I właśnie wtedy, jak grom z jasnego nieba, wyłuskał mnie pośród tłumu, dopadł bez jednego słowa, wykorzystał i zalągł się we mnie nomen-omen piorun kulisty. Zanim zdążyłem wykrzyczeć stosowne „ała”, posiadł mnie do cna, spenetrował pupkę, pogłębił uczucia i z nieukrywaną satysfakcją zasiał przyszłe życie. Zaraził moje trzewia swoim chromosomem. Zapłodnił i rozbudził śpiące snem wiecznym macierzyńskie uczucia. Zanim pierwsza łza bólu spłynęła mi z lewego, tego bardziej uczuciowego oka, nie umiałem już się gniewać na chuć napastnika. Położyłem dłoń na brzuchu i poczułem, jak każda brzemienna, że zostałem wybrany, by dać światu życie. I dam, choćbym zdechł przy porodzie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz