czwartek, 19 listopada 2026

Aż po grób!

 

-A ja ciebie bardziej!

- Nieprawda, to ja ciebie!

- Niemożliwe, patrz! – pierwsze cięcie swobodnie przecięło skórę.

- To ty patrz! – w rewanżu poszła seria, chyba z siedem, niemal doskonale równoległych ran, w okamgnieniu wypełniających się krwią kapiącą na podłogę.

- To patrz teraz! – Żyletka aż skowyczała z wysiłku tnąc skórę obu przedramion gęstą siecią poziomic.

- Phi! – odzew był natychmiastowy. Ostrze aż się zachłysnęło, orając uda i to wzdłuż- Tak chcesz się bawić?! - wściekłość w głosie podkręcił ból. Ból sznyt znaczących brzuch gęstą pajęczyną drobniutkich, ale głębokich i długich kresek.

Na ziemię sfruwały uszy, palce, nawet prącie sprowadzone do kawałka mięsa, skalp spadł na podłogę z odrażającym mlaśnięciem, co wcale nie zwiastowało finału.

- Niektórzy nie potrafią przegrywać. Przyjrzyj się temu! – z rozoranej tętnicy szyjnej trysnął pulsujący, jasnoczerwony gejzer.

- I tak wygram – oszołomiony bólem głos oddalał się, przemieszczając się po zewnętrznej stronie okna, mijając kolejne kondygnacje w tempie uniemożliwiającym przemyślaną, sensowną ripostę.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz