Nim zmierzch pożre kształty.

Pan na bose stopy włożył adidasy tak błękitne, że niebo poszarzało z zazdrości. Spod zimowego płaszczyka smętnie wystawały mu krótkie spodenki, a wiatr wydziwiał szarpiąc je niebyt mocno, żeby nie doprowadzić do innych czynności na tle. Tłem akurat była piekarnia i aromat chleba najwyraźniej ogrzewał mu podwozie. Nadwozie zajęte było w tym czasie czynnościami wzajemnie się wykluczającymi. Pan usiłował całować kobietę i coś jej wytłumaczyć. Wydaje mi się, że kobieta wolałaby, żeby mniej gadał. Odważna. Nie boi się, że febry dostanie. Chociaż z drugiej strony – lepsza domniemana febra, niż gwarantowany niedosyt pieszczot. Nawet mi przez myśl nie przeszło przeszkadzać, choć i tego pewnie nie zauważyliby. Poszedłem, żeby zmierzyć się z własnymi myślami. Chyba z własnymi. Bo minąłem zamyśloną panią podpierającą głowę dłonią, jakby miała być jej statywem. Pani zrezygnowała z własnych brwi na rzecz grawerowanych. Były tak doskonale czarne, jak ciała wspominane w podręcznikach fizyki dla szkół podstawowych. Miałem wrażenie, że rysunek przedarł się w głąb czaszki i stanowi dodatkowe otwory do wnętrza jej umysłu. Niezgłębione studnie, mroczne tak, że bałem się dłużej przyglądać, żeby mnie nie wessało. Może to były czarne dziury z prywatną, wielce zachłanną grawitacją? A może na dnie tych studni czaiły się i kłębiły myśli tak powikłane, tak czarne i bezkresne, że tylko czekały, żeby ukąsić nieświadomość mającą czelność zbliżyć się wystarczająco do zmasowanego ataku? Nie pozwoliłem się sprowokować i zdeptałem ciekawość własną z szacunku dla zdrowia psychicznego. Nie jestem przekonany, czy posiadam zapasowe. Nawet jeśli, to od dawna nieużywane i mógłby był kłopot z rozruchem. Zima to zły czas na eksperymenty z zasilaniem.

Poradnik amatora.

Wolę dywagować w świecie bliższym rzeczywistości. A tu proszę. „Lanczyk biznesowy”. Taki niezobowiązujący nikogo i do niczego, poza pokryciem (cóż za niefrasobliwe określenie) rachunku – oczywiście plus napiwek dla obsługi. Lancz (nie mylić z linczem) to takie śniadanie barokowe – ma wyglądać i być drogie, a smakować nie musi zupełnie i niekoniecznie karmić ma do syta, bo przecież od „do syta” to jest obiad świąteczny u dziadków, wesele u kuzynki, przestroga biblijna, albo przeciwwskazanie dietetyczne dla osób ze skłonnościami. Najlepiej (lanczyk, a nie skłonności) uzupełniać płynami, żeby pozwolić mu zakwitnąć i dojrzeć do pełnowymiarowej biesiady rujnującej kapitał ludzki, przy jednoczesnym unicestwieniu budżetu średniej wielkości państwa afrykańskiego.

W ramach konsumpcji ważne jest, żeby poruszać brodą intensywnie. Niedostatek talerzowy można wypełnić mieląc żuchwą gumę arabską aromatyzowaną miętą (smak identyczny z naturalnym), względnie mieląc słowa. To pierwsze przypomni delikwentowi imię pięknej pani stomatolog, która siedząc okrakiem na pacjencie znieczula portfel powabnym kolankiem wyduszając resztki powietrza z pęcherzyków płucnych przed aborcją czegoś co fachowo nazywa się lewa dolna szóstka, a niefachowo „ała”. W rynsztoku społecznym ta nazwa jest na ogół dłuższa i barwniejsza, lecz nie mieszcząca się w konwencji zapodanego na wstępnie lanczyku. Przynajmniej do czasów przeobrażenia w biesiadę. Druga forma, czyli mielenie słów może zaowocować ogólnokrajową aferą, jeśli kelner ma aspiracje reporterskie i właśnie nas uzna za wdzięczny obiekt. Dlatego z napiwkami lepiej nie przesadzać, bo „wyrazy wdzięczności” gotów utrwalić, powielić i skomercjalizować, na dodatek bredząc coś o prawach autorskich, a niechby i pokrewnych. Z krewniakami też do końca nie wiadomo, jakie mają hobby, więc przezorność i tematy zastępcze są jak najbardziej na miejscu. Bezpieczne, choć nie do końca apolityczne.

Na przykład siła fachowa obecnie tak rozlegle niedostępna. Polski hydraulik zatracił już szkolne umiejętności posługiwania się językiem polskim, co nie jest dziwne, bo najzdolniejsi pozbywali się tej karygodnej dysfunkcji nim opuścili strefę wolnocłową dowolnego lotniska. Ponieważ kobiety hydrauliką niespecjalnie są zainteresowane nawet w ramach wywalczanego nieustannie parytetu, więc gdy hydraulicy popłynęli masowo spowodowali rozchybotanie równowagi płciowej po obu stronach granicy. Na dodatek, na zewnątrz rozpierzchli się, zupełnie tak, jakby przed kobietami zamierzali się ukrywać. Jako pierwsze w pościg ruszyły pielęgniarki, jednak wezwały na pomoc sprzątaczki i kucharki. Bo hydraulicy zaprosili kolegów elektryków, stolarzy i budowlańców, żeby ich wsparli w inwazji na obce lądy. Neokolonializm w wersji globalnej. Panowie chwytają przyczółki, a panie wspinają się tuż za nimi, żeby wspólnie dokonać zanieczyszczenia materiału biologicznego i podstępem opanować bezkresy. Żadnej litości. Żadnych ograniczeń i uprzedzeń. Tylko walka.

Gdyby atmosfera wymagała krwi, warto wspomnieć, że natura pustki nie znosi i w miejsce wojowniczych zastępów rozgorączkowanych plemników i jaj z nadzieją oczekujących płodozmianu cichcem pojawiają się i u nas zastępy kolonizatorów. Wystarczy posłuchać coraz śmielej śpiewanych czastuszek, wypełniających matową ciszę po zaginionych na obczyźnie tubylcach i cyrylicy zdobiącej parkany ogłoszeniowe. Można uspokoić co bardziej rozgorączkowanych, że w ukryciu cyrylica studiuje germańskie idiomy, gdyż nie zamierza w swojej rozrzutności genetycznej być konsekwentną i wzwodami nieodmiennie błogosławi zachodnią granicę, aż po kres kontynentu. W tym naszym przedsionku raju przechodzą tylko wstępną aklimatyzację, deratyzację, inwigilację i wszystkie inne możliwe racje i nacje. To oczywiste, że na drabinę trzeba się wspinać szczeblami, chyba, że ktoś się już urodził ze skrzydłami i zamiast trafić w garnek z rosołkiem, to wylądował poza zasięgiem apetytu gospodarzy. Naprawdę są tacy, którzy od urodzenia wykazują aspiracje albo skłonności.

Skłonności niewątpliwie miewam rozmaite. Jestem łatwo zakaźny, hipotetycznie nałogowy, w grupie ryzyka i obciążeniem genetycznym napiętnowany. Może wręcz napastowany, bo nie odmawiam zbyt wielu zdarzeniom własnego udziału, kiedy świat zza okna pokrzykuje nieco złośliwie, że zamierzam go utkać w miniaturowej przestrzeni, kiedy mu się rozmach marzy, a nie obijanie się o ściany, które obrzydliwie blisko siebie – jak dwie kromki chleba w sandwiczu przechowywanym w tylnej kieszeni spodni w metrze w godzinach szczytu. Uprzedzę ewentualne uszczypliwości - o szczytowaniu mowy nie ma, chyba, że ktoś preferuje perwersje z bezdechem w jednej z głównych ról. Podobno to działa lepiej od dopalaczy, które nie potrafią przestać działać i trwale modernizują autostrady neuronów w mózgach na tyle nierozważnych, żeby się poddać eksperymentowi i transformacji. O transformersach uśmiechniętych na wieki wieków amen rozmawiać nie zamierzam, gdyż pobudki są dla mnie tak obce, że wymykają się wyobraźni.

Dywagacje są bezpieczne, bo przy pewnej wprawie zawsze uda się zwalić ewentualną winę na obcych, OBCYCH, albo całkiem nietutejszych. I mają dodatkową, wysoce atrakcyjna zaletę, że pozwalają spożywać. Dygresje lubią popasy. Niedopowiedzenia lubią. A kiedy się rzuci taką, niczym ochłap surowego mięsa na marmurowe kafle, to niech się ono rozpływa po nich, kiedy będziemy delektowali się czymś, co dopiero uczyło się pełzać, albo wić, a tu zamiast kursu zaawansowanego zostało przystrojone jakimiś chwastami, czy plasterkiem egzotycznego owocu, żeby patrolować przewód pokarmowy ssaka z gatunku naczelnych. Ku wzajemnej rozpaczy dodam mało dyplomatycznie.

Mile widziane jest, żeby podczas spotkania serwis postawił nieopodal kubełek z lodem, gdyż niektóre dywagacje potrafią być gorące jak śliwki w panierce z boczku. Czasami dobrze jest się ostudzić wódeczką, która blednie z zimna i staje się oleistą, gęstą i potrafi wykryć w przewodzie pokarmowym każdego robaka, który ukrywa się w zakamarkach, przed kwasami ustrojowymi. Płukanie należy oczywiście powtarzać, bo mistrza czyni praktyka, co powinno być oczywiste dla ludzi. Jak Bóg sobie radzi, że za pierwszym podejściem topowe rozwiązania serwuje – tego nie wiem, ale to nie jest lanczowy temat i zanim biesiada nie wkroczy w fazę upodlenia, to lepiej nie dotykać tematu, chyba, że lancz to jest nasz ostatni!

Gdzie oczy poniosą.

Cyganka z rozcieńczonym pochodzeniem myśl plotła po ciemku, niczym warkocz czarniejszy od nocy. Nie wiem, czy wróżyć chciała z niego drogę taboru, czy przędła los dziewczęcia klęczącego przed nią. Sama siedziała w kucki opierając na piętach wybujałą obfitość bioder. Gdyby nie mrok, powiedziałbym, że na spódnicy miała więcej kwiatów, niż na łące się zmieścić może w czerwcowe przedpołudnie, ale nie powiem. Pachniała matczynym ciepłem i wyrozumiałością dla całego świata. A dziewczątko wciąż bardziej realne, gdy tylko warkocz tężał nocą wybarwiony. Cyganka zawodziła cichutko, zupełnie tak, jak indiańscy szamani, gdy celebrowali niepojęte rytuały.

Pośród niczego, pod osłoną tajemnicy uwijało się życie zrodzone w dłoniach cyganki. Warkocz miał już pod sobą plecy, żeby się na nich wesprzeć i buzię, którą mógł połaskotać na wietrze, układał się między pośladkami, żeby najkrótszą drogą spłynąć ku ziemi. Wreszcie myśl stanęła na nogi i spróbowała rozstrzelać noc śmiechem. Dziewiczym, nieoszukanym. Księżyc półgębkiem odpowiedział i wąchał warkocz, jakby chciał na nim zawisnąć kokardą srebrzystą. Gwiazdy spadały na spódniczkę czarną, żeby namalować na niej urodę sierpniowej nocy. Nawet wiatr podlizywał się i bardzo ostrożnie podszczypywał drobne piersi, które nie zaznały jeszcze pieszczoty.

Cyganka pospiesznie poprawiała jeszcze dłońmi rysy twarzy i kolor ust dziewczęcia, żeby było nieustającą pokusą, żeby drzwi otwierało szeroko. Takie usta stworzone do śmiechu, do pocałunków, które zwieść mogą i o jutrze zapomnieć pozwolą. Sprawdzała ramiona, czy nie garbią się aby, a talię ścisnęła mocniej, żeby uwypuklić kobiecość. Dziewczę starło z kolan kurz, a noc oblekła je w pończochy tak delikatne, że niewidzialne wręcz. Zakręciła się dziewuszka klaszcząc w dłonie ze szczęścia, że już samodzielna, że piękna, że jest…

A cyganka wyjęła skądś chustę kolorową i włosy dziewczątka przykryła, żeby jej włosy nie spłowiały, gdyby iść przyszło po zakurzonym gościńcu. Widać było, że dumna jest ze swojego dzieła. Warkocz wił się jak żywy i podrygiwał ilekroć dziewczę głową ruszyło. Wciąż klęczała poprawiając spódniczkę, sprawdzając, czy buciki ma zapięte. Wstawała z wysiłkiem. Najwyraźniej oddała dziecku większość sił własnych, a noc miast być odpoczynkiem stała się czasem twórczym. W milczeniu rosło dzieło, by móc poranek przywitać. Nieodległy był to czas, gdyż słońce zaczynało już podgryzać skraj widnokręgu. Noc zasępiła się fioletem, marsem granatowym stężała, zaróżowiła się zawstydzona, że ktoś zagląda jej pod sukienkę.

Słońce rozbierało noc z czerni i kolorowymi pocałunkami zarażało, jak szkarlatyną. Świat stawał się kształtną skończonością. W miejscach niedopowiedzeń przyroda ukrywała niedostatki ziemskie chwastem rozmaitym. Drzewa spijały promienie słoneczne i wodę z głębin, tyjąc nieprzyzwoicie, droga uciekła zygzakiem po horyzont, na chwilę tylko zatrzymując się, żeby popatrzeć, czy dym z komina nie wije się piękniej.

Cyganka wstała niepewnie, czując jak promień słońca rzeźbi jej szramę na policzku. Wiatr poleciał gdzieś daleko – widać coś ciekawego wypatrzył. Może aromat jakiś przyniesie, kiedy go słońce ogrzeje? Cyganka podniosła twarz i patrzyła wprost w słońce. Nie patrząc szukała ręka dziewczątka, a kiedy znalazła chwyciła w rękę koniec świeżo uplecionego warkocza. Uśmiechnęła się lekko i powiedziała:

- Chodź dziecko… musisz mnie poprowadzić. Ty, która świata nie znasz będziesz mi przewodnikiem. A ja… nauczę cię życia. Po drodze.

Aż po grób.

Szedłem powoli, żeby mieć jeszcze chwilę, aby się oswoić z sytuacją. Ona już siedziała. Jeszcze wczoraj nie wiedziałem, że istnieje, a dzisiaj miałem już rezerwację - stolik dla dwojga w ekskluzywnej restauracji i bukiet kwiatów jeszcze dwanaście godzin temu rosnących na polach pod Amsterdamem. Podobno uwielbia tulipany. I ciasta w owocami i filmy, które ogląda nawet w wannie. Teraz chyba też coś ogląda na monitorze telefonu, bo nie rozgląda się i ignoruje wysiłki kelnera usiłującego porozkładać na stoliku wyszukane przekąski, nalewając przy tym wody do kieliszka – prawdziwej, żywej wody, nie tej chemicznie wytwarzanej w zakładach spożywczych.

System twierdzi, że to najlepszy wybór. Że ona i ja tworzymy parę o zgodności 83 procent. Taki wynik rzadko kiedy udaje się uzyskać, więc system przemodelował nasze harmonogramy tygodniowe, żebyśmy jak najszybciej mogli się poznać. Mówiąc brutalnie – system miał w pogardzie, czy się poznamy, o ile to słowo systemowo ma jakiekolwiek znaczenie. On nam już zaprojektował przyszłość, bo przecież WIE LEPIEJ!. Zna nas na wylot, lepiej niż nam się wydaje. Dlatego zaszalał i nie zważał na ekonomię. Przejechał się po mojej karcie kredytowej i te kwiaty, obiad, nowa marynarka, poranne zabiegi pielęgnacyjnie, na które miałem się pojawić rozkładowo dopiero za tydzień, to na jej cześć przecież. Wysilił się nawet na nowy zegarek, ale zignorowałem zakup i zostawiłem w przedpokoju, kiedy kurier go dostarczył. Bunt we mnie taki rozgorzał, więc do kolacji dostałem na uspokojenie jakieś tabletki. Fakt – spałem po nich aż za dobrze.

Ona też prawdopodobnie doznała wstrząsu ekonomicznego. Strój ledwie się otrząsnął po szoku produkcyjnym i nie zdążył zasiedzieć się w żadnej szafie, kiedy go zakładała. Teraz przyzwyczaja się do jej kształtów, żeby podkreślić fizyczne atuty. Fryzura wyglądała dziewiczo, a dłoń stukająca paznokciami w brzeg talerzyka sprawiała wrażenie jakby była nieużywana. Chyba się denerwuje, bo system na pewno uprzedził ją, że idę, gdy tylko minąłem bramki wejściowe restauracji. Może nawet wcześniej, bo monitoring i nadzór elektroniczny jest wszechobecny i niemalże sięga pod każdą kołdrę. Zabawne, że teraz właśnie o tym pomyślałem. Chyba też się denerwuję. Klimatyzacja potrafi tak doskonale otulać ciało, że kołdra jest tylko atawistycznym przyzwyczajeniem, a nie potrzebą. Tego, co dzieje się pod kołdrą również ukryć się nie da, bo podczerwień nie uważa tekstyliów za przeszkodę, a konwersja fal na widzialną długość, to przecież igraszka – ot, zadania domowe w początkowych latach nauki. Poza tym system nie potrzebuje konwersji, żeby WIEDZIEĆ. A ona? Wie? Widziała mnie skulonego pod kołdrą?

Kilkanaście kroków do przejścia zaledwie, a miałem wrażenie, jakbym pieszo miał eksplorować Kordyliery. Ona porzuciła monitor i widelcem rzeźbiła w miniaturowych piklach jakieś drobne niepokoje. Jeszcze dobrze nie usiadłem, kiedy nadgorliwy kelner zaczął nalewać szampana i układać tulipany w (oczywiście) czekającym już wazonie.

- Ooo… - pomyślałem – system chyba doznał wstrząsu poobliczeniowego, gdyż alkohol podawany był tak rzadko, że poprzedniej okazji trzeba było wyglądać daleko w pamięci. A tymczasem przed nami pieniło się coś, zanim zdążyliśmy choćby się uśmiechnąć do siebie. Pomyślała chyba podobnie, bo w jej wzroku zobaczyłem ciekawość tlącą się nieśmiało.

- Chyba właśnie zostaliśmy na siebie skazani – westchnęła – Małgorzata jestem, tylko błagam, nie mów do mnie Gocha, bo mi się źle kojarzy…

- Paweł – bąknąłem lekko speszony bezpośredniością.

Stuknęliśmy się kieliszkami, żeby skosztować zakazanego owocu, póki bąbelki pracowały nad płynem. Dobry był. Oby okazja dorosła do tej chwili. Sączyliśmy w milczeniu, ale patrzyłem na nią troszeczkę przez pryzmat systemowej euforii.

- Czy… - mało brakowało, żebym się zaczął jąkać przed nieznaną mi kobietą – Czy system wniósł pierwszą ratę za twoje wakacje we wrześniu?

- Dominikana, dom na plaży i wszystkie możliwe szykany z pełną obsługą – pokiwała głową – i zaliczkował też garderobę. Nie muszę się już o nic martwić. Urlop okolicznościowy, samolot zarezerwowany i mam miejsce dalej od okna, bo nie lubię patrzeć, kiedy ziemia oddala się ode mnie, a następnie pospiesznie zbliża. Ty pewnie masz miejsce przy oknie co?

Kelner zbliżał się z naręczem talerzy parujących egzotycznie i dość rozlegle. Pewnie odpokutujemy tę ucztę nie tylko finansowo, ale i dietetycznie, gdyż zapowiadał się posiłek wielodaniowy. Oczywiście personalizowany pod potrzeby konkretnych organizmów, jakby wspólne jedzenie polegało na siedzeniu obok siebie. Rosło we mnie kolejne zarzewie i miałem ochotę zaprotestować. Małgosia… palcami wybierała coś ze swojego talerza, jakby miała również ochotę na protest, ale kiedy kelner powtórzył operację z napełnianiem kieliszków bąbelkami sklęsła się w sobie i westchnęła. Poddała się chyba właśnie wtedy. Kiedy odchodził i zdawało mi się, że nikt nie widzi, pogłaskałem jej miękką dłoń, a potem chwyciłem z jej talerza jakiś zielony drobiazg, żeby skosztować, czym ją system raczył ugościć korzystając z łaskawości mojej karty.

Uśmiechnęła się nieśmiało i zachęcająco obróciła dłoń wnętrzem do wierzchu. Na nadgarstku, tak jak i ja, miała wygrawerowany kod kreskowy zawierający komplet podstawowych danych z dostępem do zasobów głównych. Do wiedzy systemowej. Dowód tożsamości i komplet danych telemetrycznych, medycznych, ekonomicznych i historycznych. W dowolnym porcie można było podpiąć się do systemu i jeśli wzięło na wspominki, to można było prześledzić stan zdrowia, albo historię. Filmy, zdjęcia, wspomnienia dźwiękowe. Położyłem swoją rękę na jej… Kelner chyba czekał na tę chwilę, a może i siedzący nieopodal goście, bo światło zmieniło się na bardziej pluszowe, muzyka na bardziej uroczystą. Gdy podszedł niósł na tacy pudełeczko z pierścionkiem. Popatrzyłem na kobietę…

- Jakoś się dogadamy Paweł – szepnęła – Damy radę.

A potem wzięła od kelnera pudełeczko i nie słuchając jego służbowego zachwytu przymierzała biżuterię, kiedy on po raz trzeci uzupełniał nasze kieliszki. Nie musiałem w napięciu zerkać, czy pasuje – system nie pozwoliłby sobie na podobną amatorszczyznę i kompromitacja nie groziła zupełnie. Musiał pasować. Ba! Musiał się podobać, bo gust kobiety… mojej kobiety… znał najlepiej pod słońcem. Lepiej ode mnie na pewno. Rozsądku miała więcej ode mnie i pogodziła się ze świadomością, że nie uciekniemy przed systemem. Może nie najgorszy los nam gotował. Pewnie mogliśmy trafić gorzej, choć gdzieś we mnie wciąż żarzyło się coś niepokojąco, że ominęło mnie wszystko, co mogłoby zmienić teraźniejszość. Coś, dzięki czemu byłbym inny. Wzruszyłem ramionami – może i lepiej?

Z sali posypały się gratulacje i oklaski, jakbyśmy stali się znienacka gwiazdami popołudnia. Skrzynki wypełniły się po brzegi od owacji. Podszedł do nas odświętnie wystrojony urzędnik z oficjalnymi życzeniami. A potem poprosił, żebyśmy podali mu prawe dłonie i zaktualizował nasze kody. NASZE… Patrzyłem, na własny nadgarstek, który informował mnie dyskretnie, że powinienem zacząć się uczyć myśleć w liczbie mnogiej. Na razie w liczbie podwójnej, ale docelowo mnogiej. Koniec beztroski kawalerskiej. Ostatni, już nie tak obfity kieliszek szampana zadrżał pomiędzy nami.

Podejrzenie.

Pusto na ulicach, aż wiatr dziczeje i nie wie co z sobą począć, więc kręci wierzbowymi liśćmi i pcha je pod niebo, a te krygują się, lecz tańczą mocną ręką trzymane. Psy załatwiają swoje pilne potrzeby zewnętrzne nieledwie przystając na krawędzi trawnika. Pani ubrana w malowane dżinsy ręce miała jak zwykle zajęte, bo telefon i papieros nie mieściły się w jednej dłoni, więc piesek musiał sobie radzić bez wsparcia. Miał za to czas nauczyć się samodzielności, gdyż rozmowa do ubogich nie należała. Szukając ludzi zerknąłem do galerii. Na ławeczce, w pół drogi pomiędzy ruchomymi schodami siedziała pani górą ubrana w kod kreskowy. Uśmiechała się przy tym, jakby zamierzała zaoferować siebie ze zniżką 10% i możliwością zwrotu w przeciągu siedmiu dni. Nie rozszyfrowałem i nie skorzystałem. Idąc dalej haniebnie podsłuchałem dwóch ochroniarzy poszukujących nie wiadomo czego w tłumie, ponieważ w męskiej toalecie „cuchnie, jakby coś zdechło, ale nie było tam nikogo”. Zawsze łatwiej tubylców podsłuchać, niż obcych, których przybywa nieustannie – nawiało ich zamiast śniegu? I żadnej dyskryminacji. Z każdej krawędzi kompasu się zjeżdżają. Może ten jarmark jest jednak jakąś wartością…

Łatwo przyszło.

Zamarzył mi się kamień filozoficzny. Nie. Nie taki, który ingeruje w skład cząstek elementarnych i z maniackim uporem przemodelowuje odszczepieńców na jeden, pożądany wzór. Podoba mi się rozmaitość geologiczna i nie zamierzałem w żaden sposób jej ograniczać, czy spłycać. Szczególnie, że z tym złotem, to jakieś kosmiczne nieporozumienie. Ludzie są gotowi poświęcić sąsiednie plemiona, żeby dowolnie dużym wysiłkiem (byle cudzoręcznie) wydobyć pierwiastek z trzewi ziemskich, a kiedy wreszcie się uda, to pchają go w otmęty (skądinąd podziemnych) magazynów i strzegą zajadle. Wygodniej byłoby ogrodzić pastwisko i puścić stado czegokolwiek udekorowanego dzwonkami z tańszej imitacji kruszcu i pilnowałoby się samo, a nawet pasło na chwałę ewolucji. Bez tej całej martyrologii wydobywczej. Szaleństwo tak, czy owak się skończy, bo już chyba większość ziemskiego pierwiastka przesiaduje na grzędach w punktowo rozrzuconych po świecie silosach na czarną godzinę. Ciekawe, czy jak ona nastąpi, to będziemy je żreć, palić nim w piecu, czy oświetlać ulice…

Żeby mieć coś na wzór chwyciłem otoczaka z klombu, bo łatwiej szukać przez porównanie – że prawie taki, ale większy, mniej kanciasty, a bardziej otyły… Przepraszam… To teraz słowo zabronione – powiedzmy bardziej kaloryczny, żeby polityka nie wtrącała się do poszukiwań. Bo gotowa objąć moją interesowną ciekawość własnymi i z nieskończonych czeluści rozmaitych kodeksów i ustaw wydłubać paragraf na moją zgubę. Już teraz otoczak w dłoni zaczyna mi się jawić śmierdzącym jajem i gorącym kartoflem, więc wrzuciłem w kieszeń (niech grzeje co mu się uda, byle aromatu wątpliwego nie rozsiewał, bo nie wiem, czy liczba pojedyncza od feromonów występuje w naturze, a zbuk brzmi tak okropnie, że aż strach teraz w kieszeń zajrzeć) i ręce o spodnie otarłem (wiem, wiem, jak dziecko…), ale wystraszyłem się, że skarb państwa upomni się o przywłaszczone mienie nieznacznej wartości materialnej, ale mogącej stanowić relikt wierzeń, lub wręcz przeciwnie – świadczyć o bezbożności i upodobaniach z pogranicza potępienia. Już i czapka na mnie gore, choć włosków rudych nie posiadałem od kiedy sięgam pamięcią. A i tych innych za wiele obecnie nie noszę. Szczęściem kieszeń miałem drugą, to wraziłem czapkę dla równowagi, żeby mnie otoczak nie wykrzywił moralnie poprzez deformację kręgosłupa.

Musiałem porównywać intymnie… Podziemnie i ukradkiem. Jak pies, co spod śmietnika usiłuje porwać tłuściejszy od innych kąsek monitorowany czujnym okiem gawronów i sąsiadki spędzającej życie na parapecie niczym na wpół oswojony gołąb. Ona też siwiuteńka i grucha coś nieżyczliwie, a nasionka żre bez ustanku, chyba że zapomni uzbroić dzióbek w szczękę połyskującą mało filozoficznie w szklance wody, przez co bogatej w życie wewnętrzne. Kamień mnie grzał, niepokój pchał, zmysły dopominały się efektów. Myślałby kto, że do filozofii mnie pcha i gna. Sam siebie nie podejrzewałem o podobne sympatie. Wziąłem więc swój kamień i chociaż niespecjalnie filozoficznie wyglądał, a jako przepustka do świata filozofii prezentował się wręcz mizernie, to jednak poszedłem pofilozofować, bo do jej uprawiania, to trzeba mieć coś więcej niż kaprys, a tego więcej było we mnie jakby mniej. Żadnej, nawet malutkiej grządki nie umiałem w sobie zlokalizować, żeby choć zabiedzona filozofia pozwoliła mi na eksperymenty rolnicze, o płodach nie wspominając już nawet szeptem.

Popatrzyłem krytycznym wzrokiem. W lewo miasto się szczerzyło i geologiczne ubóstwo niemal wyło z rozpaczy, że beton, beton i z rzadka cegła, a jak się grys marmurowy trafił od święta, to akurat obsikany, bo grys drzewo wspiera w wysiłku trwania pomimo miasta, a pies ma to w pogardzie i swoje prawa zna. Aresztować go za ekslibris na pniu nikt się nie ośmieli z lęku o przechodnią wściekliznę. W prawo też miasto, bo to byłby szczególny przypadek, żeby stając przed wyzwaniem znajdować się na krawędzi pomiędzy dwoma światami. Jednak z tej strony miasto oferowało starożytność względną, więc trochę więcej było granitów, bazaltowe kostki nieidealnie sprowadzone do służebności sześcianów, no i rzeka raczyła polizać obrzeża miasta, niosąc domniemanie, że z gór płynie, więc może i perły kryształów nieść może.

Wybór niejako sam się dokonał. Minąłem hałdę węgla, jednak zamiast diamentu błysnęło mi opakowanie po gumie do żucia, butelka uwolniona od wódeczki i ze trzy przeźroczyste reklamówki machające wytrwale skrzydełkami na wietrze. Z przekąsem, jakby chciały mnie ostrzec, że pereł przed wieprze nikt nie rzuci nadaremnie. Wszedłem w zieloność niczym mickiewiczowski wóz, ale zamiast się nurzać, to dreptałem nieporadnie obciążony dowodem w sprawie i czapeczką gorejącą, schludnie ukrytymi, choć wzbudzającymi podejrzenie, że cierpię na dramatyczny przerost jąder wymagający natychmiastowej hospitalizacji, albo wręcz utylizacji. Na szczęście zieloność nie była skora do komentarzy i mogłem się tułać beztrosko szeleszcząc żwirem alejki.

Jakiś pies mi pozazdrościł i przekopywał się wierząc, że Australia jest osiągalna tą drogą, więc po cóż męczyć się z kaprysami oceanu, skoro można tunel metra wybudować wprost do Melbourne, jeśli tylko ten zwierzak na drugim końcu smyczy pozwoli podejść do zagadnienia z należytym rozmachem. Nie pozwolił… Chyba nie, bo nie czekałem na otwarcie tunelu i księdza z kropidłem, żeby diabła tasmańskiego przegnać, gdyby mu się zamarzyła pielgrzymka na Jasną Górę.

Minąłem szpital, który podał się do dymisji i czas wyrwał mu zęby okien, żeby szczerzył się głupio na wietrze, aż dostanie zapalenia migdałków, albo zaatakuje go próchnica. Przyroda i tak go podgryzała. Do dziś na dachu usiłuje dorastać jakaś uparta brzózka, a każdy pies przechodząc pomimo warczy na zagrzybione ściany, jakby za nimi odbywały się igrzyska, w których chciałyby wziąć udział. Minąłem kościół, z którego została jedna tylko ściana, pielęgnowana pustymi oczodołami witraży bez koloru, lecz wiatr nadal nuci obcojęzyczne psalmy liżąc zmurszałe cegły od niegdysiejszego wewnątrz. Doszedłem gaworząc ze żwirem do mostu, gdzie przewiesiłem zalążek filozofii we mnie drzemiący na poręczach, niczym dywan na trzepaku.

Ludzkie pisklę rozsiewało chleb, co jakiś czas sprawdzając, czy wciąż nadaje się do spożycia, a pierze wciąż jeszcze zakotwiczone w cieple ptasich korpusów tłoczyło się na potęgę zaburzając spokój nurtu i depcząc narybkowi po grzbietach. Gawrony ponuro analizowały trajektorię lotu drobin chleba, bo ochrypłym ptakom dzieciątko jeść dać nie chciało ze strachu. Pies grał ogonem na prętach balustrady jakąś skoczną melodię, ale jego pani ledwie nogi nad ziemię dała radę unieść i widać było, że powoli przegrywa z grawitacją, która nachalnie zaprasza ją do siebie na wieki.

Samolot podzielił tort nieba na kawałki, choć nie widziałem, żeby ktoś się dosiadał do łakoci przystrojonych bitą śmietaną cumulusów i nielicznymi rodzynkami jaskółek. Pani niedojrzale, ale bardzo uroczo przytulała się do pryszczatego młodzieniaszka, szemrząc nadzieje wprost z zawstydzonego własną odwagą źródełka. Syknęły niepokojąco odkapslowywane pod mostem butelki, żeby za chwilę zagulgotać niknąc w spragnionych czeluściach. Już pobieżny rzut oka na zawartość rzeki – tę mniej ruchliwą pokazały rozmiary nieszczęścia. Jeśli kamień filozoficzny miał się w nurcie ukrywać, to już dawno został zmielony na muł i zamaskowany panterką z tkanki organicznej przetykanej produktami pochodzenia odzwierzęcego reklamujące się aromatem wytwarzanym jako produkt uboczny pracy zdziczałych jelit.

Tymczasem przechowywany w siedlisku konspiracji otoczak dopraszał się zauważenia, trącając mnie łokciami, gdzie tylko zdołał. Nie spodziewałem się, że rozmiar kieszeni może mieć wpływ na przyszłość filozofii, jednak zaczęła mnie uwierać stanowiąc konkurencję dla mojego… powiedzmy ego, choć to dalekie od doskonałości przybliżenie. Co prawda dosadna część ludzkości lokalizuje ośrodki decyzyjne i odpowiadające za myślenie krótkotrwale właśnie tam, gdzie otoczak usiłował wykluć się z gniazda, podszczypując sąsiadów, żeby dołączyły do dzieła tworzenia, ale to bardzo złośliwe opinie i obarczające nadmiernymi oczekiwaniami organ stworzony do osiągania sukcesów na innych płaszczyznach… hmmm… głębinach? Filozofia z fizycznością przegrać musi, bo jak się tu skupić na uniwersalnych prawdach i wartościach globalnych, kiedy do głosu dochodzą maltretowane członki i jest to odgłos bliski sopranowej skargi?

Wyszarpnąłem z kieszeni dowód w sprawie i bezmyślnie już całkiem postanowiłem wystudzić gorący kartofel sadząc go w żyznym, dennym mule. Zgniłe jajo plusnęło radośnie nurkując w toń. W pościg ruszyło całe stado kaczek. Zafrasowałem się nieco, bo w mądrość przyrody wątpić nie wolno. Nurt marszczył się i złociste zajączki zaczęły zliczać mi piegi na twarzy. Kaczki zapalczywie nurkowały usiłując odgrzebać artekakt i walczyły między sobą jak wilki przeczesując ściek. Czyżbym właśnie wyrzucił kamień, któremu alchemicy z całej Europy poświęcili życiorysy bezskutecznie? Nie wyglądał… Ja zresztą też nie wyglądam, bo zbaraniałem wisząc na moście.

Dotyk absolutu.

- Nie, nie – głos pozbawiony emocji, fachowy, zmęczony i odbierający nadzieję, że głosi niesprawdzone fakty – TO nie jest szybkie zjawisko. Nie ma powodu się spieszyć, gdyż konsekwencje są nieuniknione.

Patrzyłem na twarz, wyrażającą rozpacz i niedowierzanie. Szliśmy jakąś ścieżką nie do końca zagospodarowaną, wzdłuż rzeki, bo tylko tam zgodził się rozmawiać, choć i tu słów używał oszczędnie i milkł nawet wtedy, gdy zabłąkany samochód nas mijał. Zapewne młodzież szukająca skrawka intymności w innym niż my celu, ale jego oczy bliskie były paniki. Twarz miał porytą bruzdami, a białych włosów wystarczało mu ledwie na aureolę wokół nagiego czubka głowy. Szedł, jakby niósł na grzbiecie ciężar odpowiedzialności za świat, a słowa rodził w bólach.

- Nosiło mnie. Od bardzo dawna mnie nosiło i miałem zamiar pokazać światu, że nie darmo mnie utrzymuje. Zaawansowana fizyka kwantowa, promienie gamma i zainteresowania kosmosem, a w szczególności procesami odbywającymi się w sąsiedztwie czarnych dziur i w ich wnętrzu wiodły mnie ścieżką laboratoryjnych eksperymentów, obliczeń, obserwacji i kariery naukowej osiągniętej przy okazji, bo własne cele skrywałem tak głęboko, że nie dopuszczałem do nich nikogo. Chyba nie byłem jednak wystarczająco ostrożny…

Westchnął i milczał. Żwir chrzęścił pod nogami, szliśmy, a słońce próbowało osiąść nam na plecach. Pośród drzew drobnica ptasia przekomarzała się życzliwie, a trawy układały się w fale czesane łagodnym wiatrem. Nie poganiałem, bo gotów się schować i nie powiedzieć ani słowa więcej, a domyślałem się, że nawet nie zaczął mówić.

- Zostawałem w laboratorium nocami i robiłem własne, prywatne obliczenia, eksperymenty… Szanse były iluzoryczne i nie chciałem angażować maszyny naukowej do moich mrzonek. A poza tym… Bądźmy szczerzy… Marzyła mi się sława. Nobel i szacunek tych darmozjadów przychodzących na osiem godzin do pracy… Rozumie pan? Do pracy! Jakby nauka była zawodem podobnym do sprzątania ulic, czy budowy mostu. Dopóki leniwe towarzystwo siedziało w laboratorium obrastając tłuszczem prowadziłem jawne badania i analizy, które stanowiły zalążek hipotezy, którą w jej mrocznej, utajonej wersji kontynuowałem, gdy już poszli do swoich wagin, drinków, czy telewizorów.

Kiwał głową, jakby wciąż nie mógł uwierzyć, że taka działalność naukowa jest tolerowana przez świat. Dłonie miał wbite w kieszenie, ale byłem pewien, że są zwinięte w pięści i to mocno.

- Szkoda gadać. Tylko z równowagi mnie wytrąca taka impertynencja i brak zaangażowania. Brak pasji i przypadkowy etat nadany bezrefleksyjnie i dożywotnio. Wracając do tematu. Pochłonął mnie temat czarnych dziur i promieniowania gamma. Jedno i drugie potrafi przekraczać wszelkie granice i próżnią niespecjalnie się przejmuje. Pochłania na swojej drodze to co znajdzie, a jeśli coś „odda”, to tylko po to, żeby urosnąć. Idealny klucz do wszystkiego. Wszędzie wejdzie i zewsząd wyjdzie. Nie da się powstrzymać, ani obronić, więc jako broń też jest ostatecznością i apokalipsą. Wyemitowane raz, porusza się pożerając na swojej drodze to, co napotka. Właściciel takiej broni zyskuje przewagę, która nie trafi na kontrargument, bo każdy zmiażdży. Teraz rozumie pan, dlaczego nauczyłem się milczeć? Armia założyłaby mi tak krótką smycz, że nie dałbym rady wysikać się bez szczegółowej rewizji jelita grubego, trzech agentów na plecach i jednego w rozporku.

Znów umilkł, ale wreszcie rozumiałem powody. On po prostu nie potrafił mówić. Odwykł, a wiecznie zaciśnięte wargi ledwie wytrzymywały tę ilość słów, które na ogół wystarczały mu na miesiące.

- Uważali mnie za dziwaka, który chodzi w wypłowiałym kitlu i mamrocze pod nosem, ale pasowałem do składu, bo każde laboratorium potrzebuje choć jednego niespokojnego ducha i kolorytu, tej magii roztrzepanego, roztargnionego naukowca, który z jajka usiłuje odczytać godzinę, albo uczesać się ołówkiem. Podkpiwali ze mnie myśląc, że nie słyszę i nie kojarzę. Słyszałem. I to zbyt dobrze. Jeden z nich nieświadomie stał się katalizatorem pomysłu tak absurdalnego, że aż musiałem sprawdzić. Nie będę zanudzał szczegółami, poza tym nie ufam panu aż tak. Laboratorium nie było wyposażone jak te państwowe molochy podlegające pod NASA, więc musiałem improwizować, ale udało się ukradkiem skompletować niezbędne narzędzia i elementy systemu, żeby przeprowadzić doświadczenie.

Zatrzymał się nagle i chwycił mnie za łokieć. Patrzył mi w oczy swoim wyjałowionym z kolorów wzrokiem z taką intensywnością, że się wystraszyłem, że ma jakiś atak i szaleństwem ogarnięty zrobi mi krzywdę za to, co zdążył mi powiedzieć, choć nie powiedział jeszcze nic.

- Składałem Armagedon ręcznie, jak garażowy wynalazca. Nocami, kiedy świat przewracał się na drugi bok budowałem maszynę, która mogła stać się zabójca idealnym. Głupiemu szczęście sprzyja ponoć… Nie wiem, co mi sprzyjało, ale nie do końca poskładany prototyp spontanicznie zareagował na coś i wygenerował kilkanaście impulsów, zanim zdekompletowałem maszynę. Pociski były niewielkie, może wielkości ziarenek grochu. Na razie były niewielkie, ale one miały się karmić wszystkim, co leżało na ich trajektorii. Wywierciły w szybie laboratoryjnej dziurki idealnie okrągłe, a potem przeszły przez ścianę. Wie pan? To przedwojenna ściana z grubsza metrowej grubości, a mrok przez nie przeszedł nie zwalniając ani odrobinę. Chwilę później usłyszałem, jak tłuką żarówkę ulicznej lampy, nim wydostały się poza zasięg ludzkiej ingerencji. Popłynęły w kosmos niespiesznie. Leniwie popłynęły, ale już miały rozmiar piłeczki pingpongowej. Wie pan, jak okropnie wygląda czarna dziura w mroku nocy? Ta lampa zbita przygnębiła mnie ostatecznie.

Oparł się o lipę. Spacer najwyraźniej nie należał do jego codziennych aktywności, bo zmęczenie siedziało na nim nieomal fizycznie. Można je było zdejmować z jego ramion jak łupież.

- Pierwszy raz w życiu wystraszyłem się aż tak. Jeszcze nie w pełni uświadomiłem sobie konsekwencje sukcesu, kiedy już miałem białe włosy i ręce mi się trzęsły jak nie przymierzając alkoholikowi na odwyku. Maszynę rozebrałem na części i pół nocy wyrzucałem części do wody z różnych mostów, żeby nikt nie dał rady jej skompletować ponownie. A potem stłukłem sperforowaną szybę i połatałem dziury w ścianie, żeby zatrzeć ślady, zostawiłem na stole wniosek o bezterminowy urlop zdrowotny i na zawsze zniknąłem z laboratorium. Kiedy przechodziłem pod lampą…

Zachwiał się, jakby serce miało zamiar nie wytrzymać napięcia, więc go podtrzymałem. Szukałem pomocy, ale zdążyliśmy oddalić się od ludzi, a żaden biegacz, czy kolarz nie trafił się. Poklepał mnie uspokajająco po dłoni.

- Już dobrze. Pod latarnią znalazłem martwego ptaka. Nie znam się na ptakach, ale ten zginął od mojego eksperymentu. Trzy okrągłe otwory przechodziły przez korpus na wylot i nawet w miękkim ciele ptaka otwory miały idealne krawędzie. Ostre, i gładkie tak, że krew spływała praktycznie bez oporu. Śledziłem wzrokiem szlak, który przemierzały pociski i modliłem się, żeby na kolizyjnym kursie nie znalazł się rejsowy samolot. Dziury w atmosferze były wyżarte do pustki i niechętnie wypełniały się mieszaniną gazów, choć wiatr zacierał ślady niestrudzenie. Jeśli dobrze policzyłem, to we wszechświat powędrowało dziewiętnastu głodomorów. Nikt ich nie powstrzyma. Będą tam już zawsze… Dolecą do krańców wszechświata i jeżeli nawet coś je tam powstrzyma, to oblepią owo coś niemożliwie wielkim, wygłodniałym gabarytem.

Oddychał już spokojniej, jakby uwolniony spowiedzią od ciężaru grzechu. Patrzył, czy z należytą powagą słucham, czy dotarło do mnie znaczenie tego ekscesu naukowego tak starannie ukrywanego. Gardło miałem suche, a informacja tego rozmiaru potrzebowała znacznie więcej czasu, żeby przedrzeć się przez wyobraźnię i zakwitnąć zrozumieniem.

- Pamięta pan? W zeszłym roku świat obiegła wieść o burzach słonecznych i wzmożonej aktywności na powierzchni naszego Słońca. Wybuchy, niezakwalifikowane nijak, hiperaktywne wiatry słoneczne, powodujące anomalie w całym układzie słonecznym. Co mam powiedzieć? Słońce miało pecha znaleźć się na drodze moich czarnych groszków. Zostało przewiercone na wylot i utuczyło moje maleństwa do rozmiarów kosmicznych. Teraz, to już nie są nieciągłości w paśmie próżni. To prawowite, tłuste i głodne Czarne Dziury. Dziurska! I płyną dalej. Biada galaktykom, które nie potrafią zejść im z drogi.

Znowu dyszał. Zaproponowałem, żebyśmy usiedli w trawie. Chciałem zadzwonić po pogotowie, ale mnie powstrzymał. Najwyraźniej chciał skończyć opowieść, choć usta bolały go tak, że aż ich dotykał pomarszczonymi dłońmi pełnymi plam wątrobowych.

- Śledzę… Prasę i wiadomości. Każdego dni sprawdzam, czy nie ma śladu, że TO znów się pojawiło w kosmosie. Stare, wyżarte i wysłużone dziury mnie nie interesują. Szukam znaków, że ktoś testuje to nieskończenie ostre narzędzie. I kilka dni temu… Pamięta pan samolot, który spadł z nieznanych przyczyn i pogrążył się w oceanie razem z trzystu pasażerami? Samolotom nie zdarzają się nieznane powody… Samoloty są zabijane jak komary. Ludzką ręką…

Patrzyłem na niego jak otumaniony, bo łatwo jest oskarżać, ale skąd dowody, jeśli samolot z głębinach?

- Proszę posłuchać, już kończę, bo jestem zmęczony. Chcę się podzielić z kimś, kto być może da radę ujawnić światu niebezpieczeństwo i barbarzyńcę. On tu jest. Niebezpieczny, utajony i pozbawiony współczucia. I ma TO. Ma broń, przed którą nie można się obronić. Nawet pan nie wie, że…

Obok nas coś zakipiało w ziemi i tuż obok mojej dłoni pojawiła się mała dziurka, jakby mrówki wykopały tunel zapasowy pozwalający klimatyzować mrowisko, albo zapewnić ścieżkę do ucieczki przed napastnikiem. Popatrzyłem na staruszka, który zamilkł tak nagle… Przechylił się, jak wytrącona z równowagi wieża z klocków i przewrócił się na bok. Pomyślałem, że serce mu nie wytrzymało, a moja podświadomość układała go już na plecach, żeby rozpocząć reanimację. Przyłożyłem dłonie do klatki piersiowej, a one pośliznęły się… na krwi… Uniosłem dłonie…

Marynarka na wysokości serca miała wypaloną małą, czarną dziurkę… Wielkości groszku…

Sekundy tłuste jak tygodnie.

Pierwsza.

Dopiero wyszłaś, nieostrożnie przytrzaskując drzwiami swój zapach, który miał źródła gdzieś za uszami, na skórze tak delikatnej, że potrafiła od szeptu się zarumienić. Właśnie tam chowałaś włosy, kiedy chciałaś je skarcić za frywolność. A teraz przytrzasnęłaś swój zapach drzwiami i poszłaś, jakbyś wcale nie zauważyła. Jakbyś uciekała.

Tęsknię. Czy można tęsknić tak szybko? Dopiero co echo oddało dźwięk zamykanych drzwi, którym rozczuliła się jedna ze ścian i tuliła ten dźwięk współczująco, z bezgłośnym szlochem. Fotel wciąż uczy się twojego kształtu i nie zamierza pasować już dla nikogo. Gdybyś widziała, jak się boczy na mnie i stara się mnie zniechęcić, żebym własnym kształtem nie zdeformował jego krótkiej pamięci. On już będzie twój, ale sam się nie przyzna. Widzę po nim, choć usiłuje zgrywać twardziela. Faceci tak mają. Kieliszek, który pocałowałaś i filiżanka z nieodczytaną fusiastą wróżbą ciągle mają zawroty głowy. Oby im serca nie pękły. Nie nawykły do takiego ciepła. Do miękkości. Do ciebie.

Nawet storczyk stojący na parapecie odwrócił się od słońca i sprawdza dokąd poszłaś. Tłuste, dwubarwne motyle skrupulatnie przeszukują skrzydłami powietrze, żeby wykryć twoją obecność. Nie mogą uwierzyć, że wyszłaś, a ja jestem niewiarygodnym posłańcem. Owszem – zerkają na ulicę, choć bez nadziei. Wbrew sobie. A kiedy usłyszą twoje kroki na bruku… nie chcę myśleć nawet. Boję się, że wyskoczą przez okno licząc, że je złapiesz i będziesz ogrzewać w dłoniach. A ty pewnie się nie obejrzysz nawet. Okno poszarzało z bólu. Namalowałaś na nim oddechem różę. Pachnącą, nietrwałą. Pomyślałem, że ją powącham, ale wiem, że to kłamstwo. Podejść chcę, żeby wraz z motylami zerkać jak twoje kroki śpiewają gasnącą pieśń.

Druga.

Zachwycona klatka schodowa wdzięczy się do ciebie smakując każdy twój krok. Zwielokrotnia go, jakby uczyła się na pamięć melodii i rytmu bioder. Pies sąsiadki spod czwórki z zazdrości obszczekał schody, a ona zerka zapewne na ciebie wzrokiem pełnym domysłów skażonych jej nieżyczliwością i impertynencją. Nie przejmuj się – na mnie też tak patrzy, jakby ktoś nadał jej prawo do oceniania i pouczania. Zwolniłaś? Może wrócisz jednak? Storczyki zaczęły się znów stroić, a kieliszek wyprężył się jak struna. Mój oddech zamarł w pół drogi, żebym nie stworzył oddechem bariery i nie zepchnął nadziei w gardziel schodów.

Lustro przedrzeźnia mnie z zawiści. Mam na policzku ślad twoich ust. Czerwony. Samotny. Odrobinkę łaskocze, kiedy skarży się, że lustro usiłuje sobie go przywłaszczyć, tak jak przywłaszczyło sobie mnie. Nieumiejętnie, szyderczo, obracając lewe w prawe. Z pocałunkiem też nie potrafi sobie poradzić i przenosi go na drugi policzek. Cóż to za nieudolny malarz. Trefniś złośliwością własną wykarmiony bezwstydnie.

Skrzypnięcie bramy postawiło kropkę na końcu zdania twoimi krokami pisanego. Pies wciąż łaja schody za brak szacunku dla jego drobnych wysiłków. Sąsiadka pewnie potrafi z pamięci powtórzyć twoje kształty lepiej, niż zrobiłby to twój fotel – zerknąłem – uparciuch usiłuje utrzymać nawet ciepło twoich pośladków i szarpie się z drobniutką falą przeciągu. Zapewne brama wyjściowa wpuściła trochę wiatru, kiedy wychodziłaś. Dla równowagi, żebyśmy tutaj wszyscy ochłonęli.

Trzecia.

Storczyk wachluje skrzydłami moją gorączkę. A może własne tęsknoty uwił z zapachu i usiłuje skrzydłami skierować go za tobą? Filiżanka patrzy na mnie z jawnym wyrzutem, że pozwoliłem ci wyjść, a fotel… Szkoda gadać – całe mieszkanie obraża się na mnie, jakby dopiero znalazło winnego. Mnie znalazło i wytyka mnie palcem. Wyzywa od idiotów…

Ma rację. Wstyd się przyznać, ale ma rację. Jestem kretynem, który pozwolił ci wyjść. Ściany obrzucają mnie słowami, jakie zapamiętały z czasów budowy. Niewybredne, gęste i siarczyste niczym policzek na mrozie wymierzony za głupotę. Szukam sojusznika, chociaż sam siebie przeklinam. Drzwi przyzwalająco zerkają judaszem, żebym je szarpnął i z objęć futryny wyjął. Szarpnąłem. Czemu aż tyle mi to zajęło?

Na wycieraczce… stałaś ty… Bosa, trzymająca buty w ręku. Pies sąsiadki obrzucił właścicielkę spojrzeniem pełnym pogardy i stał u twoich stóp pilnując, żeby krzywda się tobie nie stała.

- Ja tylko… - zaczęłaś mówić, ale przerwałem ci zamykając usta własnymi. Pies warknął ostrzegawczo na sąsiadkę, żeby też milczała. I milczała pierwszy raz w życiu. Z otwartymi ustami milczała, a my… w trójkę, bo pies nie chciał odejść weszliśmy do już twojego mieszkania i zamknęliśmy za nami świat.

Inspiracje.

Postanowiłem (jako jednostka aspołeczna, uparcie poszukująca okazji, żeby zmierzyć się z instynktem stadnym stając mu na przeciw przysłowiowym okoniem) zupełnie znienacka i bez najmniejszego alibi (nawet takiego wydumanego pod wpływem ogólnej wesołości i beztroski) poświętować właśnie dziś. Ot – chciałem zaskoczyć codzienność (nawet tę mniej ponurą) i zobaczyć, jak marszczy czoło i zastanawia się, co począć z takim brakiem subordynacji. Niech choć raz dotknie ją niepewność zmysłów i niech biegnie do kalendarza zerknąć, o czym to właśnie zapomniała, jaki jubel umknął jej z pamięci, albo z notesu (jeśli codzienność w torebce nosi notes i być może zaznacza w nim ważne daty oprócz karygodnych potknięć bliźnich mających nieszczęście stanąć na drodze jej taksującego bez litości wzroku).

Na początek uwiłem z pościeli gniazdo i zasiadłem w nim jak szaman namaszczony mocą minionej nocy i wizjami dostępnymi wyłącznie dla wybrańców. Oczywiście wybrałem siebie, bo takim materiałem genetycznym dysponowałem w gnieździe, a nie chciało mi się zaczynać świętowania od całej tej chryi, gdzie na początku był chaos, albo słowo… To za długo trwa i nie każdy ma ochotę na przystawkę w postaci epoki wielkich gadów (spektakl niby niegłupi, choć nieco przydługawy) i tych milionów lat wiecznej zmarzliny. Nagi byłem, a królowej śniegu w barłóg nie zaproszę, bo jeszcze zmięknie na mój widok jak tulipan zbyt długo miętolony w niepewnej dłoni, bo wybranka się spóźnia z powodu promocji w supermarkecie, gdzie klapki za 12,99 można wybrać w trzech najmodniejszych w przyszłym roku kolorach, a tylko dwie kasy obsługują globalne zainteresowanie.

Świętować należy umieć. Nie powinno się świętować spontanicznie, bo można nadziać się na szyderczy komentarz „nie bądź dzieckiem”, który po zgrabnej, dziecinnie prostej fincie „dlaczego?” doczekałby się wyłącznie miny cierpkiej tak, jakby przeciwnik nażarł się niedojrzałego agrestu i spod tej poskręcanej mimiki nie dał rady wygenerować riposty godnej kolejnego szyderstwa, więc milczy zuchwale i dumnie. O nie. Żadnych gierek. Świętowanie z godnością ma być, a nie przepychanki jak w piaskownicy. Poprosiłem ducha Buddy o wsparcie mentalne i usiadłem jego sposobem w gnieździe, żeby osiągnąć doskonałość, albo przynajmniej spokój duchowy, lecz jako kwiat lotosu nie sprawdziłem się wcale, może poza aromatem wyhodowanym własnoręcznie (co jest dość niezręcznym i niejednoznacznym uproszczeniem wywołującym rumieniec zażenowania) przez pojedynczą noc. Bezproblemowo osiągnąłem za to zdrętwienie członków… Może nie wszystkich, ale nie chciałbym popadać w szczegóły anatomiczne – już samo siedzenie w gnieździe i daremne wysiadywanie własnych jaj było lekko uwłaczające. Szczęściem goście jeszcze się nie zwiedzieli i żaden nie przybył ani osobiście, ani przez posły. Poniekąd słusznie, bo mało kto lubi przyjmować gości na golasa, gdyż stwarza to zupełnie nie opisane w podręcznikach savoir vivre’u możliwości zacieśniania znajomości, o rozwoju stosunków towarzyskich ledwie tylko napomykając. Żaden elegancki słownik nie jest przygotowany na podobną eskalację emocjonalną, więc przyjęło się pomijać nagość milczeniem i przyjmować gości pod płaszczykiem ogłady towarzyskiej.

I od stroju postanowiłem zacząć prywatne święto, jeszcze nie obwieszczone przez heroldów. Marzyła mi się nawet tradycja, żeby święto było sprawą powtarzalną, aż stanie się wyróżnikiem narodu wybranego pomiędzy narodami świata. Czyli strój musiał być adekwatny. Uwielbiam to słowo ze względu na dosadność i pełną dowolność interpretacyjną. Wysłałem własny, wysublimowany smak artystyczny w czeluści nieprzeniknione garderoby, aby ów smak wyłuskał strój adekwatny do okazji. Żeby mnie ogrzał majestatem i okrył towarzyską ogładę aureolą godną szacunku. Takie czasy, że nawet landrynki pakuje się w różnobarwne, święcące papierki, aby przydać im szlachetności rysów. Ja reprezentowałem wyłącznie rysy i szlachetność musiała nadejść z zewnątrz. Oczekiwałem tego od garderoby, lecz od strony szafy napłynęło spostrzeżenie subtelnie doprawione szczyptą ironii (nie mylić z bezkompromisową, mosiężnie zabarwioną uwagą brzmiącą z grubsza „ i coś ty sieroto na siebie założył, to już nic lepszego w szafie nie było?”), że tradycja i jej pokrewne zwyczaje skazują mężów na stroje damskie, jeśli więc w istocie zamiarem moim jest spłodzić nowożytną tradycję powinienem skorzystać z podpowiedzi nieżyjących przodków.

Jakoś nie mam zaufania do facetów w sukienkach, jednak faktycznie ksiądz i profesor od wielkiego dzwonu zakładają suknie w uwielbianej przez niewiasty barwie - czyżby z braku zaufania do własnej estetyki? Bezpieczniej jest naśladować osobniki posiadające genetyczną wprawę, dla których sukienka stanowiła odwieczny atrybut, choć obecnie ukradkiem odchodzi do lamusa i niedługo wyłącznie w muzeum historii naturalnej obok wspomnianych mimochodem dinozaurów będzie można zobaczyć sukienki damskie – model tyranozaura pewnie dostałby zawału, gdyby na własnych nóżkach zobaczył powiewające poły sukienki w wersji mini z rozcięciem podkreślającym jędrność uda i głębokim dekoltem uwypuklającym tętniący testosteronem tors. Podejrzewam, że barwa, to nieprzypadkowy wybór, że dzięki niej faceci w czerni stanowią nieciągłość w pejzażu, podobnie jak czarne dziury zawieszone w kosmicznej przestrzeni, przez co albo są kompletnie ignorowani, albo otoczeni nabożnym nimbem (nie mam śmiałości zerknąć na lewą stronę sukienki, żeby sprawdzić, gdzie się ów nimb włącza, albo jak uruchomić niewidzialność).

Trochę się już niepokoiłem, że mój smak zaginął bez wieści, kiedy ten z lekkim niepokojem zapytał co sądzę o fartuszku, że przecież kucharze, sprzątaczki, no i te…hmm… panie pracujące w branży filmowej specjalizujące się w rabunkowej gospodarce hormonalnej i poddające układ krwionośny szokowej kontroli jakości za pomocą terapii wstrząsowej i testom wytrzymałościowym. Fartuszek jednak wydał mi się mało wizerunkowy, nieefektowny i niespecjalnie godzien aby obrastać tradycją. Smak wzruszył ramionami, rzucił fartuszek na ziemię i trzasnął drzwiami. Chyba się na mnie obraził, jednak poczucie obowiązku wzięło w nim górę i pomimo złości wciąż przekopywał pokłady tekstylne niczym Walon szukający w granitach okruchów i złóż szlachectwem namaszczonych tak mocno, żeby i na nosiciela spłynęła szczypta splendoru. A kiedy smak wynurzył się z czeluści był już całkiem zniesmaczony i przykurzony. Zmęczony życiem i moimi ekstrawagancjami. Nim zdechł na progu jako ostatnią deskę ratunku zasugerował kilt, po czym wypełnił kwity na bezterminowy urlop zdrowotny i nie czekając akceptacji oddalił się w bliżej nieznanym kierunku.

Wypadałoby wymyślić barwy rodowe, żeby dopiec nienarodzonym zwolennikom projektowanej właśnie tradycji i ujednolicić świetlaną przyszłość, żeby się stała ostrym jak brzytwa wektorem wykluczając nawet bardzo skromniutkie „ale” po wsze czasy (cóż za prorocza nazwa, sugerująca, że łańcuch pokarmowy świata zakończy się na żywotach małych, podłych i ewolucyjnie pozbawionych wady myślenia). Dzień powoli skłaniał się do poobiedniej drzemki, a ja wciąż jako ten więdnący tulipan, czy karykatura lotosu wysiadująca jaja w gnieździe oczekiwałem aż mój niegodny stelaż okryje się zalążkiem tradycji i zacznie się święto. Po smaku nawet smród się już rozwiał i zostałem sam na sam z nieuchronnym. Wybieranie bez smaku miało jednak tę zaletę, że nie czułem się skrępowany. Z braku kiltu w prywatnych złożach, a także (nie ukrywajmy) z lenistwa własnego, nawiązałem łączność z zaprzyjaźnioną przedstawicielką płci przeciwnej, o guście wyrafinowanym i drapieżnym, żeby ją zaprosić na uroczystość i poprosić o materialne wsparcie. Śmiała się tylko trochę dłużej niż smak poszukiwał walorów w garderobie, ale owszem miała i mogła.

A kiedy już naciągnąłem na się owo bezeceństwo, to miałem wrażenie, że mi spod niego tyłek wypadnie i nie tylko. Pani z nieukrywaną satysfakcją patrzyła jak mi rośnie splendor, ale ja jej trochę nie ufam… To naprawdę się nosi bez bielizny? Co prawda wygrzewałem jajeczka w gnieździe, jednak ciepło opuszcza mnie w takim tempie, że lada chwila zostanie z niego wspomnienie. Co gorsza nie tylko z ciepła wspomnienie zostanie, gdyż ja, tak niestarannie okryty kurczyłem się równie skwapliwie. Do dupy z taką tradycją! I o świętowaniu zapomniałbym, gdyby nie śmiech, który literatura nieustająco obarcza epitetem „perlisty”. Skurczyłem się podpowierzchniowo wyczuwając znaczące ubytki pod kiltem i nieoczekiwaną rezerwę terenu na ewentualny wzrost formy. Pani była przygotowana nawet na taką ewentualność, a jej przezorność powaliła mnie niemal na kolana. W miejsce mojego niezbyt okazałego woreczka na trofea dostałem torebkę znacznie większej pojemności i to zawieszoną bezwstydnie na wierzchu. Tylko organu represji nie miała przy sobie, ale nie śmiałem zapytać – pewnie został w szufladzie nocnej szafki przy łóżku. Kto rozstawałaby się z przyjaznym narzędziem z powodu zalążka tradycji? Nawet dobre uczynki powinny mieć swoje granice.

Roszady towarzyskie.

Pan postanowił uwolnić samotność ode mnie i czynił to z niebywałą determinacją. Prawie niezauważalny błąd taktyczny spowodował, że odrobinę mu nie wyszło na początek, gdyż nim się przysiadł, samotność podkuliła ogon i piszcząc cichutko umykała szybciej, niż ja byłbym w stanie uczynić. Zdawało mi się, że wskoczyła mimochodem na kolana starszej pani dwa stoliki dalej i głowę zwiesiła jej na piersiach chlipiąc żałośnie. Pan, niczym nie zrażony absolutnie, ze świętym spokojem kontynuował misję uwalniania samotności ode mnie i chyba nie spostrzegł, że zadanie zakończyło się spektakularnym sukcesem nim rozpętał wyrafinowaną ofensywę.

Pani tymczasem chyłkiem strąciła samotność na tak zwany „zbity pysk”, czyli na podłogę, a jej partner wracający nieprzypadkiem z toalety, poprawiając bogatą zawartość spodni, nadepnął jej na ogon, zupełnie nieświadomy dramatu rozgrywającego się poniżej jego prężących się walorów natury… hmm… naturalnej. Szykanowana i lekceważona samotność piszcząc w niebogłosy pobiegła dalej, aż schowała się w kieszonce marynarki pana, którego ciało ominęło miękkim łukiem nawet sugestię prężenia się czegokolwiek, wykonując niespiesznie skomplikowaną etiudę ku czci lekceważonej nieważkości przy barze, pod wpływem której butelki wypełniające ścianę zdawały się ulegać cudownemu rozmnożeniu, choć ściany nie przybyło ani o centymetr kwadratowy. Barman dopiero oswajał się z myślą, że barowy stołek jest okupowany przez kobrę pozbawioną jakiegokolwiek kręgosłupa i ta kobra (obecnie wspierana żywo przez samotność) usiłuje go zahipnotyzować nie czekając na dźwięki fletu.

Samotność źle się czuje bez towarzystwa, a panu przy barze było ze wszystkimi po drodze i z doskonałą obojętnością skonkludował z kim popełni kolejny, nieostatni dziś toast, zanim zaprosi samotność na nocleg w jakiejś perfumowanej uryną przechodniej bramie, albo zgoła na łonie natury, gdzie ułożą swoje członki rozkoszując się delikatnością wypielęgnowanego, parkowego trawnika przetykanego czarnymi perłami powołanymi do życia energią psiej przemiany materii. Dostałem ironicznego buziaka na pożegnanie, a potem samotność totalnie mnie już ignorując założyła nogę na nogę i poczęła wdzięczyć się do chwilowego narzeczonego krygując się z lekka, gdy przyszło wybierać pośród rozmnożonych nieoczekiwanie butelek drinka z obowiązkową słomką, parasolką, oliwką, wisienką, albo kostką lodu.

Nie poradzę, że mam taki talent uboczny, nienachalny, łatwo pomijalny nawet przy namolnej i bezwstydnej autokreacji. Jestem łatwo znajdowalny, przysiadalny, jakbym był przeciwnym biegunem, czy też mityczną, drugą połówką jabłka. Rozsiewam feromony towarzyskie i wysyłam zaproszenia do wszystkich osób, które potrafiły nawilżyć własną elokwencję do tego stopnia, że posługują się językiem z lekkością motyla, a słowa trzepoczą im w ustach, nie chcąc opuszczać bezpiecznej przystani i dopiero soczyste przekleństwo potrafi oderwać ich pazurki od kubków smakowych pokalanych przez gospodarza środkami dezynfekującymi nawet te rany, które mogą się pojawić następnego ranka. Zastanawiające, że feromony nie dosięgają płci przeciwnej, jakbym miał skazę, albo ukryte preferencje mniejszościowe.

Pan drżał niczym swobodny elektron, który wykrył w mojej powłoce walencyjnej zgodę na niego, a może tylko brak protestu i usiłował się wpasować na orbitę, żeby nie wytrącić z niej zbyt wiele okruchów, co mogłoby się zakończyć reakcją łańcuchową, zakończoną wykopem bramkarskim w zaułek pamiętający już tak wiele parad, że potrafił aproksymować krzywą balistyczną i z wrodzoną chyba złośliwością zaproponować lądowanie na kant krawężnika, lub wyszczerbiony na ostro ząb z kociego łba, wkładając ów pod tkanki dotąd miękkie. Językiem przeprowadził błyskawiczną inspekcję uzębienia i najwyraźniej usatysfakcjonowany wynikiem zaproponował mi uśmiech, przy którym gwiazdy bledły ze wstydu i mizerii. Jak się okazało później język stanowił narzędzie poznawcze wyspecjalizowane nawet bardziej niż u węży. Demonstracja stomatologiczna, jako preludium do pieśni powitalnej, nie była najgorszym z możliwych rozwiązań, a moje przeświadczenie o nieuchronności ciągu dalszego rosło w siłę. Jak nie wierzyć w determinizm zdarzeń, skoro życie hojną ręką sieje wciąż nowe wariacje na temat mojej społecznej użyteczności. Szalet miejski i śmietnik na deptaku cieszyły się równie nieustającym szacunkiem ludzkości.

Jakkolwiek nie nazwałbym owego interludium, pan po wymianie wrażeń rozpoznawczo-zaczepnych, przystąpił do zmasowanej szarży na komplet moich domniemanych „miękko dodatnich” cech charakteru. Zanim zdążyłem zaburzyć jego dobre samopoczucie z przedstawionego mi obrazu wyidealizowanych na potrzeby chwili zalet i empatii rozciągniętej niczym błony na stelażu nietoperza, pan wygenerował koncert życzeń wykazując się z własnej strony wielką wyrozumiałością. Zimne piwko, względnie kieliszeczek czegoś nieskażonego kolorem, żeby nie nadwyrężać portfela, bo plastik otwierający ścieżkę bankowego sezamu mógłby się wypaczyć od tych wymyślnych historii posiadających nieco barw kosztem procentów. W tym momencie dopiero zdążyłem zaistnieć w dialogu, a i to niebyt efektownie. Może nie jestem zbyt elastyczny i stąd moja spóźniona riposta, więc oszołomiony złotoustym słowem zdołałem jedynie pokręcić przecząco głową.

Pan, niczym wytrawny poliglota dysponował znajomością właściwego dla mojego miejsca osiedlenia dialektu języka gestów – błyskawicznie przeredagował oczekiwania i zaproponował wersję minimalistyczną, opatrzoną tak malutkim znakiem zapytania, że niemal domyślnym zaledwie. Osiedliśmy na mieliźnie poziomu dwóch złotych, która to kwota miała zostać beztrosko wyasygnowana przeze mnie w celach konsumpcyjnych, które zostaną zmaterializowane w pobliskim dyskoncie. Cóż… Moje wyperfumowane wieńcem laurowym pochwał zmysły miały kłopot ze zlokalizowaniem we mnie cech przypisywanych mi tak szerokim wachlarzem. Aż sapnęły, gdy musiały po kolei wykreślać całą listę, łącznie z niedopowiedzeniami. Niemal sobie współczułem i już miałem zaproponować, żeby pan postarał się wygenerować listę rezerwową cech umożliwiając sobie spieniężenie takowej za wartość oczekiwaną, jednak bałem się, że organizm napasiony wtórnym bukietem nie poprzestanie na drugiej liście i będzie chciał się ogrzać listą trzecią, a może i dziewiętnastą. Pan w tym czasie sprawdzał językiem, czy klimat globalny się nie zmienia, czy nie nadciąga trzęsienie ziemi, inna zaraza, albo konkurencja.

Zalążek porozumienia czaił się gdzieś na synapsach znajdujących się gdzieś blisko peryferiów granicznych, jednak wciąż brakowało tej iskry, która mogłaby zapoczątkować reakcję. Zapewne moja bierność stanowiła barierę zbyt wysokim murem stojąc na ścieżce jego łaskawości, gdy zakwitał przede mną jako ta róża na ugorze, kiedy ja cynicznym cieniem wisiałem nad jego przyszłością niepewną. Ściana parodiowała kształt mojego nosa bawiąc się świetnie, gdy świeczka kłaniała się przeciągom. Tylko czekałem, aż parsknie śmiechem, przy bardziej udanej parodii. Osiągnęliśmy patową sytuację, z której żaden wycofać się nie chciał, bo oddać pole, to dyshonor, a słowa udawały, że się skończyły, mają wolne, albo poszły wygrzać się na egzotycznej plaży. Pan co prawda usiłował coś urodzić językiem, ale ten poruszał się jak młody zaskroniec na powierzchni stawu – szybko, lecz bezgłośnie.

Czułem się trochę matowy z powodu ograniczonych środków własnych i już pobieżna analiza wykazała, że łaskawość znajduje się poza zasięgiem ekonomii i czas najwyższy przekierować zewnętrzną łaskę gdzieś, gdzie będzie się realizowała skuteczniej. Wskazałem wzrokiem kobrę, która właśnie hipnotyzowała coś błękitnego i z dawna nie eksploatowanego, bo butelka pokryła się szacownym mchem kurzu. Pan, który w końcu zainwestował we mnie tyle dobrych słów obejrzał się niechętnie, jakby moje towarzystwo stanowiło dla niego bezpieczny atol pośród gniewu oceanu. Pomimo wszystko wysłał język na zwiad. A kiedy język wrócił donosząc, że wiatry przychylne wieją i czas napełnić ładownie aż po kres wyporności, burknął coś przygotowując kolejną wiązankę dobra, tym razem już nie dla mnie. Kiedy się zbliżał czułem narastającą synchronizację, więc rezonans był najbardziej prawdopodobnym ciągiem dalszym. Widziałem, jak samotność zeskoczyła z kolan kobry i marynarskim krokiem szła w moją stronę. Nic, że na czterech. Ale szła. Chyba nawet coś podśpiewywała.