Kwiczą kwity, kraczą kraty, kuszą kusze, kopią kopie, kluczą klucze, klęczą klęski i karmi karma krzyk kszyka z koszyka.

 

Miastem jeżdżą puste tramwaje, kojarzące mi się bez powodu z niedoskonale wyjedzoną konserwą, która czeka dopiero na wizytę zwabionego aromatem resztek padlinożercy, żeby wylizał wnętrze do czysta. Nieważne, szop pracz, czy niedźwiedź brunatny. Zerkam z niepokojem, ilekroć furty się otwierają, czy z mroku nie wychynie różowy, głodny jęzor, wyłuskują mnie z wnętrza tramwaju we własne wnętrze. A dziś jechałem „Kominkiem” – kardynałem Kominkiem, który Niemcom wybaczył i poprosił ich o wybaczenie. Ja tak nie umiem. Pamiętliwy jestem i zawzięty.

Wilgoć rozlewa się po świecie niespiesznie, wygładzając pory w asfaltowych ścieżkach, czasem wspinając się na kostki nieostrożnych piechurów. Wygasły kościół towarzyszy uniwersyteckim brylantom architektonicznym, skrzącym się od świateł. Cyniczne z racji wieku, ponure mury kościoła smużą się zaledwie mgłą domysłu, niczym zły duch, wyrzut sumienia utuczony wielowiekowym grzechem wyssanym z konfesjonałów. Spontanicznie zatrzymuję się przed witryną Sklepiku Z Cudami, a poza pierwszym planem, na półkach pełnych bibelotów, skromnie (powiedzmy) rozsiadł się Budda cały w złoceniach i żarliwą modlitwą hipnotyzuje całe stada dzikich kotów skrzętnie nadstawiających ucha, czy jakaś łaska boża nie uprzyjemni im nadciągającego dnia pełnego zagrożeń dla ich niezależności.

W podwórku nocny deszcz poczynił szkody. Wrony malujące odchodami pejzaż, czy może portret wydalając maźnięcia „pędzla” z wysokich gałęzi jawora muszą być niepocieszone. Spłukał wszystko i mandalę trzeba będzie zacząć układać od nowa. Istna szkoła cierpliwości i wytrwałości, godna epitetu syzyfowa. Pierwsze kleksy już znaczą obszar do zapełnienia.

Z nadmiaru czasu wolnego od widzeń, pochylam się nad „eksperckością” obecnych czasów. Bez nich jakoś żyć się już nie da, przynajmniej medialnie. Dorobiliśmy się ekspertów od chorób nieznanych światu, od wykrywania, definiowania i oznaczania płci żywotów cyfrowych, bo chyba nie analogowych ludzi, są też tacy, którym udaje się osiągnąć ekspercki poziom wiedzy z zakresu etyki kontaktów seksualnych na styku człowiek-maszyna i prowadzić debaty, czy można zgwałcić budzik, albo obrazić mikser (uuuups! zapomniałem o ekspertach od mowy nienawiści, oraz innych wykluczeniach społecznych, w tym absolutnie niepomijalnych feminatywów w mowie i piśmie, dzięki którym lada chwila okazać się może, że to nie był o zgrozo budzik, tylko budziczka w galopującej depresji, albo mikserka-azjatka uczulona na wołowinę, mleko kozie i szałwię). Są eksperci od szkodliwości naturalnego żarcia i eksperci od zdrowego żywienia w sieciowych molochach, zawodowcy od określania i zmieniania norm tego, co w organizmie ludzkim jest niezbędne, a co nadmiarowe. Od dziur ozonowych wypierdzianych przez zanikające bydło domowe i czego kto nie wymarzy sobie. I tylko jakoś nie wiadomo, skąd ta wiedza tajemna pochodzi. Zdawałoby się, że wiedzą warto się dzielić, szkolić adeptów, a nie egoistycznie zawłaszczać na wyłączność, uśmiechem Giocondy kwitując pytania o pochodzenie, jakby to były dane wrażliwe.

Jakoś się tak układa, że wracając rozpustnie tramwajem otoczony jestem licealną gawędą i zdumieniami może już nie dziewiczymi, ale wciąż bliskimi temu stanowi. I jakoś tak ostatnio mojej podróży towarzyszyła debata przedmaturalna nad zawiłościami języka polskiego, ze zmasowanym naciskiem na słowo pszczoła i sposób zapisu, wg idealisty/licealisty nie do przyjęcia! Nie bardzo wiem, czy chciał skonsultować pisownię/nazwę z owadem ją noszącym, czy czuł się wykluczony, jako żyjątko z męskim zakończeniem układu rozrodczego i potrzebował w masie pszczół-dziewcząt odnaleźć sobie podobnego pszczoła. Przyznam się, że PSZCZOŁ brzmi. Trudno udawać obojętność, a samiczkom (być może) zmiękłyby kolanka, gdyby poznały kogoś o tak nietuzinkowym imieniu!