W obcej sypialni, cichutko jakby się wstydził własnej hiperaktywności o tak barbarzyńskiej porze, zakwilił budzik. Osiedle pachniało zeschłymi liśćmi, leżącymi niemal wszędzie. Dżdż (nie potrafiłem sobie odmówić tak ekstrawaganckiego słowa) niepostrzeżenie pomalował asfalty na czarno. Ludzie zapadli się w sobie; skuleni, cisi, pakujący ręce w kieszenie, by ogrzać je ciepłem płci zbyt wcześnie wyrwanej z domowych pieleszy i utkanej w dżins – materiał w sam raz na spodnie niewolników. Dżdż ostrożnie przeszedł w deszcz, perforując Rzekę niezliczoną liczbą nakłuć. Ów performance podglądam z lubością, korzystając z hojności miejskich rajców, co za nie-swoje (ukłuło mnie, że nieswój, to jednak nie to samo, co nie swój/ich – i być może powinno się czuć nieswojo wydając nie swoje pieniądze – oby choć tyle!) miliony, fundujący pospólstwu (i innym napływowym, wpływowym i drażliwym jednostkom, wrażliwym na swoim i Rzeki punkcie) podświetlony od spodu chodnik, nie pozwalający Rzece ukryć się przed turystyczną ciekawością nawet w noc nowiu.
D3 VALLU moknie majestatycznie, udając, że nie dotyczy go przemiękanie karoserii w obliczu rozległej wilgoci. Jakaś pani na cienkonóżkach, w zaciszu filara podtrzymującego okap nad niższą kondygnacją, skrywającemu siedzibę placówki bankowej, pisemnie dzieli się z kimś nowinkami z minionej nocy, albo pociesza kogoś, komu owa noc dopiekła do żywego.
Z braku lepszych zajęć bawię się słowami, tkając z nich szal na drutach słabo eksploatowanych neuronów. Niezbyt odkrywczo zauważam, że TA Awantura, względnie jej poważniejsza, starsza siostra Afera, jak ćmę do światła potrafi błyskawicznie ściągnąć TEGO Kłopota, Konflikta, czy zapraszanego od wielkiego dzwonu Kryzysa. I jeśli wówczas nie znajdzie się TO maleńkie Wyjście lub stare jak świat Rozwiązanie, pamiętać trzeba, że wtedy, TO Milczenie wyrośnie na TĘ Obojętność, może nawet na Nienawiść Wzajemną. I pozostaną tylko TE Dywagacje i Wątpliwości, ociekające wspomnieniem TYCH Doświadczeń. Zanim więc dopuści się do głosu TĘ emocjonalną Codzienność i Eskalację, warto posłuchać TEGO Rozsądka, aby TO Podsumowanie tworzyło nadzieję na TĘ Satysfakcję i Pamięć. A jeszcze lepiej, na TĘ Miłość. Więc wiecie – TEN-TEGES!
Ależ ta płeć jest eksponowana. Wystarczy chwila, by zakwalifikować ją, jak narzędzie walki z TĄ odmienną, z TYM wrogiem stojącym na drodze. TA Broń, nie-daj-Bóg Wojna, chwycą za TEN Pysk i TĘ Gębę każdego. Łącznie z TYM Wyjątkiem potwierdzającym TĘ regułę.
PS. Usłyszałem w radio chwalbę. Ponoć, Kraina-U „unieruchomiła już 45% rosyjskiej energii” – zanim zdążyłem ochłonąć po usłyszeniu wiadomości, podświadomość zaproponowała rozwiązanie – poczekajmy z euforią do marca i zobaczymy, która z krain przetrwa zimę i w jakim stanie. Każda pchła o nadmiernie wybujałym ego, nim zdechnie, potrafi chwalić się, że ugryzła słonia w dupę. Słoń? Prawdopodobnie „nie zrozumiał problemu”, „był zacofany ideologicznie”, albo zwyczajnie zlekceważył takie brzęczenie.
I teraz, to już nie wiem, czy jestem „szurem”, „ruską onucą”, sceptykiem, cynikiem, czy zaledwie konserwatystą, zerkającym na statystyki – niechętnie, ale jednak. Wg SI - Rosja po II Wojnie Światowej brała „udział” w 15-20 konfliktach głównych (jak kliknąłem ponownie, było znienacka już 25-30 i wliczony został „udział pośredni”), a USA w 30-40 głównych i 150-200 mniejszych (po ponownym kliknięciu wyszło 20 głównych i 200 mniejszych wojenek - coś kombinuje ta SI. Przed erą SI sprawdzałem i wyszło mi, że Rosja brała udział w 33 konfliktach, a USA w 248, nie licząc ostatnich dwóch/trzech lat) – oczywiście, aby zapewnić Światu demokrację, dyskretnie formując przepływ dóbr naturalnych i własnego, papierowego pieniądza bez pokrycia na chwałę MAGA! Liczby kłamią rzadziej niż politycy. Może nadszedł czas wreszcie to zauważyć?
Minister od polityki zagranicznej – gwiazda Internetu, zamiast tonować nastroje i szukać dyplomatycznych nici porozumienia z potężniejszymi sąsiadami, „kpi”, „drwi”, „wbija szpile”, wyśmiewa… Naprawdę? Tak wygląda „nasza” polityka zagraniczna? I czy to jeszcze polityka, czy już tylko barowe przepychanki oszołomionych etanolem (oby tylko) i własną wielkością karłów-kogucików z zaścianka? Napoleon nie poradził, Hitler, wspierany zewnętrznym kapitałem nie poradził, a teraz Kozacy mają dać radę? My? Ktoś jeszcze w to wierzy? Na trzeźwo? Pogarda i przechwałki dobre są na ringu, żeby podgrzać atmosferę wśród kibiców i hochsztaplerów, ale na salonach?
Gdyby dane mi było wybierać nazwiska reprezentantów, a nie partyjne listy, ludzie tak realizujący politykę zagraniczną nie mieliby u mnie żadnych szans nawet na rehabilitację, a co dopiero na głos. Podobnie jak ów polityk, otwarcie przyznający przed kamerami, że kradł, ale inni kradli więcej, więc to nimi należy się zająć. Kolejny przyznał się, że owszem, obiecywał, bo inaczej by go nie wybrali, a przecież każdy obiecuje… Dziw, że w ogóle ktoś jeszcze chodzi na „wybory”.
Wracając uśmiecham się do tablicy rejestracyjnej taryfy – D0 LIPCA.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz