O nie-swojej (nieswojej?) porze, na dodatek nie-swoim (nieswoim?) autobusem, pojechałem nieść w ociemniałe Miasto oświecenie. W czarnej kurtce!
Niemal niezauważalne chmury usiłują zając na niebie strategiczne pozycje. Deszcz? Chyba czeka na wielkie wejście i pośród tej nocy nie zamierza się wysilać nadaremnie. Może czeka, aż ludzie straca czujność i dopadnie co słabszych w pół kompletnie zaskoczonego kroku/krocza? Chustka do nosa pachnie mi zieloną kolendrą, zapewne w proteście przeciw monochromatycznemu światu, nieco ożywiając moje zmysły (przysięgam, nie zmyślam….) W autobusie współczesny trąd, nieuleczalna choroba, która, jak przeczytałem w cudzym wierszu nazywa się jeśli dobrze pamiętam smartfonozą. Brrrr! Okropieństwo.
Wreszcie niebo pęka i pojawiają się bliznowate, pomarańczowe rozstępy. Nad Rzeką, bo gdzieżby! W autobusie Czarnuszka o bladej cerze sprawdza, czy kręgi szyjne wciąż działają i chyba nie do końca jest przekonana, że bez fachowego przeglądu uciągnie do Sylwestra. Pieszczę wzrok widokiem kobiety zewnętrznie aspirującej do arystokracji i chłopka, który najwyraźniej mocno związany jest ze społecznymi dołami, ku którym grawitował nie zostawiając wzrokowi rozterek. A przecież są RAZEM! I trzymają się ze ręce!
Na trawnikach łypią ponurym wzrokiem nieliczne, zmutowane, albo mocno zapóźnione w rozwoju stokrotki. Jakaś wrona na betonowym chodniku ociera bok dzioba, lecz kałuże skrupulatnie omija, czyli nie pije. Za to, choć usłyszeć nie mam prawa z wnętrza pojazdu, to mlaszcze z lubością. Zerkam ku najstarszej części Miasta. Na moście, bo tak najłatwiej. Dostrzegam trzy wieże i dwa kominy wyrastają ponad przeciętność. Oczywiście rozpoznaję – Katedra, Kolegiata, Elektrociepłownia (kolejność nieprzypadkowa!).
Schodzę na ziemię. A raczej sprowadzają mnie tam niewieście kształty, którymi jakoś nie potrafię nakarmić się raz-na-zawsze. I właśnie dziś wygenerowałem myśl, że są kobiety, które nawet w dżinsach potrafią wyglądać elegancko i szykownie. Zerkam też na pisklę, noszące w rysach pamięć dwóch ras i przypominam sobie zmarłego boksera-filozofa, który publicznie wyznał, że niebieskie ptaki latają z niebieskimi ptakami, że jesteśmy inni i tylko „poprawność polityczna” każe nam głosić, że jest inaczej.
Docieram do celu i po niekończącej się seri „dzieńdobrowania” trafiam przed oblicze, a nawet dwa oblicza. Weteranka (bo przecież nie znam kobity) każe mi poczekać, a Adeptka (której również nie znam) robi jakieś porządki w papierkach. Weteranka karci pracowitą Adeptkę, że to nie jej zadanie, że powinna przeczytać książkę z socjologii, BO ONA DOPIERO TERAZ ZROZUMIAŁA! I chciała się podzielić wiedzą tajemną. Ja stoję. Za węgłem, żeby nie zbrukać natchnienia i słowotoku. Dowiaduję się, że ZAWÓD WYKONYWANY ZMIENIA CZŁOWIEKA! I, że TRZEBA MYŚLEĆ O SOBIE. Bo jak się przestanie myśleć, to człowiek zmieni się nie tak, jakby chciał. Na przykład w Kiepską Halinę, która TEŻ była pielęgniarką! Adeptka usiłowała kontratakować, mówiąc, że lubi tego pana, który przychodzi po dokumenty, a ona się nudzi, więc układa je tak, jak ten pan je zabiera. O żesz! Obraza majestatu. Nie wolno. Trzeba własnego nosa pilnować, szanować się, broń Boże okazać komuś miękkie podbrzusze, bo przecież taki, to zagryzie, czknie, beknie, albo i co gorszego, a dziękuję nie usłyszysz. I do końca zawodowej kariery będziesz ZA NIEGO TO ROBIĆ. W końcu zostałem dopuszczony przez Gniewny Majestat, wykazałem się posiadaniem żył, z których ta mniej doświadczona (nieuk który nie czytał podręcznika socjologii) pobrała ze mnie nieco więcej, jak komarzyca na sute podejście. Kiedy w poczuciu nieutulonej straty zakładałem kurtkę (czarną!) Weteranka zwróciła ku mnie bladolice spojrzenie i spytała, czy mogę poprosić następnego KLIENTA (może pacjenta?) Uśmiechając się do Adeptki, odparłem, że owszem, dla mnie to ŻADEN PROBLEM! Ale przez myśl mi przemknęło, że przysługi świadczyć na rzecz Majestatu, to może być grzech – przynajmniej w jej rozumieniu kontaktów międzyludzkich. Machnąłem ręką, bo przecież wiadomo – i tak wysłałaby z wnioskiem o wizytę następnego tę młodszą, okopana niczym borsuk w niezatapialnej transzei podręcznika socjologii.
PS Jest taki w ogóle? Na osłodę dwie tablice, jedna zapodziana przedwczoraj, druga jak najbardziej aktualna - W1 THX, D7 JAZDA
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz