Nieznacznie modyfikuję stańczykową ekspresję i drę szaty. Na żonie. A konkretnie sukienkę. Tę którą nie wiedzieć czemu nazywa koszulą. Nocną. W podartej sukience żona wygląda lepiej, niż nagie dziewczęta w snach nastolatków. Jestem zachwycony po czubek głowy i chyba nadmiar ze mnie wycieka. Bez wahania odpalam reaktor i szykuję elektrownię jądrową do wzmożonego wysiłku. Pręt paliwowy w pełnej gotowości bojowej czeka na dostarczenie do miejsca zrzutu.
Tymczasem oczy żony rosną. Chyba doszło do spontanicznej reakcji lawinowej. Co oczywiste, reakcja przebiega zupełnie poza kontrolą. Czyjąkolwiek. Jedną ręką powstrzymała pręt paliwowy i syknęła:
Ty debilu! Wiesz ile kosztowała ta koszula? Wystarczyło poprosić!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz