Miotam się. Pragnę, pożądam, wzdycham… Ech! Uczuć rozmaitych, często sprzecznych, pełen jestem tak, że aż się we mnie przelewa, a potem wstyd łykam pospiesznie, bo pościel, tak chętna nocą, by spić ze mnie wszystkie soki, ledwie słońce do sypialni zajrzy, a już donosi, że w mroku okrzepła, skrzepła, zmatowiała, dojrzała do już-nigdy-więcej!
Kradnę wprost z chodników, spod kawiarnianych stolików, z mediów niby-socjalnych domysły niewypowiedziane, iluzje i to-tylko-przymiarki-których-kupić-nie-muszę, jakie ćmią w głowach im bardziej niedoświadczonych, tym szybciej eskalujących w ciekawość. Bo, w końcu to ledwie okamgnienie wobec wieczności, więc nawet gdyby ból, krok poza nieuświadomioną do dna strefę komfortu, piknik tuż za bezpiecznym portem, to może jednak nie, może wręcz przeciwnie, bo przecież nawet najdrobniejsza moneta posiada dwie strony jak nie przymierzając medal. Wszak grzeczni karmić się muszą ułudą łagodności, żreć życie małą łyżeczką, a jeśli raz, jeden-jedyny zapragną więcej? Rozpiąć szelki ograniczeń i powiedzieć – wreszcie ja!
Mijam na ulicy podobne wątpliwości, możliwości, niedorzeczności czekające na realizację, albo te, zbyt zuchwałe, by je pomyśleć, a co dopiero przymierzyć się do nich i nie tylko się. Każdy czeka tylko, aż spotka odwagę, która miast się pocić pośród myśli nieskromnych, powie – Spróbujmy! Najwyżej się nie uda. I co z tego? Kolejna pała wyląduje w dzienniczku? Można prozaicznie podrzeć dzienniczek, albo z nim żyć, współżyć, użyć, zużyć, przeżyć, a nawet wyżyć się bez reszty. Albo z resztą, gdyby mimo przeciwności losu się udało.
I wtedy napada mnie trwoga i powala na ziemię, a cel jej niechybnie jest przyziemny, podły, wstrętny – ograbić mnie z duszy, marzeń, nadziei, udowodnić, że istnieją niewyrugowane ze słowników słowa zakazane, jak RAZEM, które powinno, ba! Wręcz musi znaleźć się na liście słów przyszłościowo zakazanych. Nie tylko dla mnie, ale i dla wszystkich, którym SIĘ WYDAJE, że mogłyby popełnić ze kimkolwiek choć malutką, zaniedbaną wieczność.
- Czy brak odwagi na grzech czyni mnie pokornym? Czy zaledwie sprowadza do roli biernego grzesznika? Czającego się na szczególną okazję, nieuwagę zmysłów, czy niedbalstwo strażników status quo.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz