Wnętrze moich dłoni żyje. Linie ewoluują, może nawet mądrzeją. Opierają się zakusom losu, albo ulegają po cichu, ukrywając wstyd w zakamarkach niepamięci. Każda dłoń podąża swoją ścieżką. Z lewej można wyczytać zupełnie inny przekaz, niż z prawej. Nie znam się, albo patrzeć nie potrafię. Wnętrza dłoni są różne. Na dodatek, na jednej z nich rośnie w siłę dotychczas niezauważalna linia, brutalnie tnąca linię głowy. „Bogatsza” dłoń pociągnie mnie zapewne w nowy, nieznany Świat, albo pozbawi życiorysu; ta druga, więcej konserwatywna, usiłuje zatrzymać mnie tam, dokąd właśnie dotarłem, by wreszcie usiąść na tyłku. Może nie najpiękniejszym, za to nieźle już przeczołganym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz