Gryząc palce z emocji, zaproponowała z nagła, że się podzieli i okaże mi własnowolnie każdą niedyskrecję, a nawet domysły. Naiwna, sądziła że zaspokoi mnie, niewątpliwie piękny, szkic nagiej natury, lecz ja trafiony tornadem emocji, po krótkich szamotułach wewnętrznych, zgłosiłem roszczenie na widowisko multimedialne!
Nie chciałem ugrzęznąć w namiastce. Jednowymiarowej, przemijającej przyjemności, stygnącej w oazie zapomnienia. Zaspokojenia mirażem, fatamorganą. Pozostałe zmysły brutalnie upomniały się o swoje prawa. O demokratyzację uczuć. Opozycja była silna, a jej roszczenia więcej niż słuszne. Jeśli więc naprawdę chciała (by), na dłużej zatrzymać moje zmysły musiałaby ulec bezwarunkowo. Obnażyć nie tylko zafałszowany tekstylnym mirażem obraz, ale WSZYSTKO!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz