalna, musiałaby mieć korzenie w sennych koszmarach.


    Hałdy urodzajnej ziemi, zeskładowane w wielkich kopcach i zasiedlające pobocze budowanego bus-pasa błyskawicznie zostały skolonizowane przez chwasty. Gdzieś obok szedł chłop wyglądający jak boja na krótkich nóżkach. A przecież wędrował szybciej, niż hipoteza o jego skromnych możliwościach. Zerkając na jędrne i krzepkie zaplecza młodych niewiast nie mogłem uwolnić się od idei, że projektanci dżinsów powinni pójść za potrzebą czasu (a może i własną) i zaproponować piękniejszej połowie ludności tylne kieszenie, w które zmieści się bez trudu nowoczesna maszyna telekomunikacyjna pogardliwie nazywana komórką.


    Rozglądam się po autobusie, którym niemal co dzień o tej samej porze zaszczycam świat swoją mało widowiskową postacią: Tańczący Z Mięsem, Skórzastogłowy, Mała Mi z kichającym na świat cherubinkiem, dwie Kobry, Śpiąca Królewna, Sympatyczna Z Hipopotamim Ziewnięciem… Sami Starszy, Dobrzy Nieznajomi.


    Nastolatka, chuda była do tego stopnia, że wisiały na niej legginsy. A w tramwaju jechał sobie prześliczny karampuk… żeby dla orientacji choć po jajkach się podrapał, albo nieśmiało poprawił ubożuchny biuścik… nic z tego. Bliżej Rynku, dziewczyna powoziła pojazdem roweropodobnym, zbudowanym z jakiejś skomplikowanej instalacji hydraulicznej, mieszczącej na peryferiach układu stereofoniczny system audio, z którego korzystała, jakby słuch miała zakurzony bardziej niż chodniki po wielkiej majówce. Para trzymająca się za rękę z wolna oddalała się od Rynku. Wierutna bzdura! Już kwadrans później para trzymająca się za ręce z wolna oddalała się… Czyli w piętnaście minut musieli okrążyć Ziemię! I nawet się nie spocili. Z wolna… Niezłe szyderstwo.


    Na głównych deptakach galerii handlowej mam okazję podziwiać pancerne, ciężkozbrojne dziewczęta piękne alternatywnie i dość mrocznie wystrojone, przewidujące rychłą wojnę, albo inny armagedon. Tuż obok nich przemknęła omdlewając pod ciężarem urody własnej dziewczyna w jedwabnej piżamce letniej i różowych kapciach z futerkiem. Wdepnęła w dwa farbowane na różowo chomiki?

wtorek, 2 lipca 2024

Parowiec – zgromadzenie par.

 

    Dzień kobiet puchatych, wzbudzających uczucia miękkie i aksamitne. Nawet Mała Mi przestała być złośnicą i nabrała ciała, żeby mieć energię do wychowania blond aniołka kichającego na cały świat. Nieliszcne „szparagówki” miały miny zacięte i wzrok skupiony na elektronicznych ploteczkach. Może to z powodu asfaltu który nie potrafi pochłonąć nocnego deszczu. Sympatyczna pulcheryjka zademonstrowała migdałki, ziewając niczym hipopotam. Dwie panie, gdyby ćwiczyły boks (wstydziłem się napisać bokserki, bo brzmi to odzwierzęco, albo bieliźnianie) musiałyby „chodzić” w kategorii open, albo zmienić dyscyplinę na sumo, gdzie także nie nazwaliby ich chudzielcami. Przezornie stanęły po przeciwległych burtach autobusu, lecz kierowca nieufny z natury testował siłownikami ułożenie podwozia. Panie miały piękne buzie i stopy absolutnie zbyt delikatne do dźwigania wszystkiego, co udało się im zgromadzić na czarną godzinę.


    Wiatr strącił z jabłoni nadmiar wciąż zielonych owoców, służby walczą z powodzią szkła cyklicznie zalewającą wyspy. Trawa, kretyńsko ścięta przed falą upałów zmieniła barwę ze słomkowej na brązową. Kobieta zapewne nazwałaby ów kolor na sto (lepszych) sposobów, ja poprzestanę na tym prymitywnym, przypisanym męskiej połowie świata.