-A ja ciebie bardziej!
- Nieprawda, to ja ciebie!
- Niemożliwe, patrz! – pierwsze cięcie swobodnie przecięło skórę.
- To ty patrz! – w rewanżu poszła seria, chyba z siedem, niemal doskonale równoległych ran, w okamgnieniu wypełniających się krwią kapiącą na podłogę.
- To patrz teraz! – Żyletka aż skowyczała z wysiłku tnąc skórę obu przedramion gęstą siecią poziomic.
- Phi! – odzew był natychmiastowy. Ostrze aż się zachłysnęło, orając uda i to wzdłuż- Tak chcesz się bawić?! - wściekłość w głosie podkręcił ból. Ból sznyt znaczących brzuch gęstą pajęczyną drobniutkich, ale głębokich i długich kresek.
Na ziemię sfruwały uszy, palce, nawet prącie sprowadzone do kawałka mięsa, skalp spadł na podłogę z odrażającym mlaśnięciem, co wcale nie zwiastowało finału.
- Niektórzy nie potrafią przegrywać. Przyjrzyj się temu! – z rozoranej tętnicy szyjnej trysnął pulsujący, jasnoczerwony gejzer.
- I tak wygram – oszołomiony bólem głos oddalał się, przemieszczając się po zewnętrznej stronie okna, mijając kolejne kondygnacje w tempie uniemożliwiającym przemyślaną, sensowną ripostę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz