Mania klepania – kleptomania?

    Młode kobiety wtulone w kubki z kawą, wzrokiem wypłukanym z emocji patrzą na świat, w którym zniszczeni życiem mężczyźni odzyskują kaucje z porzuconych na ulicy opakowań. Obok mnie przedwcześnie posiwiała pani czyta tekst z zeszytu w linie i czerwonym długopisem to kreśli, to dopisuje uczesaną wersję słów. Pewnie nauczycielka, bo tekst wygląda na wypracowanie młodego rocznika. Trudne początki literackiej kariery – po kilku przystankach tekst krwawi jak nie przymierzając moje opowieści po pierwszej korekcie.

    V8 VADER – a za kółkiem co najwyżej aspirant na męża Wadery, bynajmniej nie lord Vader. I jeszcze P9 LED – samochodzik nie za wielki, oszczędny niskokaloryczny. Deszcz ukrywał się gdzieś wysoko na szarym niebie i grzecznie czekał na mnie. Pewnie będzie mi towarzyszył w drodze powrotnej bezwstydnie usiłując się przytulać.

    Wracam. Oczywiście pada. Po drodze spotykam dziewczynę wystylizowaną tak alternatywnie, że nocą podawałbym portfel na długim kiju, żeby za bardzo nie podeszła. Chwilę później dla przywrócenia równowagi mija mnie dziewczątko-pyza wystrojone w coś co nazwałbym letnią piżamką w kolorze różowym. Spod parasola wydostawał się uśmiech do całego świata. I to zakaźny. Organizm odmówił reakcji obronnych i szedłem dalej uśmiechając się głupawo. A co mi tam! Może żaden psychiatra nie będzie mnie ścigał z kaftanem bezpieczeństwa. Przy podstawówce na jakimś pachołku usiadł kopciuszek, pomerdał ogonkiem na mnie i odfrunął. Zaraz potem spadł z sosny deszcz szyszek. Zebrałem, niech sierotki nie mokną i pomieszkają ze mną. Już przy domu trafia mi się autko w kolorze między jarzeniową żółcią a zielenią z rejestracją L1 MONKA – limonka, to pewnie nazwa owego koloru, ale musiała ją wymyślić kobieta, bo facet uznałby limonkę jako niezbędny dodatek do tequilli, a nie kolor.