Podniosła mi brodę palcem i oświadczyła, że jest kompetentna i zamierza mnie rozbroić. Rozmowy pokojowe i negocjacje ustępstw nie trwały długo, jak to zwykle bywa, gdy zdecydowane mocarstwo naciera na gospodarkę niezbyt wyrafinowaną i ubogą w argumenty, czy bogactwa naturalne. Usiłowałem, naprawdę, jednak mój patriotyzm legł w gruzach w obliczu jej zmasowanej determinacji. A skoro wykryła u mnie skłonność do ustępstw - już nie popuściła, zanim nie wydusiła ze mnie kompromisu, niewiele odbiegającego od bezwzględnej kapitulacji.
Chyba faktycznie była Ekspertem (poprawność polityczna wskazała mi niewłaściwość definicji pozbawionej feminatywu, więc obiecałem poprawności rychłą poprawę), gdyż pozbawiła mnie tkanki ochronnej i z chłodną głową rozpoczęła analizę procesów zachodzących we mnie na poziomie jądrowym. Aktywacja rdzenia paliwowego przebiegła bez zakłóceń, nawet w trybie bojowym, paliwo bez szemrania wypełniło zbiorniki, czekając na osiągnięcie i przekroczenie masy krytycznej. Reaktor (dwu)jądrowy produkował bez opamiętania, jakby reakcją łańcuchową żył od urodzenia. I chyba faktycznie żył. Ekspertyza (udało się dochować obietnicy w kwestii feminatywu) musiała mieć dwa, z niemiecka brzmiące nazwiska – Geiger i Muller (tu urodziła się drobna, wątpliwość, czy aby nie powinna objawić mi się jako Geigerka-Millerka, ale nie wiedziałem z którym państwowym Urzędem skonsultować wątpliwości). Analizowała poziom skażenia arogancko lekceważąc proces chłodzenia instalacji. Chciała doprowadzić do eksplozji? Najwyraźniej. A ja utraciłem już kontrolę nad lawinowym przyrostem masy ładunku. Utylizacja bezpośrednia, wprost na poligonie – ekologicznie, ekonomicznie i elegancko 3xE powinno gładko wpasować się w dominujące trendy.
Eksperckie narzędzia badawcze bez lęku spenetrowały stan zasobów i miałem wrażenie, że raczej prowokują eskalację, niż zamierzają wygasić ogień pod kotłem. Spontanicznie eskalowałem, jeśli brak wyboru w tej kwestii pozwalał aż tak buńczucznie określać mój stan bieżący, przy jawnej aprobacie Ekspertyzy. A potem, przewidując zbliżającą się falę uderzeniową i nieuchronny, oślepiający rozbłysk, zamknąłem oczy. Grzyb atomowego spełnienia targnął ciszą i urósł w krzyku. Czyżbym popełnił samobójstwo i pociągnął za sobą masy? Oczy otworzyłem dopiero, gdy minęła fala uderzeniowa wraz z wtórną, z ostrożności przeczekując także trzecią, już nieporównywalnie mniejszej amplitudy, ale wciąż groźną.
Zwierzęcy strach spotworzył mi tętno, które z wielkim ociąganiem usiłowało przywrócić stabilną normę. A kiedy już z grubsza się udało, Ekspertyza (broń Boże Ekspertyczka) usiłowała z moich oczu odszyfrować, czy w ramach pokojowych rokowań zdeponowałem cały zapas paliwa, czy też zachomikowałem materiał wystarczający na kolejny, nieautoryzowany ładunek. Dwuznaczny uśmieszek sugerował, że w obliczu Fachowej Komisji nie ukryję wciąż nagich faktów, choćbym się starał pokryć je demagogią i słowotokiem. Zdeterminowana, zorientowana na sukces, przystąpiła do niezwykle skrupulatnej kontroli osobistej. Wolałem nie patrzeć. Zamknąłem oczy, jak tchórz. Ja wiedziałem. Ekspertyza chyba też, bo bez skrupułów pozbyła się skażonej pierwszą eksplozją odzieży ochronnej i przystąpiła do unieszkodliwiania kolejnego ładunku.
Jak daleko gotowa była się posunąć? A ja? Czy pozwolę ogołocić prywatne magazyny do ostatniego naboju? Nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie uciec się do nuklearnego szantażu i warto w zanadrzu zachować jeśli nie ładunek, to choć sugestię, że wciąż stać mnie na brutalny atak. Pustaka nikt szanować nie zechce, a polityka to naprawdę grząskie bagno. Zaryzykować konfrontację i przejąć kontrolę? Znaczy ten… Kontrol, żeby w duchu zaszczepionej z zewnątrz poprawności płciowej nie zatracić męskości na rzecz nieuzasadnionego (mam nadzieję) feminatywu naturalnego!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz