Ekstrakt o odległości.

 

Pomiędzy:

    - ja tu tylko pracuję,

a:

    -  tylko ja tu pracuję

wydaje się mieścić cały ocean goryczy.

Za parawanem paru poparzonych parów parzy się paradoksalnie i nieparzyście.

 

Podobno smutek uszlachetnia. Jeśli to prawda, Melancholijny Karampuk powinien być magnacką gwiazdą. Dziewczynka wyrosła na piękną kobietę, ukrywającą urodę w ogromniastych kapturach i ciuchach z definicji oversize. Ale tym razem nieśmiertelną czerń przełamała w pół wiśniową bluzą, w której utonęła kompletnie i bez reszty. Mimo to (starego satyra zawsze ciągnie ku niewinności domniemanej – uniwersalny standard, znany lepiej od Błękitnej rapsodii), dostrzegłem, że nie stroi się w biżuteryjne drobiazgi, a jeśli tuszuje fakty makijażem, czyni to niezwykle dyskretnie. Zapewne konfabuluję, ale raz (dawno temu) widziałem, jak się uśmiecha, czyli chyba-potrafi. Widocznie nie chce oszałamiać świata nieprzystojną, nastoletnią radością. Może duszę ma starszą od bursztynu?

Zima niby na chwilę odpuściła, co nie przeszkadza mi podziwiać kilku kożuszków okrywających niewieście delikatności. Panowie? Tych regularnie jest mniej w przedświcie i w komunikacji miejskiej. Rzadko kiedy kobiet jest zaledwie dwa razy więcej, bo przeważnie statystyka jest jeszcze bardziej druzgocąca płeć męską. Wrony wykonują jakieś zmasowane manewry nad Rzeką i okrążają dymy snujące się nad elektrociepłownią. Może usiłują przekierować ciepłą mgłę na północne dzielnice Miasta? (O rany! Ale ja się zrobiłem „amerykański” – w każdym hollywoodzkim filmie podziwiam bohaterów z wbudowanym kompasem, gdy bez wahania udają się w pościg w kierunku południowym, czy informują jednostki z tła fabuły, że zmierzają na zachód.)

PS. Chciałem dzisiaj spotkać dziewczynkę-szczygiełka, która będzie grała klasy na bruku, pilnując, by nie nadepnąć ani jednego złotego liścia, którymi, jak co roku, brzozy hojnie dzielą się z zimą. Nie udało mi się na razie. Za to w autobusie jechała pani w zgniłozielonym szaliku i czapce, która powodowała, że grzywka położyła się jej na brwiach i kobieta wyglądała jak sympatyczny, ale nieco złośliwy skrzat. Kiedy wysiadała, mogła choć raz podskoczyć, ale mimo rumianych policzków kwitnących nieoczywistością na bladej twarzy - nie odważyła się. Szkoda. Może to wina młodych platanów co rok strzyżonych w kulkę? Ich liściom brakuje delikatności i kruchości brzozy.

Rozmowa monitorowana.

 

Uprzejmie informujemy, że niniejsza rozmowa jest nagrywana, a ścieżka dźwiękowa może być (i niewątpliwie zostanie) użyta jako dowód w sprawie. Jednocześnie uprzedzamy, że odmowa tak nagrywania, jak i rozmowy będzie pierwszoplanowym argumentem przemawiającym na niekorzyść rozmówcy i sugestią, że ukrywa istotne dla sprawy informacje. W przypadku świadomej odmowy, z premedytacją może pani/pan odrzucić rozmowę, czego nie polecamy, w pozostałych przypadkach warto przystąpić z całą potęgą dobrowolności do ankiety na temat informacji, jakie pani/pan za pośrednictwem mediów społecznościowych i kontaktów bezpośrednich przekazuje hipotetycznym odbiorcom. Dziękując za obywatelską postawę przystępujemy do ankiety. Świadoma(y) prawi obowiązków, uroczyście przysięgam mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę, tak mi dopomóż Bóg, Honor i Ojczyzna (w przypadku wątpliwości, niech moją szczerość potwierdzą oprawcy ze służb specjalnych wykwalifikowani nie wiadomo gdzie do pozyskiwania wiarygodnych zeznań w izbach tortur ukrytych przed ciekawskich wzrokiem – Ależ ten Leśmian był dalekowzroczny! – Prawda?)

- Czy w przeciągu mijającego roku pani/pan, komunikował niepochlebne opinie na temat Rządu i Organów Go reprezentujących i co skłoniło panią/pana do owych wypowiedzi. Informujemy, że mowa nienawiści, ksenofobia, lub jakakolwiek inna fobia, a nawet przejaw dyskryminacji na dowolnym tle jest przestępstwem i będzie ściganym z urzędu, bezwzględnie i bez możliwości wnioskowania o przedawnienie.

- Czy popełnił(a) pani/pan czyn słowny zagrażający majestatowi Państwa, albo któremukolwiek z jego Światłych Orędowników, reprezentujących w imieniu Państwa Polskiego panią/pana na forum Sejmu, Senatu, Posiedzeniu Unii Europejskiej, Kongresu Stanów Zjednoczonych, Knesetu, Bundeswehry lub Izby Lordów Zjednoczonego Królestwa? Jakie obiektywne argumenty posiada pani/pan na swoją obronę i czyje interesy pani/pan reprezentuje, bo przecież nie narodowe, co jest z definicji oczywiste.

- Które z odgórnie spreparowanych wieści Głównego Nurtu Przekazu Masowego przyjęła/przyjął pani/pan ze zrozumieniem, a które wzbudziły opór/niechęć/chęć reakcji (* niepotrzebne skreślić, dziękuję, nie widzę).

- Jaki cel przyświeca pani/panu podważając choćby w duchu intencje Niemiłosiernie Nam Panujących Elit z Jedynie Słusznej Partii i czy jest pani/pan gotowa na rachunek sumienia, tudzież zasadny wymiar kary i długotrwałą resocjalizację w zakładzie zamkniętym, czy też pragnie pani/pan zamienić kategorię czynu i penalizację na zakład (także zamknięty) dla osób psychicznie odmiennych, posiadających przywilej uzurpowania sobie roli Mesjasza, Cezara, albo Zeusa, zgodnie z sumieniem i wyznawaną religią – z góry informujemy, że każdy z pani/pana wyborów zostanie w stu procentach sfinansowany ze środków budżetu Państwa, przy wsparciu dofinansowania Unijnego w ramach budżetu na lata najbliższe.

- W trosce o pani/pana komfort, prosimy o spakowanie szczoteczki do zębów, ewentualnych podpasek, włożenie wygodnych butów, tudzież odzieży, napisanie listu pożegnalnego i testamentu (dla ewentualnych spadkobierców po brawurowej, udanej akcji targnięcia się na grzeszny żywot). Aby nie czuła się pani/pan zaskoczony wizytą uzbrojonych funkcjonariuszy ostrzegamy, że zamek w drzwiach nie stanowi dla Sił Interwencyjnych żadnej przeszkody, a pozycja wyprostowana traktowana będzie jako usiłowanie stawienia oporu, spacyfikowana przy użyciu niezbędnych środków przymusu bezpośredniego z użyciem broni masowego rażenia włącznie.

- Proszę potwierdzić otrzymanie wiadomości głosowej głosem, bądź za pomocą innych pani/panu dostępnych środków przekazu. Dziękując za współpracę i obywatelską postawę życzymy pani/panu życia w zdrowiu, dostatku i przychylności przy okazji przypominając, że najbliższe wybory przedstawicieli narodu do udziału w których zachęcamy odbędą się już w przyszłym roku, także w zakładach zamkniętych, z wyłączeniem zakładów dla istot o ograniczonej poczytalności.

Pozostając w szczerej trosce o dobrostan pani/pana tak umysłu, jak i kieszeni, dla pani/pana dobra zmuszeni jesteśmy do działań prewencyjnych, zapobiegawczych i wyprzedzających, a ponieważ akurat moda ma swoje wymagania, więc płynąc z nurtem – także hybrydowych (cokolwiek miałoby to oznaczać). Z ramienia i nie tylko Partii U Steru życzymy pani/panu długich lat ciężkiej pracy na chwałę PKB i innych, zakulisowych (hybrydowych?) kosztów uzyskania przychodu.

Dyktatorka.

 

Przywiozła męża-nieudacznika; z obrożą na szyi. Skamlał, gotów posikać się ze strachu przed małżonką. Patrzyłem jak Caryca kontroluje wzrokiem uległość personelu, ani spojrzeniem nie zaszczycając „męża”. Rzuciła mu koniec smyczy, a on sam się przypiął i patrzył w jej nieobecne dla niego oczy, zgadując sekwencje kolejnych poleceń.

Uwiązała go do kaloryfera, alfabetycznie wzywając personel, aby udowodnił swoją wartość. Parzył i milczał, by nie rozpraszać swojej pani. A kiedy już przed jego wzrokiem spełniła się męska część załogi, złapała go za pysk i wycedziła:

Widzisz? Nawet gówniarz potrafił mi dogodzić, a ty? Gdzie ja miałam oczy, kiedy wpuściłam cię do łóżka?

Negocjacje (u)czuciowe.

 

Gryząc palce z emocji, zaproponowała z nagła, że się podzieli i okaże mi własnowolnie każdą niedyskrecję, a nawet domysły. Naiwna, sądziła że zaspokoi mnie, niewątpliwie piękny, szkic nagiej natury, lecz ja trafiony tornadem emocji, po krótkich szamotułach wewnętrznych, zgłosiłem roszczenie na widowisko multimedialne!

Nie chciałem ugrzęznąć w namiastce. Jednowymiarowej, przemijającej przyjemności, stygnącej w oazie zapomnienia. Zaspokojenia mirażem, fatamorganą. Pozostałe zmysły brutalnie upomniały się o swoje prawa. O demokratyzację uczuć. Opozycja była silna, a jej roszczenia więcej niż słuszne. Jeśli więc naprawdę chciała (by), na dłużej zatrzymać moje zmysły musiałaby ulec bezwarunkowo. Obnażyć nie tylko zafałszowany tekstylnym mirażem obraz, ale WSZYSTKO!

Macierzyństwo.

 

I właśnie wtedy, jak grom z jasnego nieba, wyłuskał mnie pośród tłumu, dopadł bez jednego słowa, wykorzystał i zalągł się we mnie nomen-omen piorun kulisty. Zanim zdążyłem wykrzyczeć stosowne „ała”, posiadł mnie do cna, spenetrował pupkę, pogłębił uczucia i z nieukrywaną satysfakcją zasiał przyszłe życie. Zaraził moje trzewia swoim chromosomem. Zapłodnił i rozbudził śpiące snem wiecznym macierzyńskie uczucia. Zanim pierwsza łza bólu spłynęła mi z lewego, tego bardziej uczuciowego oka, nie umiałem już się gniewać na chuć napastnika. Położyłem dłoń na brzuchu i poczułem, jak każda brzemienna, że zostałem wybrany, by dać światu życie. I dam, choćbym zdechł przy porodzie.

Kwiczą kwity, kraczą kraty, kuszą kusze, kopią kopie, kluczą klucze, klęczą klęski i karmi karma krzyk kszyka z koszyka.

 

Miastem jeżdżą puste tramwaje, kojarzące mi się bez powodu z niedoskonale wyjedzoną konserwą, która czeka dopiero na wizytę zwabionego aromatem resztek padlinożercy, żeby wylizał wnętrze do czysta. Nieważne, szop pracz, czy niedźwiedź brunatny. Zerkam z niepokojem, ilekroć furty się otwierają, czy z mroku nie wychynie różowy, głodny jęzor, wyłuskują mnie z wnętrza tramwaju we własne wnętrze. A dziś jechałem „Kominkiem” – kardynałem Kominkiem, który Niemcom wybaczył i poprosił ich o wybaczenie. Ja tak nie umiem. Pamiętliwy jestem i zawzięty.

Wilgoć rozlewa się po świecie niespiesznie, wygładzając pory w asfaltowych ścieżkach, czasem wspinając się na kostki nieostrożnych piechurów. Wygasły kościół towarzyszy uniwersyteckim brylantom architektonicznym, skrzącym się od świateł. Cyniczne z racji wieku, ponure mury kościoła smużą się zaledwie mgłą domysłu, niczym zły duch, wyrzut sumienia utuczony wielowiekowym grzechem wyssanym z konfesjonałów. Spontanicznie zatrzymuję się przed witryną Sklepiku Z Cudami, a poza pierwszym planem, na półkach pełnych bibelotów, skromnie (powiedzmy) rozsiadł się Budda cały w złoceniach i żarliwą modlitwą hipnotyzuje całe stada dzikich kotów skrzętnie nadstawiających ucha, czy jakaś łaska boża nie uprzyjemni im nadciągającego dnia pełnego zagrożeń dla ich niezależności.

W podwórku nocny deszcz poczynił szkody. Wrony malujące odchodami pejzaż, czy może portret wydalając maźnięcia „pędzla” z wysokich gałęzi jawora muszą być niepocieszone. Spłukał wszystko i mandalę trzeba będzie zacząć układać od nowa. Istna szkoła cierpliwości i wytrwałości, godna epitetu syzyfowa. Pierwsze kleksy już znaczą obszar do zapełnienia.

Z nadmiaru czasu wolnego od widzeń, pochylam się nad „eksperckością” obecnych czasów. Bez nich jakoś żyć się już nie da, przynajmniej medialnie. Dorobiliśmy się ekspertów od chorób nieznanych światu, od wykrywania, definiowania i oznaczania płci żywotów cyfrowych, bo chyba nie analogowych ludzi, są też tacy, którym udaje się osiągnąć ekspercki poziom wiedzy z zakresu etyki kontaktów seksualnych na styku człowiek-maszyna i prowadzić debaty, czy można zgwałcić budzik, albo obrazić mikser (uuuups! zapomniałem o ekspertach od mowy nienawiści, oraz innych wykluczeniach społecznych, w tym absolutnie niepomijalnych feminatywów w mowie i piśmie, dzięki którym lada chwila okazać się może, że to nie był o zgrozo budzik, tylko budziczka w galopującej depresji, albo mikserka-azjatka uczulona na wołowinę, mleko kozie i szałwię). Są eksperci od szkodliwości naturalnego żarcia i eksperci od zdrowego żywienia w sieciowych molochach, zawodowcy od określania i zmieniania norm tego, co w organizmie ludzkim jest niezbędne, a co nadmiarowe. Od dziur ozonowych wypierdzianych przez zanikające bydło domowe i czego kto nie wymarzy sobie. I tylko jakoś nie wiadomo, skąd ta wiedza tajemna pochodzi. Zdawałoby się, że wiedzą warto się dzielić, szkolić adeptów, a nie egoistycznie zawłaszczać na wyłączność, uśmiechem Giocondy kwitując pytania o pochodzenie, jakby to były dane wrażliwe.

Jakoś się tak układa, że wracając rozpustnie tramwajem otoczony jestem licealną gawędą i zdumieniami może już nie dziewiczymi, ale wciąż bliskimi temu stanowi. I jakoś tak ostatnio mojej podróży towarzyszyła debata przedmaturalna nad zawiłościami języka polskiego, ze zmasowanym naciskiem na słowo pszczoła i sposób zapisu, wg idealisty/licealisty nie do przyjęcia! Nie bardzo wiem, czy chciał skonsultować pisownię/nazwę z owadem ją noszącym, czy czuł się wykluczony, jako żyjątko z męskim zakończeniem układu rozrodczego i potrzebował w masie pszczół-dziewcząt odnaleźć sobie podobnego pszczoła. Przyznam się, że PSZCZOŁ brzmi. Trudno udawać obojętność, a samiczkom (być może) zmiękłyby kolanka, gdyby poznały kogoś o tak nietuzinkowym imieniu!

Saper, a właściwie – saperka.

 

Podniosła mi brodę palcem i oświadczyła, że jest kompetentna i zamierza mnie rozbroić. Rozmowy pokojowe i negocjacje ustępstw nie trwały długo, jak to zwykle bywa, gdy zdecydowane mocarstwo naciera na gospodarkę niezbyt wyrafinowaną i ubogą w argumenty, czy bogactwa naturalne. Usiłowałem, naprawdę, jednak mój patriotyzm legł w gruzach w obliczu jej zmasowanej determinacji. A skoro wykryła u mnie skłonność do ustępstw - już nie popuściła, zanim nie wydusiła ze mnie kompromisu, niewiele odbiegającego od bezwzględnej kapitulacji.

Chyba faktycznie była Ekspertem (poprawność polityczna wskazała mi niewłaściwość definicji pozbawionej feminatywu, więc obiecałem poprawności rychłą poprawę), gdyż pozbawiła mnie tkanki ochronnej i z chłodną głową rozpoczęła analizę procesów zachodzących we mnie na poziomie jądrowym. Aktywacja rdzenia paliwowego przebiegła bez zakłóceń, nawet w trybie bojowym, paliwo bez szemrania wypełniło zbiorniki, czekając na osiągnięcie i przekroczenie masy krytycznej. Reaktor (dwu)jądrowy produkował bez opamiętania, jakby reakcją łańcuchową żył od urodzenia. I chyba faktycznie żył. Ekspertyza (udało się dochować obietnicy w kwestii feminatywu) musiała mieć dwa, z niemiecka brzmiące nazwiska – Geiger i Muller (tu urodziła się drobna, wątpliwość, czy aby nie powinna objawić mi się jako Geigerka-Millerka, ale nie wiedziałem z którym państwowym Urzędem skonsultować wątpliwości). Analizowała poziom skażenia arogancko lekceważąc proces chłodzenia instalacji. Chciała doprowadzić do eksplozji? Najwyraźniej. A ja utraciłem już kontrolę nad lawinowym przyrostem masy ładunku. Utylizacja bezpośrednia, wprost na poligonie – ekologicznie, ekonomicznie i elegancko 3xE powinno gładko wpasować się w dominujące trendy.

Eksperckie narzędzia badawcze bez lęku spenetrowały stan zasobów i miałem wrażenie, że raczej prowokują eskalację, niż zamierzają wygasić ogień pod kotłem. Spontanicznie eskalowałem, jeśli brak wyboru w tej kwestii pozwalał aż tak buńczucznie określać mój stan bieżący, przy jawnej aprobacie Ekspertyzy. A potem, przewidując zbliżającą się falę uderzeniową i nieuchronny, oślepiający rozbłysk, zamknąłem oczy. Grzyb atomowego spełnienia targnął ciszą i urósł w krzyku. Czyżbym popełnił samobójstwo i pociągnął za sobą masy? Oczy otworzyłem dopiero, gdy minęła fala uderzeniowa wraz z wtórną, z ostrożności przeczekując także trzecią, już nieporównywalnie mniejszej amplitudy, ale wciąż groźną.

Zwierzęcy strach spotworzył mi tętno, które z wielkim ociąganiem usiłowało przywrócić stabilną normę. A kiedy już z grubsza się udało, Ekspertyza (broń Boże Ekspertyczka) usiłowała z moich oczu odszyfrować, czy w ramach pokojowych rokowań zdeponowałem cały zapas paliwa, czy też zachomikowałem materiał wystarczający na kolejny, nieautoryzowany ładunek. Dwuznaczny uśmieszek sugerował, że w obliczu Fachowej Komisji nie ukryję wciąż nagich faktów, choćbym się starał pokryć je demagogią i słowotokiem. Zdeterminowana, zorientowana na sukces, przystąpiła do niezwykle skrupulatnej kontroli osobistej. Wolałem nie patrzeć. Zamknąłem oczy, jak tchórz. Ja wiedziałem. Ekspertyza chyba też, bo bez skrupułów pozbyła się skażonej pierwszą eksplozją odzieży ochronnej i przystąpiła do unieszkodliwiania kolejnego ładunku.

Jak daleko gotowa była się posunąć? A ja? Czy pozwolę ogołocić prywatne magazyny do ostatniego naboju? Nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie uciec się do nuklearnego szantażu i warto w zanadrzu zachować jeśli nie ładunek, to choć sugestię, że wciąż stać mnie na brutalny atak. Pustaka nikt szanować nie zechce, a polityka to naprawdę grząskie bagno. Zaryzykować konfrontację i przejąć kontrolę? Znaczy ten… Kontrol, żeby w duchu zaszczepionej z zewnątrz poprawności płciowej nie zatracić męskości na rzecz nieuzasadnionego (mam nadzieję) feminatywu naturalnego!

Gorączka grzes(c)zna.

 

Miotam się. Pragnę, pożądam, wzdycham… Ech! Uczuć rozmaitych, często sprzecznych, pełen jestem tak, że aż się we mnie przelewa, a potem wstyd łykam pospiesznie, bo pościel, tak chętna nocą, by spić ze mnie wszystkie soki, ledwie słońce do sypialni zajrzy, a już donosi, że w mroku okrzepła, skrzepła, zmatowiała, dojrzała do już-nigdy-więcej!

Kradnę wprost z chodników, spod kawiarnianych stolików, z mediów niby-socjalnych domysły niewypowiedziane, iluzje i to-tylko-przymiarki-których-kupić-nie-muszę, jakie ćmią w głowach im bardziej niedoświadczonych, tym szybciej eskalujących w ciekawość. Bo, w końcu to ledwie okamgnienie wobec wieczności, więc nawet gdyby ból, krok poza nieuświadomioną do dna strefę komfortu, piknik tuż za bezpiecznym portem, to może jednak nie, może wręcz przeciwnie, bo przecież nawet najdrobniejsza moneta posiada dwie strony jak nie przymierzając medal. Wszak grzeczni karmić się muszą ułudą łagodności, żreć życie małą łyżeczką, a jeśli raz, jeden-jedyny zapragną więcej? Rozpiąć szelki ograniczeń i powiedzieć – wreszcie ja!

Mijam na ulicy podobne wątpliwości, możliwości, niedorzeczności czekające na realizację, albo te, zbyt zuchwałe, by je pomyśleć, a co dopiero przymierzyć się do nich i nie tylko się. Każdy czeka tylko, aż spotka odwagę, która miast się pocić pośród myśli nieskromnych, powie – Spróbujmy! Najwyżej się nie uda. I co z tego? Kolejna pała wyląduje w dzienniczku? Można prozaicznie podrzeć dzienniczek, albo z nim żyć, współżyć, użyć, zużyć, przeżyć, a nawet wyżyć się bez reszty. Albo z resztą, gdyby mimo przeciwności losu się udało.

I wtedy napada mnie trwoga i powala na ziemię, a cel jej niechybnie jest przyziemny, podły, wstrętny – ograbić mnie z duszy, marzeń, nadziei, udowodnić, że istnieją niewyrugowane ze słowników słowa zakazane, jak RAZEM, które powinno, ba! Wręcz musi znaleźć się na liście słów przyszłościowo zakazanych. Nie tylko dla mnie, ale i dla wszystkich, którym SIĘ WYDAJE, że mogłyby popełnić ze kimkolwiek choć malutką, zaniedbaną wieczność.

- Czy brak odwagi na grzech czyni mnie pokornym? Czy zaledwie sprowadza do roli biernego grzesznika? Czającego się na szczególną okazję, nieuwagę zmysłów, czy niedbalstwo strażników status quo.

Ekstrakt flirtujący z (niewątpliwie) atrakcyjnym zewnętrzem.

 

Intencje, nawet szczerze żarliwe, potrafią ponieść zapalczywego głosiciela w otchłań sprzeczności i omotać pajęczyną paradoksów dojrzewających w cieniu negocjacji zbioru wzajemnych, często absurdalnych kompromisów.

Bo, jeśli tak, to czemu nie?

A skoro nie, to czemu tak?

Ekstrakt rozbierający.

 

Nie zamierzam pani podglądać przez okazałe dziury w pani spodniach. Nie chcę udawać, że mi to wystarczy i nie dostrzegam, jak sprawdza pani, czy mój wzrok wystarczająco wypełnił się zachwytem. Wolę, jawnie stracić zmysły, kiedy dziurawe tekstylia w zapomnieniu zaczną marznąć na podłodze.

Prasówka cd.

 

    No żesz! Znowu porażające wieści ze Wschodu. Aż trudno uwierzyć, jakie to bestie ci Rosjanie! W sobie tylko wiadomy sposób „namówili” dziewczynki, żeby podczas „schadzek” z Gierojami dosypywały im do drinków truciznę! Czternastolatka, po satysfakcjonującym seksie z frontowym bohaterem, dosypuje świństwo do alkoholu? Okropieństwo! I od tych drinków (bo przecież nie od zakazanego seksu) padło już dwudziestu trzech obróńców Europy!

    Zdumiewające, jak szybko dewaluują słowa i definicje zmieniają się w zależności od politycznego zapotrzebowania. Jeszcze niedawno takie zachowanie nazywało się pedofilią i było ścigane nawet przez więźniów, a niejaki Weinstein, czy Epstein pobijali rekordy nienawistnej popularności - ciekawe. wg AI nazwiska kończące się na -stein mają korzenie niemieckie, ale silnie wpisały się w kulturę żydowską, a tu Hollywood i Wielka Ameryka… Światowy Stróż Demokracji!

Ssacze ssanie na sanie w Sanie.

 

Wystarczyło, żeby szron zmatowił szyby i już z okazji na absencję skwapliwie skorzystał autobus. Może zaskoczyła go zima, albo inna tradycyjna wymówka zatrzymała go poza zasięgiem obelg pasażerów. Wsiadam w inny, żeby zminimalizować chronologiczną stratę, ale najwyraźniej jestem wstępnie poirytowany, bo ciśnienie podnosi mi cielę. Byk o obliczu sugerującym inteligencję szczątkową, u którego jedynym objawem życia jest powolny, niezniszczalny ruch żuwaczek znęcających się nad gumą arabską. Cielę rzuciło wychudły plecaczek na jedno siedzenie, samo usiadło na drugim i martwym wzrokiem przeliczało liczbę stojących pasażerów. Lico cielęcia nie zakwitło objawieniem, więc chyba nie dorachował się aż do wyniku, a tym bardziej konkluzji, że mógłby doczekać towarzystwa gustownej jałówki, gdyby tylko zrobił coś z tym nieszczęsnym plecakiem.

Sam usiadłem naprzeciw nieco zaniedbanego śpiocha, o długich, poskręcanych i niechlujnie wyglądających włosach. Usiłował spać, nieogolony, z ustami wydętymi w ”dzióbek” niezbędny do pochłonięcia kolejnej homeopatycznej dawki wódeczki z bardzo małego kieliszka. Nie byłem w stanie patrzeć na tę twarz, bo uczucia, jakie mnie ogarniały były łagodnie rzecz przedstawiając dramatycznie niepochlebne. Jeżyłem się nawet tam, gdzie byłem świeżo wygolony. Odetchnąłem dopiero, gdy wysiadł, pozwalając mi w spokoju choć ostatni przystanek przejechać.

Za to tramwaj pachniał gorącym, słodkim mlekiem – nie lubię, ale znam mnóstwo woni, przy których ta jest niemal akceptowalna. W tramwaju pustki, jakby święto już się zaczęło w Narodzie i rozrywki dostarcza mi jedynie zapodziana w przedświcie studentka germanistyki, która w trosce o zachowanie odrobiny tłuszczyku na ponętnych szyneczkach postanowiła przejechać cały przystanek, z tych bardzo krótkich, dzielących jej niekompetencję od germańskiego ładu. Ale wiadomo nie od dziś, że ziarnko do ziarnka i krągłości spłyną, zostawiając cień sylwetki charta na głodzie. W Sklepiku Z Cudami doszło do barbarzyńskiego ataku – drewniany koń w misternie zdobionym mozaiką klejnotów czapraku niczym ten nicpoń Tuchajbejowicz trafił na pal i tkwi w witrynie, jako przestroga dla niepokornych. Albowiem ubodzy posiądą Ziemię – TĘ ZIEMIĘ! Bogactwo truchła zapewne klątwą straszebną jest obłożone, skoro nikt trupa nie okradł, ani nie wykupił z niewoli, by swawolny wzrok nacieszyć do woli niedolą.

Ach! W ramach tła do porannej kawki pozwoliłem się oczarować sieciowej twórczości. W króciutkim filmiku młoda pani z wielką pewnością w głosie przekonywała, że podrywając nieznajomą warto zadbać o oryginalność, zamiast sztampy, którą KAŻDA słyszała już nie raz i jest zwyczajnie znudzona. Zgodziłem się z tą panią i grzecznie czekałem na objawienie, wskazówkę, podpowiedź i doczekałem się! O zgrozo! Pani zaproponowała ni mniej, ni więcej, jak nawiązanie dialogu propozycją „potrzymania ptaszka w trakcie sikania”! I jak stwierdziła, wiele pań ciekawość zatrzymałaby na dłużej niż chwilę, a ona wręcz nie byłaby w stanie się oprzeć takiej uwerturze do naprawdę bliskiej znajomości! Przeciągnąłem dłonią po policzku i nie wnikając w jakość golenia, doszedłem do wniosku, że chyba się starzeję, bo jakoś nie widzę siebie z takim tekstem zamiast banalnego „dzień dobry”. Cóż… Marzyć też trzeba umieć! Z rozmachem i bez pruderii! Na pierwszej randce do łóżka? Wykluczone! Co innego wziąć w rękę obcego ptaszka… może nawet bezimiennego.

Radca Radek w porannej poradzie na paradzie doradził radosnej Radzimile dorodną doradę.

- Jakie te legginsy muszą być ciepłe! – myślę sobie patrząc na dojrzałą blondynkę w futrze i wełnianym szalu, kiedy ta szamoce się po autobusie szukając miejsca na swoje bagaże. Pusto było, więc się udało pod krytycznym wzrokiem Skórzastogłowego. – Skoro górę pani musiała aż tak zabezpieczyć, żeby zrównoważyć zapotrzebowanie na ciepło dolnych partii ciała, więc legginsy… może pora sprawić sobie ze trzy pary na zimę?

W tramwaju dziewczyna w okularach nie ma legginsów, więc siedzi tyłeczkiem ogrzewając jedną z nóg wsuniętych pod siebie – wiadomo, nie ma to, jak własne ciepło. Nie ma co liczyć na obcych, lepiej zadbać o siebie we własnym zakresie. Wygimnastykowana musi być, bo trampek wystaje, żeby nie ubrudzić dżinsów w części lędźwiowej, wysmaganej zapewne męskim wzrokiem, aż spłowiały z zawstydzenia. Co prawda, kiedy patrzę na młode kobiety, odnoszę wrażenie, że wstyd to coś, co się zdarza innym (uwielbiany przeze mnie Pratchett nie ominąłby okazji, by po raz enty użyć tej maksymy). W Sklepiku Z Cudami, na dalszym planie stoi (tak to umownie nazwijmy) manekin. Chyba-damski, choć jest bez głowy. Ale odziany w cienką halkę (też sobie sprawić?), czyli wystarczająco, by nie szczękając zębami (ach! nie ma zębów) podziwiać (czym?) menażerię z pierwszego licząc od strony ulicy planu. Pieski w kubraczkach i termometr po niebieskiej stronie osi dopowiadają reszty. Na żywopłotach skrzą się zamarznięte pajęczyny i żadne kolie z brylantów nie błyszczą z podobnym smakiem i oryginalnością. Butwieją liście, na chwałę grzybów i planktonu ze świata owadów.

Wracając podsłuchałem nieprzejmującą się towarzystwem młodzież gawędzącą na tyle głośno, że każdy mógł posłuchać, nawet, jeśli nie zamierzał. I usłyszałem, że w miejscowości Paryż – z zachwytu nad takim początkiem, nie dosłyszałem, co się stało.

Prasówka cd.

 

    Zaledwie jeden artykuł, a pojawiło się tyle konkretów:

    Prokuratura już w niedzielę nie ma wątpliwości, że sprawca masakry w Krakowie wcześniej zabił swoją rodzinę. Ale sekcja zwłok zacznie się dzień później – więc skąd więc ta pewność? Rekord prędkości został ustalony również przy wykrywaniu tożsamości sprawcy i lokalizacji jego miejsca zamieszkania, bo w półtorej godziny od napaści, już wszystko było jasne, a antyterroryści wchodzili do mieszkania po uprzedniej ewakuacji mieszkańców bloku. I Pani Renata oka nie zmrużyła.

    - Najprawdopodobniej w sobotni poranek zamachowiec postrzelił śmiertelnie trzy osoby z własnej rodziny. Te osoby spały. W sobotnie poranki hałas jest tak wielki, że nikt z sąsiadów owych strzałów nie słyszał, osoby śpiące też się nie obudziły i już się nie obudzą.

    - Policja już po trzech minutach od rozpoczęcia zabójczego rajdu oddała pierwsze strzały. Czekali na miejscu z odbezpieczoną bronią? Nawet w amerykańskich filmach trwa to dłużej. Musimy mieć światowej klasy personel i logistykę premium! Marzy mi się, żeby równie szybko działali, kiedy otoczy mnie banda agresywnych pijaczków, albo kiedy paru Inżynierów zapragnie zgwałcić dziewczynę, która miała pecha przechodzić zbyt blisko ich popędów.

    Trwa żałoba, ofiarom nikt nie zwróci życia, ale we łbie aż się kotłuje od myśli, kto zaplanował taką akcję i w jakim celu?

Grusza grucha, a susza słucha ucha.

 

Z tłustej mgły wynurzał się (niechętnie) młody facet, stawiający kroki tak jakoś ostrożnie, jakby w przestrzeni międzyudowej zalęgło mu się coś nienormatywnego. Za to niewiasta malutkiego kalibru wręcz przeciwnie! Robiła, co mogła, żeby jej uda nie zapomniały o swoim towarzystwie i cieszyły się wzajemnością na wieki wieków. Kompletnie od czapy wymyślam „złotą myśl” – rewolucję od ewolucji różni jedynie tempo realizacji postulatów.

Z ciepłego autobusu przesiadam się w zimny tramwaj. W środku królują czapki i kaptury. Dostosowuję się błyskawicznie, niczym kameleon. Ustami wypuszczam komiksowe dymki, ale bez okularów nie potrafię rozczytać ich treści, a konfabulować nie chcę. Kopernik spod cywilizowanej regularnie wierzby rzucał nam kamienne spojrzenie, a empatii w jego wzroku za grosz nie było. Za to na przystanku, dumnie rozsiadł się pod wiatą nieco rozpasany cieleśnie gość w sweterku w niebiesko-czarne pasy i zlekceważył „mój” zimny tramwaj, czekając na cieplejszy wagon.

- I ja go rozumiem! Nieważne gdzie, byle komfortowo!

    Kilka wybryków „literackich” z tablic rejestracyjnych:

D7 GUID, D0 LUDEN, D7 BOBI, V3 SAIL.

ITS.

 

Dawno już rozwiązała milion krzyżówek, aż wreszcie przyznała, że nuży ją czytanie haseł. Teraz rezygnowała z podpowiedzi już po kilku pierwszych i wypełniała pozostałe kratki na czuja, na duszę. Była dumna, że mało któremu twórcy udawało się zapędzić ją do kąta, zawierającego puste kratki.

Bełkot naiwnego.

 

Prawo zostało wymyślone przez altruistę, który dostrzegł, że istnieje więcej niż realne zagrożenie, że silny wymusi na słabym wszystko, bezkarność zapewniając sobie potęgą oręża, lub portfela, na jakie nie stać biedaka. I idea z założenia byłaby ok, gdyby nie prawnicy, którzy sprostytuowali szanowane prawo do tego stopnia, że obecnie broni ono bogaczy przed słusznymi na ogół skargami biedoty. I zamiast chronić najbardziej wrażliwych, prawo wymusza posłuszeństwo poddanych. Czytając wielokrotnie Prawo Budowlane, słuchając wieści ze świata – tego najbliższego i zrozumiałego podobno, doszedłem do wniosku, że jak kogoś stać i nie boi się ewentualnego „przewodu sądowego”, to może zrobić WSZYSTKO! A co! JEGO Prawnicy będą „procesować”, „apelować”, „odwoływać się” aż życie się skończy, albo „zainteresowane strony dojdą do porozumienia”. Tylko nie każdy biedak dotrwa tej chwili, by zainkasować grosze za wieloletnie cierpienia. Choć filmów „opartych na faktach” nie brakuje, choć przykładów z natury nigdy nie zabraknie, prawo jakoś „z ostrożności procesowej” omija największych szkodników, z całą bezwzględnością celując w co łatwiejsze zdobycze. Policja działa podobnie – złapie staruszka przechodzącego na czerwonym świetle puste skrzyżowanie, a bandytów z nożami i bronią palną ze strachu ominą szerokim łukiem, żeby nie dostać rykoszetem. I statystyka wykrytych „przestępstw” się zgadza! Na sztuki, bo nigdy „na wagę”. Naprawdę o to chodziło?

- Wystawiłeś fakturę? To masz problem! – usłyszałem kiedyś zupełnie serio – Zleceniodawca odliczy ją od podatków, a ty musisz wszelkie daniny zapłacić, bo ani US, ani ZUS czekać nie będą. On dostał usługę i wszelkie odliczenia, a ty poniosłeś koszta i musisz jeszcze „podatek od zysku”, „od wartości dodanej” zapłacić, a potem modlić się, żeby ci zapłacił. Chcesz, to idź do sądu, żeby cztery lata udowadniać, że „poniosłeś stratę”. Co to oznacza? Musisz najpierw zapłacić wszystkie własne zobowiązania, żeby dociekać swego. Inaczej sąd oddali sprawę, gdyż „znamion przestępstwa nie będzie”, bo „nie poniosłeś straty”. Koszt postępowania także trzeba opłacić z góry, bo przecież żaden sędzia „za darmo” orzekał nie będzie.

Jaki wniosek? Im bardziej cię okradną, tym trudniej rościć sobie zadośćuczynienie. Poważnie, ktoś śmie nazywać ów stan PRAWEM i mydlić oczy maluczkim? Ratunku!

Ilekroć trafiam na podwójny rozmiar czcionki, tyle razy czuję, że czai się tam zło. Podwójna prawda – ta duża, dla naiwnych i skrycie drobna dla przebiegłych. Patrząc chłodnym okiem, widać zaprojektowane drobiazgowo oszustwo z premedytacją, kłamstwo którego nie sposób ukarać. Bo przecież „było napisane”. „Trzeba było dokładnie czytać” Naprawdę? Wypełnia mnie pogarda dla takich praktyk, ale ja jestem pionkiem, naiwnym, który tonie w powodzi wielostronicowych umów, składników ukrywających pod łacińską, chemiczną, czy handlową nazwą prawdy, których producent się wstydzi, ale nie zamierza z niej rezygnować – „było napisane” wystarcza w każdym sądzie, choć sam druk o rozmiarze zminimalizowanym do absurdu jest jawna oznaką nieczystych intencji. Nie przypominam sobie, żebym kiedyś napisał list korzystając z dwóch rozmiarów czcionki – ani ręcznie, ani drukiem. Może jestem dziwny, ale wolę nic nie napisać, niż stosować takie „sprytne” sztuczki. Twórców takich arcydzieł darzę niesłabnącą pogardą.

Przestrzeń.

 

- Antresola!

Smart-dziewczyna, by sięgnąć półtora metra wspinała się na paluszki, a worek kartofli zdolna była przeważyć wyłącznie wówczas, gdyby ktoś poważnie naruszył jego zawartość. Krótkie włosy, paznokcie, palce, nawet spódniczka – wszystko było mini! Wszystko? Może przesadziła z rozpędu. Marzyła, a to już nie jest mała sprawa. Wymyśliła sobie, że ciułając etatowe grosiki dorobi się w końcu mikroapartamentu, brutto szesnaście metrów, ale własne. Norka, w której skryje się przed wielkim światem i… Przy swoim wzroście poważnie myślała o antresoli, bo przecież dwa pięćdziesiąt, to niemal kres atmosfery i gwiazdy na wyciągnięcie ręki. Rozmarzyła się, ale sprowadził ją na ziemię jej malutki, ale dotkliwy pragmatyzm. Bo, choć nigdy-nikomu się nie przyznała, nie tylko marzyła, ale i pragnęła. Pragnęła malutkiego człowieczka w sobie i miała już przemyślane wszystko – wszak samotne noce są tak upiornie długie, więc myśl o dziecku i wszystkim, czym gotowa była je obdarować bardziej przypominała długofalową strategię z opracowanymi opcjami na każdy wypadek, gdyby mimo-wszystko-coś-poszło-nie-tak.

Antresola… Właśnie! Odbiegła marzeniami od faktów. Antresola w mikroapartamencie DLA NIEJ nie była kłopotem, bo przecież wiadomo, sufitu sięgnąć nie zdoła, nawet ćwicząc skoczność, czy podstawiając taboret. Ale ON? On, czyli ojciec wymarzonego dziecka. Przecież jest roztropna i zdaje sobie sprawę, że bez dawcy dziecko potrafią wykuglować jedynie szarlatani. A ona nie chce dawcy, lecz ojca. Cokolwiek nie powiedzą jej wyzwolone koleżanki, stare panny i rozwódki dyszące nienawiścią do facetów przy piątkowym kieliszku prosecco, ona miała swoje, malutkie, zaściankowe przekonanie, że ojciec potrzebny jest dziecku. I choćby słuchała co dnia tych złośliwych „no wiesz, weź przestań proszę”, ona właśnie wiedziała i nie zamierzała przestawać.

Antresola! Znów ją zwiodły te pozornie atrakcyjne, tępe biurwy, z jakimi przyszło jej spędzać całe osiem godzin dziennie, a czasami, gdy już nie udało się wymigać, to jeszcze popołudniowe nasiadówki na plotki, oczywiście o NICH, łachudrach bez czci i sumienia… Antresola nadal była pomysłem, który z mikroapartamentu czynił całkiem przyzwoitą przestrzeń życiową. Jej wzrost nie stanowił przeszkody, ale czy ON? A gdyby tak ON był równie kompaktowy? Drobny, ledwie zauważalny, majtający w powietrzu nogami na standardowym krześle? Sama w MPK siadała na brzeżku, żeby choć czubkami butów dotykać podłogi. Gdyby Ojciec-Dziecka, był równie skromnie uposażony w gabaryt…

- A może ON też składa na mikroapartament i mogliby RAZEM zmienić perspektywę i dwa mikro zamienić na rozpustę dla dwojga z realną nadzieją na rozmnożenie? - Jakoś nigdy w sennych majakach nie wzięła pod uwagę, że Ojciec… Właśnie! Czemu nie mąż? Nie ON - Facet dla niej i ona tylko dla niego? NAJWAŻNIEJSZY NA ŚWIECIE WSPÓLNIK DO ŻYCIA? Zawahała się. Może nie była aż tak dobrym człowiekiem, jak o sobie mniemała?

- Mała wredna egoistka – sumienie, gdy wreszcie doszło do głosu nie krępowało się w szczerości, aż jej się oczy zaszkliły – Naprawdę wierzysz, że wartościowy facet chciałby zostać meblem w twoim mikroapartamencie, przez twoje podłe sny sprowadzony do roli dawcy nasienia? A co ty łaskawie zaoferujesz ze swojej strony?

Od trzeszczenia dostaje się wytrzeszczu, czy trzeba całkiem się roztrzaskać?

 

Niczym dym z kadzideł mgła spadła na osiedle, przenosząc je w nierealny świat, gdzie każdy oddech odkłada się wilgotną warstwą na płucach, wzrok mętnieje, gubi kontury, a chybotliwe światło zdaje się być namiastką pożaru. Nic dziwnego, że zapłonęło niewiele sypialni, w większości wciąż śnią się niegrzeczne sny i marzenia-pragnienia o wszystkim czego brak. Nawet autobus przyjechał niemal pusty, jeśli nie liczyć zgorzkniałej czarownicy patrzącej złym okiem wokoło.

Przesiadam się na tramwaj w pośpiechu, pełen niepokoju, czy złe oko dopadło mnie, czy zdołam „jakoś” się wykaraskać – karasiom się to nie udaje nigdy i żaden złotą rybką nie został. Wewnątrz, choć wraz ze mną zwiał z autobusu Długopióry i siedziało zaledwie trochę zombiaków wcale nie było lepiej. Pokładowy monitor mignął mi niedoczytaną reklamą z wiodącym motywem KASTRACJA RATUJE ŻYCIE. A zaraz po niej pojawia się hasło KONSULTACJE SPOŁECZNE. Mam tępą świadomość, niedoskonałości mojego czytania, ale przecież wypełnia mnie trwoga i przerażenie, że zawartość mojego rozporka stanie się przedmiotem debaty publicznej. Może nawet dowód wymagał będzie okazania, by przed szanownym niewątpliwie forum wystąpić w postaci jawnej.

I nie są to bynajmniej mrzonki, bo Długopióry ucieka wraz ze mną z tramwaju głoszącego tak niecne idee. Na krzyżówce rozpraszamy się, żeby utrudnić pościg. On bieży obok fryzjera, cukierni i Żabki, ja mknę wzdłuż Sklepiku Z Cudami (trzy dzikie koty patrzą nieufnie i tylko bezwstydna żaba rozkłada szeroko kończyny, drwiąc z moich pokurczonych strachem lędźwi). Z tego wrażenia zapomniałem, że wcześniej rzuciłem okiem na Rzekę, podświetloną szpalerem świetlówek obnażających pełzające po nurcie smugi. Bez udziału świadomości palce powtórzyły motyw przewodni nieśmiertelnego kawałka Deep Purple – Ogień na niebie, dym na wodzie… Był taki czas w historii Ziemi, gdy nawet początkujący gitarzysta po prostu MUSIAŁ go zagrać, skoro odważył się chwycić w dłonie wiosło.

Musiała minąć chwila, żebym uświadomił sobie, że podobną koniecznością była umiejętność zagrania Obławy Kaczmarskiego i Domu wschodzącego słońca. Resztę można było znać, ale te trzy kawałki, to szort-trak i program obowiązkowy w jeździe figurowej na lodzie. Bez tego nie wychodzisz! Zaczynasz-musisz, a potem to już Graj cyganie graj! Chyba, że jesteś harcerzem, to kwilisz Dajanę, albo Siedem dziewcząt z Albatrosa! A w trakcie Wielkiej Majówki, w moim Mieście rokrocznie gitarzyści usiłują pobić rekord nadający się do Księgi Guinessa grając Hey Joe w możliwie największym stadzie.

Aby nie pogrążyć się w złym oku, wspominam klub studencki otwierany o szesnastej, gdzie można było się upić za grosze, słuchając Grechuty i Morricone, a wieczorki dla koneserów z gitarą, czy pianinem wymagały od każdego wchodzącego na miniaturową scenę, uwertury PRZED solowym występem. Każdy artysta MUSIAŁ najpierw zagrać i zaśpiewać Sielankę o domu Wolnej Grupy Bukowina. I nikomu nie znudziło się jej słuchanie, nawet, gdy słońce zaczynało się dobijać do zamkniętej od wczoraj/środka knajpy!