- Antresola!
Smart-dziewczyna, by sięgnąć
półtora metra wspinała się na paluszki, a worek kartofli zdolna
była przeważyć wyłącznie wówczas, gdyby ktoś poważnie
naruszył jego zawartość. Krótkie włosy, paznokcie, palce, nawet
spódniczka – wszystko było mini! Wszystko? Może przesadziła z
rozpędu. Marzyła, a to już nie jest mała sprawa. Wymyśliła
sobie, że ciułając etatowe grosiki dorobi się w końcu
mikroapartamentu, brutto szesnaście metrów, ale własne. Norka, w
której skryje się przed wielkim światem i… Przy swoim wzroście
poważnie myślała o antresoli, bo przecież dwa pięćdziesiąt, to
niemal kres atmosfery i gwiazdy na wyciągnięcie ręki. Rozmarzyła
się, ale sprowadził ją na ziemię jej malutki, ale dotkliwy
pragmatyzm. Bo, choć nigdy-nikomu się nie przyznała, nie tylko
marzyła, ale i pragnęła. Pragnęła malutkiego człowieczka w
sobie i miała już przemyślane wszystko – wszak samotne noce są
tak upiornie długie, więc myśl o dziecku i wszystkim, czym gotowa
była je obdarować bardziej przypominała długofalową strategię z
opracowanymi opcjami na każdy wypadek, gdyby
mimo-wszystko-coś-poszło-nie-tak.
Antresola… Właśnie! Odbiegła
marzeniami od faktów. Antresola w mikroapartamencie DLA NIEJ nie
była kłopotem, bo przecież wiadomo, sufitu sięgnąć nie zdoła,
nawet ćwicząc skoczność, czy podstawiając taboret. Ale ON? On,
czyli ojciec wymarzonego dziecka. Przecież jest roztropna i zdaje
sobie sprawę, że bez dawcy dziecko potrafią wykuglować jedynie
szarlatani. A ona nie chce dawcy, lecz ojca. Cokolwiek nie powiedzą
jej wyzwolone koleżanki, stare panny i rozwódki dyszące
nienawiścią do facetów przy piątkowym kieliszku prosecco, ona
miała swoje, malutkie, zaściankowe przekonanie, że ojciec
potrzebny jest dziecku. I choćby słuchała co dnia tych złośliwych
„no wiesz, weź przestań proszę”, ona właśnie wiedziała i
nie zamierzała przestawać.
Antresola! Znów ją zwiodły te
pozornie atrakcyjne, tępe biurwy, z jakimi przyszło jej spędzać
całe osiem godzin dziennie, a czasami, gdy już nie udało się
wymigać, to jeszcze popołudniowe nasiadówki na plotki, oczywiście
o NICH, łachudrach bez czci i sumienia… Antresola nadal była
pomysłem, który z mikroapartamentu czynił całkiem przyzwoitą
przestrzeń życiową. Jej wzrost nie stanowił przeszkody, ale czy
ON? A gdyby tak ON był równie kompaktowy? Drobny, ledwie
zauważalny, majtający w powietrzu nogami na standardowym krześle?
Sama w MPK siadała na brzeżku, żeby choć czubkami butów dotykać
podłogi. Gdyby Ojciec-Dziecka, był równie skromnie uposażony w
gabaryt…
- A może ON też składa na
mikroapartament i mogliby RAZEM zmienić perspektywę i dwa mikro
zamienić na rozpustę dla dwojga z realną nadzieją na rozmnożenie?
- Jakoś nigdy w sennych majakach nie wzięła pod uwagę, że
Ojciec… Właśnie! Czemu nie mąż? Nie ON - Facet dla niej i ona
tylko dla niego? NAJWAŻNIEJSZY NA ŚWIECIE WSPÓLNIK DO ŻYCIA?
Zawahała się. Może nie była aż tak dobrym człowiekiem, jak o
sobie mniemała?
- Mała wredna egoistka –
sumienie, gdy wreszcie doszło do głosu nie krępowało się w
szczerości, aż jej się oczy zaszkliły – Naprawdę wierzysz, że
wartościowy facet chciałby zostać meblem w twoim
mikroapartamencie, przez twoje podłe sny sprowadzony do roli dawcy
nasienia? A co ty łaskawie zaoferujesz ze swojej strony?