Niedoskonały.

Drgnąłem jak wykres elektrokardiografu, kiedy go życiem zarazić. Drgnąłem i z braku innych talentów drżę monotonią kolejnych cykli, bo nic więcej nie potrafię. Rozglądam się po prostokącie jodłowego blejtramu. Leżę na prześcieradle szorstkim i chropowatym tak bardzo, że skórę mam startą i delikatną niczym niemowlę. Musiałaś lnem podbić ramę? Nie było delikatniejszych materiałów? Czy chciałaś mnie obedrzeć z pozorów? Stworzyć od nowa, nieskażonego światem? Przyglądać się sobie chcę, ale mnie nie ma jeszcze wcale. Tylko myśl pierwsza tobą poprowadzona, jak ślad miękkim ołówkiem, żeby pierwszy szlachetny rys nadać.

Pewną masz rękę. Czuję to. Mnóstwo wrażeń kwitnie we mnie, chociaż nie ma jeszcze jak się rozprzestrzeniać i uzewnętrzniać. Gdybyś tylko wiedziała, jak jestem ci wdzięczny za to życie niespodziewane. Czuję się, jak drewniana rzeźba zarażona zachwytem, jak westchnienie granitu pod ręką, która potrafi wygładzić twardość niebytu. Czuję, że mógłbym wszystko, gdybyś tylko została ze mną. Wciąż czuję się jednowymiarowy, jakbym był punktową skazą na nieskończoności kosmosu, kroplą światła zbłąkaną w gęstwinie mroku. Ale czuję, że jestem twój. Od tej iskry, którą pobudziłaś do pierwszej, zdziwionej myśli.

Zaprzeczasz mojej nieobecności, pędzlem dodając mi znaczeń. Drugiego wymiaru. Patrzę z niepokojem, czy nie zostawisz mnie takiego. Kalekiego, samotnego, w więzieniu sezonowanych, jodłowych desek. Pachną żywicą nieśmiało, a ja modliłbym się do ciebie, gdybym miał usta. Nawet drobniuteńkie, popękane i dwuwymiarowe. Trudno – niech wysypie się przez otwarte wargi los nieprzychylny, niech usta mi się wykruszą, bylebyś tylko mnie usłyszała. Czuję, jak końcem pędzelka dopieszczasz mój kształt. Jak wyrywasz go spod prześcieradła, żeby się obnażyło przed tobą. Śmierdzę strachem, choć to ukrywam. Boję się, że się tobie nie spodobam i zamalujesz mnie, jak zamalowałaś tych, co przede mną w tej klatce się rodzili. Oni próbują mnie odepchnąć, strącić z płótna, żebym spadł na podłogę, albo tam, gdzie już na mnie nie spojrzysz. Łudzą się, że jeszcze sobie o nich przypomnisz, że nie będą wyłącznie wspomnieniem skrzywionych ust.

Z trudem powstrzymuję się od śmiechu, bo twój pędzel łaskocze mnie… Przecież wiesz, że mam łaskotki. Złośliwa jesteś? Czy chciałaś, żebyśmy się pośmiali wspólnie. Dobrze, przestanę gryźć ten śmiech zębami i parsknę, ale ty też. Zgadzasz się? Daj mi usta i pośmiejmy się razem. Tylko przestań gryźć pędzel, bo zesztywnieje i będę kanciasty. Po co ci sen spełniony z błędem? Bo snem jestem - tak? Czy malujesz mnie z wyobraźni? Na ile prawdziwy jestem dla ciebie? Będziesz umiała mnie kochać, kiedy już pędzel odłożysz i ręce o biodra obetrzesz z nadmiaru farby? Będę twój?

Dzień wyskoczył przez okno i poszedł gdzie indziej szukać towarzystwa. Ty śpiewasz… A skoro śpiewasz i wciąż mnie dotykasz, to chyba dla mnie śpiewasz… Ciasno mi w tych ramkach. Przestają mi wystarczać dwa wymiary, ale ty dokładasz mi kolorów, żeby mi mięśnie wzmocnić i twarzy dać strzęp charakteru. Dokładasz barw ciepłych, żebym nie zmarzł i… może mi się wydaje, ale masz w oczach figlarne błyski, kiedy detale cielesności modelujesz na mnie. Czuję, że zaczynam się rumienić. Pierwszy raz w życiu. Bo ja wszystko robię pierwszy raz w życiu. A ty kilka świeczek zapalasz, żeby mnie nie obnażyć elektrycznością halogenowej lampy i w migotliwym świetle plama po plamce, jak pocałunkami stwarzasz mnie.

Stanęłaś o dwa kroki ode mnie, żebym cię nie dosięgnął, żebym niecierpliwością własną nie pociągnął w bezkres tego szarego prześcieradła i oczu nie zamknął ustami. Patrzyłaś na mnie w zamyśleniu. Byłem twój i chciałem ci pomóc, ale ty nie widziałaś w moich oczach siebie. Jeszcze nie widziałaś, bo stałaś zbyt daleko. A ja widziałem, jak wargę przygryzasz i samej siebie pytasz, czy takim właśnie mnie stworzyć chciałaś. Pokręciłaś głową, aż zamarłem. Wystraszyłaś mnie tak, że oddech wstrzymałem i zerkałem ukradkiem, czy nie sięgasz po duży pędzel, żeby mnie zamalować. Uśmiercić… Świece chyba też się wystraszyły, bo płomień pląsał nim nagrał głębi. Uff… Coś tam poprawiałaś mi we włosach i więcej barw oczom dołożyłaś na wypadek, gdybym zapłakał. Bo wtedy oczy blakną i trzeba mieć zapas koloru, żeby później nie patrzyć na świat przeźroczyście. Płacz uzdrawia, spłukuje nieszczęścia. Dobrze mieć zapas koloru, żeby korzystać z oczyszczenia. Hojna byłaś. Dałaś mi mnóstwo, żeby mi wystarczyło na długie życie pełne wzruszeń.

Patrzyłaś na mnie, jak tylko ty możesz patrzyć i wcale nie czułem się skrępowany twoim wzrokiem. Zmęczona chyba już byłaś, bo wierzchem dłoni otarłaś pot z czoła i jakiś swawolny kosmyk włosów za ucho wsadziłaś. Wypadł, kiedy pędzel na chwilkę tam włożyłaś. A teraz znów tam go wkładasz, jakby było kieszenią, kubkiem na pędzelki… Wyciągnęłaś do mnie ręce. Nie. Nie do mnie. Chwyciłaś sztalugi i moim więzieniem zatrzęsło. Zabrałaś mnie sprzed okna gdzieś głębiej, w miękkie niedopowiedzenie siedzące atłasem gęstego cienia w drugim końcu pracowni. Postawiłaś mnie tak, żeby noc mnie nie dosięgła i ciekawość ludzka? Jakbyś wiedziała, że tam, po drugiej stronie ulicy czyha z lunetą ktoś, kto nie ma odwagi przyjść tu. Kiedy okna są ciemne, tylko jedno szklano-zimne oko zerka do wnętrza snując potajemne fanaberie. Położyłaś mi palec na ustach. Ciepły i cierpki od farby stygnącej. Uchyliłem je nieśmiało, bo może chciałabyś wsunąć palec głębiej….

Zaśmiałaś się… Piękny masz śmiech i chciałbym go słuchać jak najczęściej. Zapaliłaś kilka świeczek i butelkę wina otworzyłaś. A potem odwróciłaś się do mnie plecami i pochyliłaś się na chwilę. Zaszumiało. Dziwne, bo przecież nawet aromat wina do mnie nie doszedł, a zaszumiało i szumiało mi nadal. Na jakimś rozchybotanym stołku stał ogryzek świeczki i skwierczał, że nie sięga do szyjki butelki, bo chciałby ugasić żar własny twoim widokiem rozpalony. Patrzyłem oszołomiony, a ty… rozbierałaś się patrząc na mnie. Sprawdzałaś, czy dam radę męskość poskromić? Nie dałem. I nawet się wstydzić nie umiem, że nie dałem rady poskromić. Patrzyłem na ciebie dziewiczo głodny, a ty rozebrałaś się i pędzel na stołek odłożyłaś, ponownie wypinając się jakbyś miała być piekielną pokusą. Nie umiem opowiedzieć, jak bardzo chciałem zeskoczyć ze sztalug, spełznąć z prześcieradła, które mnie gryzło do krwi z zazdrości. Bo widziało, jak na ciebie patrzę. A ty weszłaś do wanny…

Weszłaś i łyk wina wprost z butelki pociągnęłaś, gdy tylko się zanurzyłaś w wodzie. A potem oparłaś oba łokcie na brzegu wanny i patrzyłaś na mnie takim wzrokiem… Widziałem gdzie zerkasz. Dlaczego nie nauczyłaś mnie chodzić?! Przyszedłbym, choćby na kolanach…

Origami.

Papierowy kwiat zawijam z serwetki. Róża miała być, bo ona taka nieokreślona i ma tych płatków tyle, że nawet Bóg ich nie układał, tylko pozwolił im trwać w pąku i więdnąć warstwami. Serwetka też miała warstwy i już była zwiędnięta. Może nawet przybrudzona, więc szło mi - powoli, ale szło. Blat stołu błyszczy politurą, jakby się spocił. Ciemny jest. Opalony mocno. Afrykański mahoń? Nadmiar słońca wypił z niego wodę, więc poci się resztkami. Oszroniony kufel stawiam na tym spoconym czole i patrzę, jak kropelki spełzają z kufla i rozbiegają się po blacie. Widok fascynujący, aż boję się podnieść kufel i samemu pragnienie gasić, bo na stole dzieją się rzeczy na miarę stworzenia świata. Powstają dorzecza. Od razu z trzech źródeł, jakby ze szczytów górskiego masywu miały brać początek aż trzy drogi biegnące do różnych mórz.

Dobrze tworzyć z rozmachem. Nie będzie monotonii. Stać mnie na trzy morza? A pewnie, że stać! Nawet na ocean sobie pozwolę nieskromnie! Bardzo ostrożnie położyłem pomiędzy większymi z rzek pudełko papierosów. Miasto… Pierwsze miasto w moim świecie. I zapalniczkę dołożyłem za rzeką, żeby wioska była, bo miasto nie śmie być miastem, kiedy nie ma wioski. Piwo chyba wiwatowało, bo pękły mu całe stada baloników z piany falujące wcześniej na wierzchu kufla i niechcący upstrzyło proces stworzenia drobnymi stawami i jeziorami. Takie samorodne one były, nie z żadnego zlodowacenia. Trochę mnie ruszyło, że prozaiczne piwo, niby bezmyślne i nie do końca trzeźwe, a potrafi stwarzać... Jak ja…

Rozbuchana wyobraźnia kazała mi dostrzec, że to dość ubogi świat więc dołożyłem mu na peryferiach popielniczkę pełną niedopałków, żeby mieć jeden wulkan. Na wszelki wypadek, żeby ewentualną Sodomę i Gomorę ukrócić, jak Wezuwiusz Pompeje. Przyfrunęła jakaś mucha, przycupnęła nad rzeką wciąż bez nazwy i pije, aż furczy. Dumny byłem już całkiem – życie się pojawiło w moim świecie, choć on niedokończony. Taki surowy, zimny i w trakcie budowy. No dobrze – w trakcie samowoli budowlanej. Fanty mi się skończyły, bo telefon położyłem u stóp kufla, żeby drugie miasto było i to antagonistyczne. Wiadomo – wojna rozwija. Pacyfikuje nieprzystosowanych i słabych. Wymusza postęp. W powojennej solidarności wyrosną autorytety. Silne kręgosłupy z charyzmą realizujące cele. A cel mało oryginalny – podporządkować sobie świat i uczynić go powolnym. Znaczy, żeby uda rozchylił i pozwolił czerpać do syta, a nie, żeby wolno przemierzał bezkres wszechświata.

Zgroza! Jeszcze nie zagospodarowałem mojego stworzenia, a tu już kosmos mi się pcha z butami, czy na czym tam sobie łazi po nieboskich pastwiskach? I na tego oseska, który poczęty ledwie, któremu jeszcze nie wykształciły się odruchy, ani historia, ani nawet skazy genetyczne, czy uskoki geologiczne, już milczący nietoperz mrocznego kosmosu zerknął i pulsuje swoim głodem nad drobną istotką. Pochyla się i mlaska obleśnie. Aż piana zanurkowała w głąb kufla. Pewnie sądzi, że latająca, kosmiczna mysz pływać nie potrafi. Kufel spocił się już całkiem i rzeki wezbrały niczym po wiosennych roztopach. Poświęciłem czapkę i rękawiczki, żeby stworzyć masywy górskie, które stanowić będą klifowe wybrzeża oceanicznych pustkowi.

Mucha chyba przeszarżowała z tym piciem, bo leży teraz i chrapie, aż jej piórka drżą. Jak ją nietoperz kosmiczny wypatrzy, to będzie się miała z pyszna. A ja? Jednego lokatora mam i to pijanego. Co mi z rzek, skoro nikt w nich ryb łowić nie będzie? Sam mógłbym usiąść, ale wędki nie mam. Podniosłem wzrok z nadzieją, szukając pomocy. Przy barze wypatrzyłem panią, która uśmiechnęła się do mnie wyraźnie. Pomyślałem naiwnie, że pomoże mi stwarzać świat, że we dwoje, to już stanowić będziemy taką moc, siłę niepohamowaną, że świat nam dojrzeje, nim się siwych włosów dorobimy. Kiwnąłem głową i sam już nie wiem, czy do swoich myśli, czy do niej, ale wstała i zmierzała w moją stronę. Cud! Cuda się zdarzają. Aż dwa jednego dnia? I to oba mi? Najpierw świat, teraz wspólniczka, żebyśmy mogli zapłodnić ziemię wspólną myślą i życiem ją namaścić? A potem z dumą patrzeć z góry trzymając się za ręce…

Pani szła, a jej biodra śpiewały pochwałę życia. Byłem zachwycony do tego stopnia, że niemal zapomniałem o stworzeniu świata. W gardle mi zaschło, lecz piwo pilnowało źródeł trzech wielkich rzek i nie mogłem ich pozbawić żywiciela, więc cierpiałem w milczeniu. Nie sądziłem, że wybierze mnie, ale najwyraźniej odkryła we mnie moc, której nie podejrzewałem jeszcze rano, a i teraz z nieśmiałością muszę walczyć, czy godzien jestem dostąpić… Wiem, wiem, stąpa ona, a ja jak ostatni gbur siedzę i na gotowe czekam… Pięknie stąpa… Zerwałem się, żeby przywitać ją chociaż ukłonem, albo rozłożywszy ramiona szeroko pozwolić jej na wstępną eksplorację mojej fizyczności… Piwo w kuflu wzburzyło się widząc, że je porzucam i sunęło niczym tsunami, by rozbić się na wybrzeżu rękawiczek. Mucha beknęła i przewróciła się na drugi bok. Co za brak ogłady. Jedynaki tak mają. Nie mają od kogo się uczyć. Dobrze, że nadciąga ktoś, dzięki komu zapełnimy ten świat miłością, dobrem i różnorodnością. Nauczymy życie, jak wić wianki ze stokrotek, albo budować dom na skale. Może pogramy w piłkę, byle nie w rugby. I nie wymyślimy sumo, bo to niezdrowe. I plastiku nie wymyślimy, ani AIDS. Byłem pełen marzeń, energii i nadziei.

- Słucham – powiedziała nie zwracając na mnie większej uwagi, tylko pochyliła się nad światem…

Tak od razu? Ależ jest bezpośrednia… Byłem z niej dumny, ale i zdumiony, że tak szybko w rolę weszła. Zakochałem się nieodwołalnie. Bogini ledwie raz okiem rzuciła na stworzenie i już wiedziała wszystko. Dostrzegła geniusz niewątpliwie i zapewne jakieś detaliczne poprawki za moment wcieli w życie, bo wiadomo – kobiecą ręką miękkości można nadać nawet kamieniom. Jeśli tylko chcą. A ona najwyraźniej chciała. Trochę ją przytłoczył ogrom już wykonanej pracy, ale sapnęła i popatrzyła wreszcie na mnie. Napompowałem się powietrzem niemal jak dwunastoosobowy ponton do ekstremalnego raftingu i patrzyłem na nią z uwielbieniem.

- Pan już może niech więcej nie pije – powiedziała do mnie z uśmiechem - Jutro też jest dzień…

A potem… Podniosła kufel i starła mój świat… Moje stworzenie. I nawet muchę starła. Zabrała wulkan i poszła… Stałem oszołomiony, że tak bestialsko potraktowała dzieło niemal skończone, któremu tylko szlifu kobiecej dłoni zabrakło, by stał się zalążkiem wielkich zdarzeń.

Popatrzyłem na papierową różę, której wciąż fryzowałem niezliczone płatki. Nie chciała ode mnie kwiatu… Mnie nie chciała… Kufel w końcu się uspokoił. Włożyłem do niego kwiat – może sobie go weźmie później. Może wstydziła się brać kwiat z rąk stwórcy. Wstawiłem różę do kufla, a ona zakwitła nenufarem…

Wielki głód.

Zanim wstałem, jedną ręką zatrzymałem czas (nie przyznam się co robiłem drugą, bo takich spraw nie opowiada się przed 22.00, kiedy dorośli idą spać i młodzież wreszcie może się wyszumieć na całego). Niech mnie nie popędza, kiedy chcę się pokokosić jedną minutkę, albo cały kwadrans. Chyba się zdziwił, bo zazwyczaj pozwalam mu się podglądać, a on chyba to lubi zbereźnik jeden, bo mu tętno skacze i ma sześćdziesiąt cyknięć na minutę. Nic dziwnego, że mu bateria wysiada i styki się grzeją. Pomyślałem leniwie, że kiedy już wstanę, to podejdę do lusterka zobaczyć, czym się ten czas tak emocjonuje. Wydawało mi się, że z wyglądu przypominam wieszak na płaszcze i parasole – taki dość sfatygowany, z łuszczącym się lakierem i bliznami ubytków po kornikach, albo innych szkodnikach. Ach! I jeszcze pryszcz mi wyrósł tak nietwarzowo, że z siedzeniem mam kłopoty…

Łóżko skrzypiało dość rytmicznie, jakby przymierzało się do orgazmu, albo usiłowało zastępczo odmierzać to, co czas złapany za twarz zaprzepaścił. To je ubodłem. Z premedytacją. Raz. O poranku mam narzędzia tymczasowe i bodnąć mogę, dzięki czemu pryszcz przestaje być dominującym doznaniem na krótkie minuty i stanowi najwyżej położony topograficznie punkt na moim ciele. Jak krater wulkanu… Mógłby wybuchnąć – erupcja być może zmniejszyłaby dyskomfort podczas siedzenia. Ba! Jestem przekonany, że bez krateru siedzenie zawierało w sobie wątki hedonistyczne. Pryszcz przewrotnie pozwolił sobie (mi?) na erupcję, ale podziemną, przeciwnie skierowaną. Krótko mówiąc łóżko bodnięte zostało aż do spełnienia – przynajmniej mojego. Ono też już przestało skrzypieć, więc może wspólnie popadliśmy w letarg i błogostan? Idealnie w punkt trafione orgazmy w chwilowo stabilnym układzie współrzędnych, gdzie czas jest constans wydaje się łatwizną. Ja się spociłem, łóżko chyba też. I tylko pryszcz sterczał, jakby niebu wyzwanie rzucał.

Czas coś usiłował, ale takim ciężkim basem, że trudno było go zrozumieć. Wskazówką godzinową molestował mnie i szturchać chciał, albo… Nie… On chyba nie zamierza wykorzystać mnie w takiej chwili, gdy leżę z wypiętym pod niebo pryszczem i maślanym wzrokiem wtulam się w ciepłem dyszące łóżko… Och, perfidia jedna!… Wskazówka sztywno sterczała mu w dół, jakby miał zamiar zaatakować mnie odgórnie i wytrysnąć strumieniem ławicy pikosekund. Spłynąć z nieba jak jastrząb na zatrwożonego świstaka i wytarmosić go, aż się pióra posypią. Biedny ja – przyjdzie zapłacić za chwilę rozkoszy i oddać się popytowi. Myśli rozpierzchały się we mnie jak króliczki i szukały kryjówki, choć mięśnie tonowały emocje twierdząc, że nadal są bezsilne i trudno – podaż sterczy pod niebiosa, niech więc życie zwycięży. Ewolucja i prokreacja, to bardzo silne imperatywy i mały pryszcz nie powstrzyma zapędów natury. Może być zgoła uznany za element drobnej perwersji mającej na celu urozmaicenie intymności. Taki pieprzyk nad górną wargą…

Zegar wstrzymał oddech – zapewne gustuje w emocjach z pogranicza bezdechu. To może być doznanie podobne do wsparcia farmakologicznego i równie mocno uzależniać, choć karalne bywa tylko wtedy, kiedy zapotrzebowanie na bezdech przekroczy limit wytrzymałości organizmu poddanego wyrafinowanej pieszczocie. Może czas wytłumaczył sobie, że jeden oddech na cyknięcie, to i tak zbyt wiele. A ostatnio cykał jakieś pięć minut temu. Jak poławiacz pereł, któremu podobna częstotliwość wystarcza, żeby wyłowić ziarno piachu obleczone śluzem mięczaka na palec grubo. Nie miałem wyjścia – wstrzymałem i ja. Pryszcz też. Najwyraźniej instynkt stadny się w nim odezwał i dołączył. Łóżko poszło za ciosem, bo jego mięśnie znajdowały się w stanie podobnym do moich.

Można zaryzykować stwierdzenie, że świat cały się zatrzymał i czekał na prawdopodobną interwencję czasu. Na chwilę, w której zatknie proporzec krótkiej, grubej wskazówki kipiącej pożądaniem w moim wyeksponowanym, wysklepionym ciele wyraźnie pobladłym od tego napięcia. Czas przedłużał chwilę ponad wytrzymałość ludzką, i ciało zaczęło się oswajać z myślą, że zostanie wykorzystane. Syndrom sztokholmski? Otworzyłem się jak kielich kwiatu, kiedy słońce zacznie żebrać o wzajemność i zawsze dostanie to, czego pragnie. Nie mogłem z tym walczyć. Świat ulega pożądaniu, choćbym pazurami trzymał futryny, żeby nie dać się porwać w namiętność alkowy. Już się nie bałem. Czekałem, aż wreszcie się ruszy.

No i ruszył łachudra jeden i… cyk… cyk… cyk… Wyprężona i twarda wskazówka więdła unosząc się w górę. Zapomniał o mnie! Obiecał i nie przyszedł. Porzucił! Rozkochał i porzucił. I jeszcze bezczelnie patrzy na mnie i z pogardą rzuca mi w twarz to swoje cyk… cyk… Nawet pryszcza szlag trafił na miejscu i pękł. Dobrze, że on, a nie łóżko… Zaufaj takiemu… Do domu wpuść i obnaż własne słabości… A ten tylko ironizuje… cyk… cyk… Poduszka zdobyła się na empatię i łzy mi ociera. Łóżko wyrozumiale i taktownie milczy. Jemu łatwiej, bo milczy spełnione. Nie zrobiłem mu takiego afrontu. Oby mu serce pękło. Żeby rytm zgubił i potknął się o własne cyk… cyk… I rozkwasił mordę tak bardzo, żeby już żaden pryszcz na niego nie spojrzał. Nigdy. A taki był namiętny, kiedy stał… hmmm... kiedy się zatrzymał?... Jedno trzeba mu przyznać uczciwie pomimo bólu niespełnienia. Ta wskazówka była naprawdę gruba… Miał się czym pochwalić.

Odwiedziny.

Młodziutka pani uśmiechnęła się pełnym garniturem biżuterii. Zastanawiałem się, jak skonsumować tę nieoczekiwaną życzliwość, kiedy pani przytuliła się czule do siedzącej obok koleżanki. Czyli nie dla mnie ta diamentowa życzliwość kolią iskier po oczach świecąca. Poszedłem dalej bez żalu, bo przecież niechcący otrzymałem uśmiech, którym nieśmiało zdążyłem się nawet odkłonić. Poszedłem, żeby spotkać pana, któremu życie na twarzy wyrzeźbiło Himalaje w wersji 3D, ze szczegółami takimi, jak sezonowe strumienie z topniejących lodowców. Wiódł pod rękę panią zajętą prasówką, albo ploteczkami za pośrednictwem telefonu przywianych ze świata zewnętrznego. Drobny staruszek, taki, co ledwie ponad lady sklepowe wystaje nie potrafił skoordynować jednoczesnego działania dwóch nóg i dłoni zajętej papierosem, więc zatrzymywał się, żeby połknąć ciepły dym i ruszał kroczkiem drobniuteńkim, jak on sam. Rósł na wydechu, gdyż dym usiłował pozostać na orbicie i układał się na kształt barokowej peruki wzbogacając jego wzrost o bardzo przydatne centymetry. Architektura pozowała do zdjęć kokietując turystów ludowym wystrojem i tradycją. Starzeje się z godnością, i nieomal namacalnym szacunkiem ludzi. Ja wolałem jej oko puścić i szepnąć: "do jutra" pośród dźwięków hangu. Kiedy się idzie, żeby wrócić, a wraca, żeby iść można wydeptać własne ślady nawet w granicie. Wystarczy odrobina samozaparcia i jakieś pięćset lat powtórzeń. Mi jeszcze trochę brakuje. Ale się nie zniechęcam.

Pokuta.

Powiedziałem: NIE! Pierwszy raz w życiu tak głośno i wyraźnie. Rozpaczliwie. Oczy matki zakipiały gniewem. Warknęła na ojca, a ten, niczym piesek zaaportował. Dostałem w twarz. Piekło i szczypało tym bardziej, że policzki miałem mokre od łez. Nie myślałem, że aż tyle potrafi się ich we mnie zmieścić. Szlochałem, wyłem i ledwie oddech mogłem złapać. Matka kazała mnie uciszyć. Natychmiast. W TV leciał nieśmiertelny serial, który ogląda od poczęcia. Serialu – nie mnie, bo on dużo starszy i pewnie lepiej poradziłby sobie w obecnej sytuacji.

Trzynaście lat… To dużo? Wystarczająco, żeby mnie sprzedać. Kiedy przyszły na licytację dwie staruchy, matka kazała mi się rozebrać. Dotykały, zaglądały w zęby i nie tylko. Rechotały obrzydliwie i śmierdziały kwaśnym potem. Chyba sporo wcześniej wypiły, bo bezwstydne były zupełnie. I nie zwracały uwagi na moje łzy, tylko klepały mnie po policzkach, szczypały po pośladkach, ważyły na dłoni jądra, szarpały za włosy. Skrupulatne były i sprawdzały jak tylko się da, czy nie jestem zepsuty. Chciałem uciekać, ale ojciec mnie trzymał mocno za kark i nie miałem szans.

W szkole dzieci się śmiały, że jestem biedny, że matka ma tylko jednego męża, że nie było jej stać na kolejnego i ten mój tata… Nikt mu nie pomagał. Lista obowiązków była tak obszerna, że sypiał po dwie godziny, a jak miał szczęście, to w dzień udawało mu się podrzemać gdzieś w kącie. Ryzykował, bo gdyby go złapali, to lekko by nie miał. Pamiętam, że kiedyś mama przyłapała go, jak robiąc obiad skosztował dania ukradkiem… Dostał pięścią w brzuch zanim się zorientował, że mama stoi obok. A potem złapała go za włosy i tłukła głową o blat kuchennego stołu. Na koniec musiał pościerać krew i podać obiad mamie, a sam jadł przez tydzień razem z psem. Miskę nawet miał koło budy postawioną. Więcej już nie próbował i nawet po obiedzie garnka nie oblizywał ze strachu.

Staruchy siedziały z matką przy stole. I moje dwie siostry tam siedziały, bo matka chciała, żeby się nauczyły właściwych zachowań. Młodsza miała oczy szeroko otwarte, niedowierzające, ale mama głaskała ją po głowie i tłumaczyła jej, że już jutro nie będę im przeszkadzał, że więcej uwagi tatuś poświęci im i mną nie będzie się już zajmował. Że już czas najwyższy, abym poszedł na służbę i odpracował cud życia. Obiecała jej, że dostanie cukierki, jak tylko zostanę sprzedany i może nawet pojadą do miasta na lody i po nową sukienkę dla niej. Starsza patrzyła z jakąś satysfakcją i chyba też chciała mnie szczypnąć, albo kopnąć, ale została z kobietami przy stole, udając dorosłą, a tata przynosił z kuchni herbatkę i karafkę z nalewką wiśniową, ciasteczka… Mama kazała kupić ciasteczka, żeby swoich gości poczęstować, a tata miał połatać swoje stare ubranie i przerobić, żeby na mnie pasowało. Przecież nie będzie kupować nowego dla mnie, bo rosnę. Nie wiem skąd ciało bierze energię, ale rośnie. Pnie się w górę jak drzewo na nieużytku.

Przy stole wrzało. Licytowały hałaśliwie co chwila popijając nalewkę. Staruchy zażyczyły sobie, żebym to ja je obsługiwał, a tata poszedł do kuchni robić obiad. Siostrom też musiałem nakładać na talerzyki ciastka. Oblizałem palce, kiedy nikt nie widział, ale starsza mnie wydała. Nie myślałem, że widzi, że mnie wyda, ale pokazała mnie palcem i dostałem znów w twarz. Od każdej po kolei. Nawet od młodszej siostry, która nie chciała, ale mama zmusiła ją, żeby ona też… Słodkie okruszki pomieszały się z krwią. To ta starucha z połamanymi zębami przylała mi najmocniej. Tak jak tata – musiałem podłogę z krwi umyć, żebym nie zanieczyszczał tego domu. Bo on już nie mój. Już dzisiaj będę mieszkał gdzie indziej. I nie będę miał ani mamy, ani taty. Będę miał żonę… Ona mnie będzie miała. Na własność… Na śmierć i życie…

Mama się rozochociła nalewką, a staruchom też alkohol uderzył do głowy i licytacja poleciała już wartko. Wygrała ta z zepsutymi zębami. Dostałem rytualnego kopniaka na drogę od całej rodziny, kiedy starucha odmierzała zapłatę na stole. Starsza siostra wzięła dla siebie jeden pieniążek, a drugi dała młodszej. Mama ucałowała je, jakby to one z domu miały odejść. O mnie już zapomniała… Na stole leżał ekwiwalent jej porodowego i wychowawczego wysiłku. Teraz miałem cieszyć bogatą panią z sąsiedniej wioski. Starucha założyła mi obrożę na wszelki wypadek. Bała się, że ucieknę i nie wytłumaczy się z braku mnie i pieniędzy. Ciągnęła mnie na smyczy i zlekceważyła, że jestem nagi. Z pogardą popatrzyła na te łachy leżące na podłodze i splunęła… Dobrze, że splunęła, bo przybiegł tatuś posprzątać i mogłem go pożegnać choć wzrokiem. Nie pozwoliła mi przytulić się do niego. Jemu mama też nie pozwoliła na sentymenty. Też dostał kopniaka, bo mamie się chyba spodobało i jeden kopniak we mnie, to było za mało po tylu kieliszkach cherry.

Już z drogi słyszałem, jak siostry piszczą z radości, a mama tryumfuje. Pozbyła się mnie i chyba była bardzo zadowolona z transakcji. Starucha szarpała mnie i szła tak szybko, że nie zdążyłem nawet się wystraszyć. To dopiero miało nadejść. Mijaliśmy po drodze jakieś panie, za którymi szli z zakupami cisi panowie. Ktoś mnie poklepał, ktoś starej pogratulował nabytku, inna zapytała o cenę i śmiała się, że więcej wydaje na urodzinowe przyjęcie.

U nowej pani czekał już na mnie łańcuch i miska. Ale nie ubranie… Starucha przypięła mnie do łańcucha i zostawiła pod szopą, a sama poszła do gospodyni. Do mojej nowej żony. Zawołały mnie po godzinie, ale łańcuch był za krótki i nie dałem rady wejść. Bałem się. Okropnie się bałem, a żona wyszła chwiejnym krokiem i klęła mnie za krnąbrność. Szpicrutę miała w ręku i tłukła na ślepo. Gdzie popadnie. Piszczałem, płakałem, zasłaniałem głowę rękami. A ona pociągnęła wprost z flaszki spory łyk wódki przewróciła mnie na ziemię i kopała. Potem za włosy podniosła mi głowę i wycharczała:

- Żebyś spokorniał. Bo ja rozpieszczać cię nie zamierzam. A teraz umyj się i przygotujesz mi kąpiel. Śpisz w tej szopie, dopóki nie zasłużysz na nocleg w spiżarni. Żresz z psami. A spróbuj im wyżreć wszystko, to pożałujesz. Nie pozwolę, żeby psy cierpiały głód przez takiego chwasta.

Na palcach wszedłem do nowego domu, kiedy starucha odchodząc rozkołysanym krokiem odpięła mi obrożę… Żona poczuła przeciąg, bo kazała mi przyjść. Szedłem za głosem przez nieznane pomieszczenia. Siedziała na kanapie, paliła fajkę i pociągała z ogromnej szklanicy kolorowego drinka. Z kuchni… Bo to chyba była kuchnia wyglądały cztery pary oczu na wychudzonych, zabiedzonych twarzach… Wyżły… Służalcze, pozbawione woli i czekające na wezwanie… Podchodziłem starając się nie garbić, ale krótko warknęła:

- Siad! W moim domu będziesz chodził na kolanach, a wstawać będziesz, żeby wymienić żarówki, albo zasłony zdjąć do prania, czy umyć okna. Do mnie przychodzisz na czterech. Zawsze!

Podszedłem. Schwytała mnie za włosy kolejny raz, ale zanim policzyłem, który raz jestem dzisiaj szarpany za włosy wcisnęła mi twarz między swoje uda. Śmierdziało skisłym mlekiem i moczem, na dnie posklejanego gąszczu futra różowiła się blizna niezarośnięta… Nie miała jąder… Nie wiedziałem, czego ode mnie oczekuje. To miała być kąpiel? Czym miałem umyć tę bliznę? Językiem?

- No już mały! – szepnęła i docisnęła moją twarz mocniej.

Gradacja czerni.

Mijam kobietę, której krzywik mógłby pozazdrościć kształtów. Na jej łydkach można byłoby popełnić doktorat analizując harmonię przejścia łuków w niedopowiedzenia, poszukując płynnej granicy zamiany jednej funkcji w inną tak doskonale, że o nieciągłości mowy być nie mogło. Nawet wiatr nie był w stanie się potknąć na owej granicy, a to bardzo wyrafinowany poszukiwacz niewiadomych. Mijam panie o włosach białych i równie starannie odbarwionych panów. Spod wąsa, lub zmarszczek płyną na świat dojrzałe słowa ostentacyjnie nasiąkające wilgocią. Nie słucham, bo nie do mnie płyną. Dworzec po zmierzchu zapragnął być zamkiem i z blanków drży proporcem na chwałę gospodarza w świetle miękkim tak bardzo, że mury wydają się być obite aksamitem. A przecież wiem, że nie są. Że drapią dłonie szorstkim tynkiem. Pani doskonale czarna zewnętrznie, maskuje bladość skóry odzieżą, ale to nie zniechęca nocy, która biegnie dwa kroki za nią i otwarcie żebrze o wskazówki, jak osiągnąć taki ideał, jak sprawić, żeby światło uciekało, gdziekolwiek ona się pojawi. Pani zachwycona adoracją pozwala nocy opaść na cztery łapki – niech biegnie obok pekińczykiem, czy inną drobnicą psiej rozmaitości. Idzie trzymając noc na smyczy, a biodrami pożera kontury i kolory sięgając to tu, to tam od niechcenia. Płynnie, wdzięcznie i z pełną świadomością ściąga wzrok męski, jak czarna dziura ściąga okruch materii na tyle nierozsądny, żeby się zbliżyć w zasięg wpływu. Sztuczne księżyce latarni ogrzewają skostniałe trawniki zimnym światłem, a chociaż są w pełni, to ledwie śnieg na ławkach roztopiły. Nie na tyle, żeby dało się przysiąść, więc odszedłem. Elektryczne hulajnogi pobłażliwie omijają płonące każdą możliwą gorączką monitory przerośniętych telefonów żarzących się częściej niż pomarańczowe gwiazdy papierosów. Stada walizek kolebią się na boki hurgocąc plastikowymi nóżkami na nierównościach łaskawie schowanych już w półmroku. Spieszą do tramwajów, do domów, hoteli, do swoich. Ktoś krzyczy jakieś przesłanie, ale przecież i Mesjasza nie bardzo miał kto słuchać, więc głos ochrypł i utonął w mroku anonimowości. Kto wiarę stracił, dogorywa na ławeczkach, niczym porzucona gazeta, której nawet wiatr czytać już nie chce. Ktoś, bez goryczy i fałszywych nadziei wertuje zawartość śmietnika. Śmiech dziecka rozproszyli na drobne przechodnie, mijając w pośpiechu wózek pełen ciekawości, lecz nikt jej nie zaspokoił. Za krótki dzień… O wiele za krótki.

Delicje.

Pająk był jakiś niezdecydowany. A może zestresowany i dlatego szedł krawędzią dzielącą ścianę od sufitu? Ironizowałem, że gdyby mógł, to szedłby zapewne krawędzią pomiędzy sufitem, a podłogą, lecz ta krawędź nie była chwilowo dostępna. Trzymał się blisko krawędzi, żeby w razie niebezpieczeństwa mieć do wyboru więcej ścieżek, więcej opcji. Tak pomyślałem, kiedy zobaczyłem go po raz pierwszy. Wahał się długo. Zrobił ze trzy okrążenia prostokątną aureolą ozdabiając moje myśli i pewnie cmokał coś subtelnie, że nie potrafi na tyłku usiedzieć, tylko go nosi cygańska dusza. Szuka. Miejsca szuka żeby stanąć obozem. A może tylko na popas? Na przysłowiowego papieroska, albo garstkę ploteczek.

Kryjówka miała się nijak do intymności, o czym uprzedziłem go, brutalnie zapalając górne światło, ale zignorował ów fakt kompletnie. Może ślepy? Pytań we mnie dostatek i kwitły sobie beztrosko, dojrzewały w fałdach i muldach szarej masy wypełniającej zwieńczenie tymczasowo ofiarowane mi przez przodków. Przechowywałem tę masę starając się nadmiernie jej nie eksploatować, żeby przekazać następcy w formie nadającej się do dalszego użytkowania, ale czy rzecz się uda, to sam nie wiem, a masa nie zamierzała mnie uświadamiać i trwała w błogostanie zajmując się własnymi problemami. Zupełnie tak, jakby wzięła przykład z Windowsa, który potrafi być samoobsługowy i traktuje własne potrzeby z wyższym priorytetem niż peryferia w postaci anonimowego użytkownika analogowego do krwi. Takie perpetuum mobile, co raz w ruch puszczone dotrwa sądu ostatecznego, śmierci technicznej, albo niebieskiego ekranu, bo w zależności od mitologii rozwiązania ostateczne różnią się nieco nomenklaturą.

Tymczasem pająk wąchał wiatr. I przy okazji wąchał przypalające się w kuchni kartofle, które były uprzejme wrzeć aż nie zredukują przewidywalnej zawartości izotopu C14 typowej dla ciała żywego do połowy. Taki proces bez żadnego wspomagania zabiera ponoć niecałe sześć tysięcy lat. To pośrednio tłumaczyło stoicki spokój, z jakim pająk wybierał lokalizację obozu. Może budować chciał metropolię i przezorność była kluczowa dla przyszłości autorytetu założyciela? Nie przeszkadzałem, ale kartoflany kalendarz wyłączyłem, żeby nie drażnić go aromatem procesu przemiany materii. To potrafiliśmy obaj bez angażowania kuchenki i garnka. I nikt nam żadnym wziernikiem nie badał zawartości izotopów, tkanki tłuszczowej, czy preferencji wyznaniowych. Pająk był niewzruszony.

Cóż. Przy tej ilości nóg mógł sobie pozwolić. Ja, przy moich zaledwie dwóch musiałem walczyć z grawitacją o stabilizację i równowagę. Psychiczną również. Dlatego (po cichu śmiejąc się w twarz grawitacji) siedziałem grzecznie na fotelu korzystając z dodatkowych punktów podparcia, własne oszczędzając na czarną godzinę. Albo dla bakterii, które ślinią się na mój widok ilekroć przemknę w zasięgu ich powonienia. Gdybym miał lepszy słuch, zapewne usłyszałbym burczenie tych mikroskopijnych brzuszków i zobaczyłbym te mordki uśmiechnięte do własnych marzeń, oblizujące się lubieżnie. Pająk skamieniał gdzieś w ćwierć drogi krótszego z boków prostokąta. Wyglądał jak pryszcz na czole pomiędzy oczami okien. Tuż pod grzywką sufitu napęczniał, choć nie widziałem, żeby coś jadł. Na wszelki wypadek sprawdziłem kartofle, ale te usiłowały ostygnąć, opalone lepiej, niż kenijski szybkobiegacz dowolnej przynależności państwowej. Bakterie już na nie czyhały, jednak poparzyły sobie paluszki usiłując zbyt łapczywie dobrać się do rozpadających się wyżarzonych na węgiel drzewny ziemniaków.

Zanim pazerność mikroświata doznała spełnienia pająk zdążył opracować plan zagospodarowania przestrzennego terenu, przegłosować go jednogłośnie unosząc wszystkie punkty podparcia w… W jego przypadku w dół… Usłyszałem tylko ciche „ech kurwa!” gdy grawitował ku podłodze. Ale – nie ma tego złego. Skorzystał z okazji i podreptał do kuchni. Po ziemniaczka. Na kamień węgielny pod budowę. Kiedy wracał chciałem go obciążyć kapsułą pamięci. Takim nieśmiertelnikiem na chwałę własną, bo zamierzałem wprosić się w dzieło stworzenia, jeśli nie jako architekt, czy budowniczy, to jako inspektor nadzoru, albo krytyk.

Pająk szedł na czterech… Usiłowałem sobie przypomnieć, czy w lodówce nie zostawiłem przypadkiem ajerkoniaku, którym masowałem kubki smakowe ostatniego weekendu aż do ekstazy. Wtedy pamięć straciłem aż do świtu, lecz do chwili obecnej nic się nie zmieniło. Odlot. Rzecz powinna nazywać się Air-cognac, szczególnie, kiedy została wyhodowana na wykwintnym spirytusie nasączanym księżycową nocą na rozstajach odległych od tak zwanych ORGANÓW i jajeczkach od szczęśliwych zielononóżek… Nie miałem sumienia besztać pająka. Ani sił, żeby sprawdzić, czy rzeczywiście raczył się trunkiem. Chyba dorosły był? Na pewno… Słownictwo pająka nie determinowało jego pełnoletniości niestety, jednak uznałem, że dzieciątko raczej nie dałoby rady wykreślić urbanistycznej idei pomiędzy zimnymi oczodołami upstrzonych okien. Więc oszczędziłem mu wychowawczego klapsa i szedł dalej niepewnym krokiem, pozostałymi punktami podparcia masując korzonki. I to odarło mnie z niepewności. Stary był! Ma reumatyzm. Może prostata mu doskwiera, albo skleroza?

Wspinał się posępnie. Z tym spokojem nieuchronnym, który dawał świadomość Syzyfowi, że nawigacja jest koniecznością, a cel tylko jednym z możliwych, choć mało prawdopodobnych rozwiązań. Wspinał się znów dwupłaszczyznowo, wybierając styk dwóch ścian, jakby monotonią płaszczyzny pogardzał. Jakby chciał być początkiem i końcem jednocześnie. Alfą i Omegą. Dotarł w końcu do sufitu i osadził swój kamień pod budowę. Dopiero wyszła mądrość planistyczna. Niczym prząśniczka, szwaczka, szewc, co bez butów chodzi, połatał, fastrygą łącząc sufit ze ścianą. Za trójkątnie rozpiętym wątkiem miał już zalążek domu rodzinnego. Wypełnił go osnową, jakby zaciągał zasłony. Noc. Nim nastała miał namiot w bezkresie sufitu rozłożony, napięty i czujny. Czekający na gości, żeby ozdobili stół i uświetnili mu życie własną energią, dojrzewając w kokonie przędzy pracowitego gospodarza.

Potem? Potem już była codzienność wypełniona żmudną pracą, bo nawet malutki Kraków nie od razu udało się zbudować, a na suficie zmieściłaby się zapewne cała Atlantyda, albo ze dwie dzielnice raju. Może nawet wraz z kilkoma kręgami piekieł mogłyby graniczyć przez ścianę. Cóż – sąsiadów się nie wybiera… Nie zawsze jest aż tak dostatnio, żeby grymasić. Kurz się zleciał, bo kurz uwielbia architekturę, jak gołębie uwielbiają parapety i kocie łby na wszystkich rynkach świata. Wypełnił szczeliny w płótnie, aż stało się nieprzemakalne, aż słońce nie dałoby rady się przegryźć, choć tu, pod okapem sufitu dom był bezpieczny.

Patrzę na lokatora… Zameldować? Opodatkować? A może wygnać precz? Co mam zrobić, kiedy nielegalny uchodźca w dom i chlebem gardzi, bo jest drapieżnikiem i tylko w mięsie gustuje? Nie przybiję mu słoniny do sufitu. W końcu nie jest sikorką. Do stołu nie zaproszę, bo jeszcze solniczka się przewróci i nieszczęście gotowe…

Nielegalny podrapał się chyba po łysej czaszce i widzę, jak dojrzewają mu w głowie pomysły. Z piekarnika wypływa agresywny wąż kipiący aromatem ciasta. Zygzaki cynamonu przeplecione potem z jabłek i wanilia w objęciach puszystej babki. Oczy z goździków trącają już srebrną nić bez początku. Koniec, obciążony kokonem spływa do mnie z prywatnego nieba. Jeszcze niedawno mojego… Dziś… Już naszym niebem jest. Zanim szarlotkę da się przełknąć nie kalecząc oparzeliną gardła dostałem na przystawkę muchę… Niegdyś tłustą, a teraz zmumifikowaną, opatuloną szczelnie. Zakładam okulary na nos, żeby znaleźć słomkę. Bo przecież trzeba ją wrazić w to truchło i wypić. Eliksir. Koktajl z muchy. Mięsko w płynie. Oryginalnie. Egzotycznie. Nietypowo.

- No tak – przypomniałem sobie – deser, to po obiedzie…

(Prze)mijanie.

Minąłem panią tak szczupłą, że wiatr trzy razy nawracał, żeby chociaż się o nią otrzeć. I pana, który z braku rękawiczek kupił kawę w papierowym kubku i grzał spierzchnięte dłonie. Później młodą mamę idącą niespiesznie z odbezpieczonym bulterierem w największym dostępnym kalibrze. Nie sądzę, że była w stanie choćby spowolnić to biologiczne magnum, bo nawet sześciolatek stanowił dla niej nieokiełznany żywioł stanowiąc ariergardę tego uzbrojonego oddziału. Karetki jęczą na niebiesko, aż kolor rozbija się na elewacjach, gdzieniegdzie odłupując kawałki tynku. Liście platanów leżą smętnie, jak skórzane łaty na łokcie swetrów, lecz swetry nie czekając łat zaciekle grzeją nie tylko nerki, ale czasem nawet łydki, kiedy ktoś się rozpędził z robótką na drutach i skończyć nie umiał, nim okryły coś więcej niż pośladki. Sodowe światło tłumi emocje i spowalnia uliczny ruch. Nawet wiatr skostniał i nie pędzi z gorącą żarliwością. Na betonowym fundamencie oddzielającym park sztuk wszelakich od prozy ulicznej, w białych serwetkach dwie kanapki zastygają w bezruchu. Pewnie dla kontrastu z czarnego chleba, bo kwadratowe. I mała butelka z napojem do kompletu. Na martwą naturę ekspozycja nie wyglądała, więc może to dyskretna jałmużna dla przechodzących nieopodal wiecznych wędrowców? Tych brodatych z braku wyboru. Z braku powodu, dla którego warto coś zmienić.

Wyznanie.

Noc. Koszmarnie długa. Zbyt długa, nawet jak na listopad. Wędrowała w czasie niespiesznie, jakby zwiedzała galerię obrazów i nasiąkała aromatem stworzenia. Podglądała ukradkiem, czasem przystanęła, żeby zadumać się nad niepokornym losem, albo nad pochopnością wynikającą z młodzieńczej niecierpliwości. Szła, ale wciąż wracała do punktu wyjścia, jakby przypomniało się jej, że wieczorem miała coś zrobić, więc cofała się i dopiero wtedy uświadamiała sobie, że już nie pamięta w jakim celu.

Oczy miałem zmęczone bezwidokiem. Rozbiegane, szukające punktu zaczepienia, domysłu niechby… Dłonie opowiadały głowie, że świat wciąż istnieje, że można poczuć jego fakturę dotykiem, że zwęszyć można nawet podłość, gdyby zamierzała nadejść, ale nie zobaczyć. Koci instynkt n mięciutkich poduszkach bezsennie podreptał w inny fragment ciemności w sobie tylko znanym celu, ściany plotkowały cudze życiorysy mrucząc je tak cicho, że nawet kurz nie drżał pośród bibelotów na półkach. Noc chciała żyć. Wieczność się jej marzyła i nieśmiertelność. Przymierzała się do mojego mieszkania, sprawdzając, czy to dobra lokalizacja, aby w niej wieczność spędzić, lub przynajmniej jej część.

Wstałem. Półświadomie wymyśliłem strony świata i okno wymyśliłem idąc boso tam, gdzie chciałem, żeby było. I stał się cud, bo było tam i nawet umiałem je otworzyć nie kalając ciemności. Noc zajrzała ciekawie, może zachłannie, ale dość bezpośrednio, żeby wejść i usiąść w fotelu. Zastanawiające, jak go znalazła. Po omacku zrobiłem jej kawę, a drżące niebieskie kosmyki gazu chciały noc rozebrać z intymności. Do naga. Skręciłem z irytacją kurek, nim się rozszalały ogniki. Noc uśmiechnęła się wdzięcznie i zanurzyła się w aromat. Cukier i mleko były dla niej zbyt jasne i wolała cierpko-gorzkim poematem się raczyć.

Dobrze móc z kimś pogadać, a noc jest dyskretna. Dobrze wychowana, taktowna i wyrozumiała. Patrzyłem na nią z nadzieją, że pozwoli mi na słowa, a ona nogę na nogę założyła i kiwała nią niespiesznie, że owszem, czemu nie, ma czas i chwilkę mi poświęci, a jakbym ją papieroskiem poczęstował… Nie miałem… Ani ciastka do kawy, ani butelki wina wystarczająco wykwintnego, żeby taka dama mogła w nim umoczyć choć paluszek. Wódki jej nie dam przecież. Jeszcze zaczęłaby śpiewać, albo pchać się do stygnącego łóżka, z którego dopiero co wstałem. Podejrzewałem, że i tak otaksowała moją nagość nienachalnie, żebym się nie zarumienił.

Chciałem jej powiedzieć, że mi samotność napuchła i już się ze mną w łóżku nie mieści. Pokazać chciałem, jak pięknie urosła. Jak jej boczki przybrały i swoim cieniem potrafi mnie otulić, schować nawet przed słońcem. Przed ludzkim wzrokiem i nienawiścią pewnie też. Tak sądzę, choć nie próbowałem. Samotność chichotała, kiedy ją prezentowałem nocy, ale nie dlatego, że miała łaskotki. Wstydziła się. Że tak nędzną piersią ją wykarmiłem. Że noc taka dumna, wytrawna, samodzielna, a ona wciąż przy mnie i beze mnie słabo sobie radzi. Zaczynała już chlipać, więc pogłaskałem i przytuliłem. Przecież moja…

Od razu się jej oczka zaświeciły, a noc musiała okulary przeciwsłoneczne zakładać, żeby nie oślepnąć od tej radości pełnej iskier. Powiesiła mi się na szyję, całowała po nosie, obiecywała, jak dobrze nam będzie razem, a kiedy glos zawiesiła w pytaniu niedyskretnym bardzo, to noc zaczęła się wiercić i chrząkać, że jeszcze kawy nie wypiła, a my będziemy mieli jeszcze dość czasu, żeby się sobą nacieszyć. Wstyd tak o gościu zapomnieć. Czarna kawa z czarną nocą i te dwie iskierki rozbrykane, wtulone w moje ciepło. Rączki jej biegały po mnie bezwstydnie. Pewnie myślała, że noc nic nie zauważy. Albo jej było wszystko jedno, bo świata poza mną nie widziała.

Co miałem zrobić? Przecież nie wygonię z domu. Tu się urodziła, dojrzewała… Znała wszystkie moje tajemnice. Nawet noc nie była tak dobrze poinformowana. Tak – nie była. I teraz noc brwi podnosi ze zdumienia. Czarne oczywiście. Siedząca na moich kolanach samotność parsknęła śmiechem niegrzecznie. Celowo to zrobiła. Wiem, bo znam ją już jak zły szeląg. Zazdrość ją szarpie, że poza nią inna kobieta jest obok mnie. Boi się konkurencji. Tej niewzruszonej elegancji i taktu. Bo samotność nie jest tak dobrze wychowana, poukładana. Nie jest piękna i doskonale o tym wie.

Samotność jest maszkaronem. Potworem. Wściekłością pała, gdy przyjdzie choćby w anonimowy tłum się zanurzyć. Cała ogłada spada z niej błyskawicznie. Staje się wulgarna, bo zaborcza jest bezustannie. Chłoszcze po twarzy i palce w oczy wtyka, żeby uniemożliwić nawet niewinny uśmiech, który może ją otumanić i pozwolić się wyrwać na wolność. Sączy jad w uszy bez końca, usiłuje zasiedlić umysł jak pasożyt, bo nim właśnie jest. Nie pozwoli żywicielowi na kurację, choć robi to z takim talentem, że trudno dostrzec manipulację. Zamyśliłem się, a samotność szeptała mi kłamstwa jawne.

Noc, nim odeszła pogłaskała miękkość kocią na pożegnanie. Zasiedziała się chyba, bo pierwszy sztylet rzucony przez słońce przyszpilił ją do ściany, gdy próbowała wyskoczyć przez okno. Kot ogonem na parapecie wystukał pierwsze takty requiem, a samotność aż się ośliniła tryumfując donośnie. A potem przytuliła mnie do siebie tak mocno, że oddech straciłem.

- Mój jesteś! Musisz być mój! – Szeptała, a kot zeskoczył z parapetu i powędrował do kocich spraw – Nie chcę być bezdomną sierotą. Zrozum mnie proszę. Każdy chce mieć dom… A ty jesteś moim domem i rodziną, moim jutrem i przeszłością. Zostań ze mną, Pokochaj mnie, choć nie jestem tak piękna jak noc. Będę twoja i oddam się cała tobie. Tylko zostań ze mną i bądź mój…

Danina.

Salę wypełniał szmer. Typowy, przewidywalny szum, o różnym natężeniu, zależnym od emocji rozmawiających, albo od poruszanego tematu. Dopóki sztab generalny nie wejdzie na salę będzie tak, jak za każdym razem. Przepychanki towarzyskie, ploteczki i otwieranie napojów, żeby w kompletnej ciszy obrad gaz nie syknął złowieszczo pod badawczym wzrokiem prelegenta najwyższej rangi.

Zamknąłem oczy, bo pora nieludzka na zwoływanie posiedzenia. A za chwilę dotrą jeszcze reporterzy i redaktorzy zaproszeni w sposób, któremu żaden nie śmie odmówić. I będą się kotłować na galeriach, w tylnych rzędach, chociaż dostaną autoryzowane sprawozdania wraz z treścią wypowiedzi i nagraniami wideo zanim stąd wyjdą. Oni będą szukać drugiego dna w twarzach, pochyleniu sylwetek, w kolorze krawatów nawet dopatrywać się będą opozycji, animozji, czy sojuszów zawartych na chwilę, lecz starannie ukrywanych. Ale wytyczne z posiedzenia jak zwykle będą precyzyjnie określać granice „wolności słowa”. Niechby tylko któryś spróbował dotknąć tych granic od zewnątrz…

Kiedy szykowałem się do wyjścia, zdążyłem pobieżnie przejrzeć najświeższe wiadomości. Znów bandy terroryzują przedmieścia. Kradną energię nawet w biały dzień i posuwają się już do rozwiązań ostatecznych. Kradną sto procent. I to masowo Są zbyt słabi, żeby zaatakować żywiciela jednoosobowo, gdyż z szacunków służb specjalnych wynika, że dysponują mocą na poziomie 30% normy. Zombie. Żywe trupy, które atakują masą i bezwładnością zbiorową potrafią powalić nawet jednostki w pełni naładowane. Wystarczy, że obalą nieszczęśnika, a już im się nie wymknie – doprowadzą do gwałtu. Rozszarpią odzież ochronną, i zbiorowym wysiłkiem zgwałcą, wysysając tyle, ile zdołają. Ofiara nie ma szansy. Bez względu na płeć, wyszkolenie i stan zapasów energetycznych. Do tej pory zostawiali ofierze 10%, żeby mogła się zregenerować. Ale to już chyba historia…

- Chwasty! Powinno się ich wystrzelać - otrząsnąłem się na samą myśl, że to ja mógłbym przechodzić ulicą i zostać zaatakowanym przez stado Zombie – Ale nie wolno. Wszystko przez tę wojnę z Południem. Teraz armii potrzebny jest każdy dżul. Policja ich łapie i trafiają do więzień, gdzie trzyma się ich na skraju funkcjonalności. Ponoć każdego dnia odsysane są napływy energii i zostawia się im 2% powyżej stanu krytycznego. Przy takim wyeksploatowaniu mogą wyłącznie trwać. Leżeć i trwać, aż nie wzmocnią się. A to nie nastąpi, bo ich już nikt z maszyn nie zdejmuje. Permanentny gwałt, gdy tylko czujniki wykryją koncentrację zasobów powyżej plus pięć. Cały margines spijany jest do koncentratorów i transferowany zgodnie z zaleceniami odgórnymi.

Okropne życie – nie sposób było pozbyć się wrażenia, że śmierć jest rozwiązaniem bardziej humanitarnym, ale też ich czyny nie zasługują na humanitaryzm. Zbiorowy gwałt ze skutkiem śmiertelnym. Z premedytacją. Recydywiści pokutują nie mając wystarczająco dużo sił, żeby choć okiem mrugnąć. Podłączeni do maszyn zasilają je, a nadwyżki są agregowane na potrzeby szpitala. Podobno…

Przypomniałem sobie ostatnie przedstawienie na użytek społeczeństwa. Mieliśmy zbiorowo dać przykład poświęcenia na rzecz wyścigu zbrojeń i w trakcie posiedzenia, pod okiem kamer każdy, łącznie ze sztabem generalnym dobrowolnie oddał 10% zasobów na rzecz Ministerstwa Wojny. Później wyproszono dziennikarzy pod pozorem, że muszą się zregenerować, bo od nich też zostały pobrane darowizny energetyczne. Nie mieli jak się wykpić, bez uszczerbku na karierze. Kiedy wyszli w nagrodę za posłuszeństwo i karność każdy z nas otrzymał pięciokrotność tego, co oddał. Pamiętam radość mojej kobiety, kiedy wróciłem z bonusowym pakietem i mogliśmy…

Dawno nie pamiętam takiego seksu. Mogłem pozwolić sobie na rozrzutność, mogłem ją dokarmić, mogliśmy przelewać nadwyżkowe 40% mocy w obie strony. Szaleństwo. Pożarliśmy własną zachłannością cały bonus w jeden dzień zaledwie. Ale jaki to był dzień… Nawet teraz rumieńce wychodzą mi na twarz, a czoło pot rosi. Niech się wreszcie skończy ta wojna, żeby można było odbudować zasoby energetyczne i pozwolić sobie na podobną rozpustę częściej.

Po pokazowym oddaniu energii przez administrację szpitale i punkty mobilne pracowały wytrwale. Motywacja i patriotyzm opanowały prostych ludzi, którzy sami deklarowali więcej, niż ich było stać. Niemal na skraj odporności co bardziej zagorzali się posuwali. Na skraj tego, co jest codziennością dla Zombie…

Dźwięki ucichły, a ja nie zauważyłem kiedy. Widocznie zbyt głęboko zanurzyłem się w siebie. Za dużo myślę. Zdecydowanie. Zamiast cieszyć się względną swobodą i bliskością dostępu do zasobów. Przecież… Nie cierpiałem głodu, a w ekstremalnych sytuacjach miałem zapewnioną ministerialną hospitalizację. Nigdy nie zejdę poniżej 50% zasobów. Rząd na to nie pozwoli, bo jestem potrzebny. Wytrząsnąłem z siebie zadumę i resztki snu. Sztab stał już na podium w pełnym składzie. Wokół stołu konferencyjnego kumulowała się cisza tak gęsta, że szczęk blokad zamków do drzwi wejściowych wydawał się wyładowaniem elektrycznym na poziomie kilowatów. Weszli pretorianie. Uzbrojeni, opancerzeni i tak naładowani energią, że niemal kipiała im z oczu. Zamarłem , a oni tylko czekali na domniemanie agresji. Wokół sztabowców stanęli wieńcem gęstym, a reszta zajęła strategiczne miejsca przy drzwiach i oknach. W kompletnym milczeniu na mównicę szedł szef sztabu.

- Zachód, bez wypowiedzenia rozpoczął właśnie wojnę – szef zdawał się być już białowłosym starcem, choć ledwie tydzień temu szczycił się ciemnym jeżem i zuchwałością skina na koncercie – W dotychczasowym tempie dotrą tutaj za ( skrupulatnie zerknął na monitor) jedenaście godzin. Chyba, że Południe dotrze tu pierwsze, albo coś zrobimy. Od was oczekuję daniny na poziomie 75%, a nawet 85% jeśli lekarz uzna to za realne. Powiedziałem oczekuję, bo nie chcę z wami walczyć i marnować zapasów, kiedy Zachód dysponuje znaczącą przewagą. Każdy – powtarzam – KAŻDY, kto nie pełni służby obronnej i strategicznych funkcji związanych z obsługą wojen zostanie pozbawiony wszystkiego, czym dysponuje. Cywile bez względu na płeć i wiek, a nawet turyści zostaną dobrowolnie, lub przymusowo pozbawieni zasobów energetycznych… Przepraszam. Żeby być precyzyjnym, to się już dzieje od kilku dni, bo wtedy doszły nas pierwsze wieści o planach inwazji. Jeżeli ktoś słuchał porannych wiadomości, to zapewne słyszał o eskalacji gwałtów. Nocami Pretorianie rozpoczęli magazynowanie energii na wielką skalę. Obecnie, na wolności, nie ma już jednego Zombie, a doniesienia publiczne były fabrykowane. Każdy jest teraz bateryjką, której niewiele brakuje, żeby przejść w stan spoczynku i stać się biologiczną masą. Jeśli będzie potrzeba… Zużyjemy te baterie do końca! Każdy więzień, oportunista i chwast wesprze po raz ostatni trud wojny!

- Chwast! – pomyślałem – On powiedział chwast, jak ja myślałem o Zombie… A skoro ich nie ma od tygodnia, więc kto okradał ulice? Kto śmiertelnie gwałcił prawych obywateli? Obiecuje mi teraz 75% tak? I ja mam uwierzyć, że za dziesięć godzin z tych jedenastu brakujących do szturmu na siedzibę władz nie stanę się chwastem? Mięsem, które trzeba będzie poświęcić na ołtarzu kampanii? Ostatni szaniec, żeby sztab zdołał odfrunąć w aureoli lekarzy i Pretorian? Na pewno maja jakąś bazę. Azyl bezpieczny i odległy od frontu. Przecież administracja musiała kamuflować wycieki finansowe zbyt pokaźne, jak na prywatne potrzeby skorumpowanej arystokracji rządowej. Zapewne budowali prywatny raj…

Zerknąłem na podium. Uśmiech wodza ociekał uprzejmością zdecydowaną, może nawet cyniczną. W pobliże podium podjechał wózek z aparaturą poboru mocy… Szef otwartą dłonią zachęcająco wskazał na siedzących i lekarza, za plecami rozległ się zdyscyplinowany trzask zbiorowo zwalnianych bezpieczników broni automatycznej:

- Panowie… Zapraszamy…